Soul-Jazz

Zimowy PHONOcast do poduszki

2012-02-09T17:39:00.000+01:00

Jesteśmy coraz bliżej premiery numeru zimowego kwartalnika PHONO. Aby umilić Państwu czas oczekiwania, przygotowaliśmy półgodzinną, trochę romantyczną soulową selekcję. Przy wyborze utworów - jak to w przypadku serii PHONOcast bywa - sięgnęliśmy po płyty winylowe wokalistów soulowych z latach 70. Nie ujawniamy nazwisk autorów - jesteśmy pewni, że ta forma niespodzianki przypadnie Państwu do gustu.

Podcast przygotowaliśmy z myślą o zimowych wieczorach spędzanych niekoniecznie w samotności. Płyta winylowa oprócz nagrań dodała od siebie kilka ciepłych trzasków. Skojarzenia z dźwiękiem palonego drewna w kominku są jak najbardziej słuszne.

PHONOcast 3 "Suite for the Single Girl" z możliwością pobrania na dysk

Okładkę zaprojektował RSO196 (www.rso196.pl).

Gregory Porter: Be Good

2012-01-28T21:32:00.002+01:00

Debiutował w 2010 roku tym nagraniem:

W połowie lutego (w walentynki) wyda drugi album pt. Be Good. Materiał z nowej płyty w legalnym odsłuchu poniżej.

„Shawn-Neeq” Calvina Keysa ponownie na winylu

2012-01-10T18:35:00.000+01:00

W dodatku na 180-gramowym winylu. Za reedycję odpowiada amerykańska wytwórnia Tompkins Square. Album nagrany dla Black Jazz Records w 1971 roku, ponad 40 lat czekał na wznowienie. Muszą Państwo wiedzieć, że katalog Black Jazz zawiera znakomite płyty w stylu soul-jazz, free-jazz, funk. To klasyka gatunku. Wytwórnia pianisty Gene'a Russella z siedzibą w Oakland funkcjonowała zaledwie przez pięć lat - do śmierci założyciela.

Katalog nie jest duży, liczy zaledwie 22 albumy (przynajmniej na tyle wskazuje oryginalna numeracja), na temat jednego z wydawnictw Black Jazz pisaliśmy w pierwszym PHONO. Winylowe wydanie Infant Eyes Douga Carna z końca lat 90. to rzadki przypadek reedycji nagrań tej wytwórni. Na winylu ukazały się zaledwie trzy płyty - wszystkie autorstwa pana Carna. Pozostałe tytuły trafiły na kompakt. To zasługa obecnego właściciela taśm-matek. James Hardge nabył prawa do BJR w 1986 roku. Od dwóch lat bezskutecznie próbuje sprzedać taśmy niezależnym wytwórniom - co nie jest prostym zadaniem. Za panem Hardge'm ciągną się niezałatwione sprawy: oszukani klienci e-sklepu blackjazz.com. Latem 2011 wytrónia Numero Group specjalizująca się w wydawaniu muzyki zapomnianych labelów, opublikowała na facebooku komunikat zatytułowany: "Why We’re Not Buying Black Jazz". Tej głośniej sprawie towarzyszyło kilka prasowych artykułów oraz niepotrzebnych słownych przepychanek ze strony zainteresowanych. Podważenie wartości katalogu Black Jazz przez właściciela Numero Group doprowadziło do obniżenia ceny. Teraz komplet dwudziestu masterów kosztuje 185 tysięcy dolarów (pierwotnie James Hardge żądał 285,000 dolarów). Możliwy jest również zakup na sztuki - w tym przypadku jedna taśma kosztuje (po obniżce) 8,500 dol.

Znając negatywny stosunek pana Harge do użyczania licencji, właściciele Thompkins Square zapewne dokonali zakupu Shawn-Neeq. Chwała im za to, po cichu liczymy na kolejne wydawnictwa z logo Black Jazz Records. Przy okazji premiery reedycji, nowy wydawca zorganizował koncert pana Keysa, który 6 lutego będzie obchodził 70 urodziny.

Cena reedycji to około 25 dolarów, czyli po europejsku 25 euro, ceny za oryginał z ebay'owych aukcji rozpoczynają się od 350 zł.

Michael Kiwanuka: 3 x 10"

2012-01-03T17:37:00.000+01:00

Kolekcjonowanie płyt nigdy nie jest nudne, szczególnie gdy na horyzoncie pojawiają się "dziesiątki" - tak jak w przypadku mainstreamowego soul-fokowego artysty Michaela Kiwanuka.

Trzecia, ostatnia część pt. Home Again EP serii limitowanych 10" singli, zapowiada marcową premierę LP o tym samym tytule. Nie możemy się doczekać. Ufamy, że dla Państwa to również świetna informacja. Nakład pierwszej 10" od dawna wyprzedany, pozostaje odsłuch w wersji digital.

Na temat młodego pana Kiwanuka piszą sporo brytyjskie media, powtarzając do znudzenia "Bill Withers, "Otis Redding". Skąd te porównania? - Nie wiemy. Zgadzamy się na pana Reddinga, jako ikonę wczesnego brzmienia lat 60. Stax Records oraz zespołu the Bar-Kays. Jeśli już szukać porównań, proponujemy sięgnąć głębiej, do twórczości soulowego barda Jerry'ego Moore'a, o którym pisaliśmy tu i tam.

Druga 10" I'm Getting Ready EP to nasza ulubiona cześć, wpadająca w ucho melodia tytułowego nagrania zdecydowanie wprawia w dobry nastrój. Doceniamy również sekcję dętą zaaranżowaną w stylu południowego soulu z miasta Memphis (nagranie "I Need You By My Side"). Winyl wciąż w sprzedaży za uczciwe pieniądze.

Trzecia 10" i ostatnia część krótkiej serii. Celowo nie piszemy wyczerpująco na temat bohatera dzisiejszej notki. Wiosną wrócimy do Michaela Kiwanuka już na łamach kwartalnika PHONO.

Portico Quartet: nowy album + trasa koncertowa

2011-12-28T14:08:00.001+01:00

Na temat Portico Quartet pisaliśmy dwukrotnie, przy okazji katowickiego koncertu grupy oraz tuż przed premierą albumu Isla. Zachęcamy Państwa do lektury, gdyż nie planujemy się powtarzać.

Z końcem stycznia 2012 roku do sprzedaży trafi trzeci album kwartetu zatytułowany po prostu Portico Quartet. Poniżej pierwszy singiel oraz klip do utworu "Ruins".

Zaskakujące brzmienie, lecz wciąż przestrzenne i w stylu poprzednich albumów. Obecność samplera MPC oddaje fascynację grupy muzykę elektroniczną, której na nowej płycie nie brakuje. Jak Portico Quartet wypada w tym akustyczno-elektronicznym mariażu mogą się Państwo przekonać już teraz. Wystarczy odwiedzić stronę wydawcy Real World Records, gdzie zamieszczono fragmenty nagrań z nowej płyty.

Nowy album to również nowa, europejska trasa. Początek 25 stycznia w Budapeszcie. W koncertowych planach PQ nie zabrakło polskich miast.

30.03.2012 - Klub Firlej, Wrocław
31.03.2012 - Fabryka Trzciny, Warszawa
01.04.2012 - Klub Miasto Aniołów, Gdańsk

Ceny biletów nie są jeszcze znane.

Blossom: Blue Balloons

2011-12-23T22:20:00.000+01:00

W ramach współpracy z Export Label objęliśmy patronatem nu-jazzowy/downtempo projekt Blue Balloons autorstwa Blossoma. Album w wersji digital można bezpłatnie pobrać stąd. Wersja CD dostępna za pośrednictwem sklepu Export Label.

Więcej na temat płyty napiszemy w zimowym numerze kwartalnika PHONO. Premiera pod koniec stycznia 2012 roku.

Treść informacji prasowej:

Blossom, który kilka miesięcy temu zadebiutował i swoim remixem rozbudował muzyczną treść singla Cuefx "Whale", dzisiaj prezentuje swój solowy materiał. Blue Balloons to płyta, która jest zwieńczeniem kilkunastu miesięcy intensywnej pracy. Ostatecznie otrzymujemy efekt końcowy wypełniony wieloma, gitarowymi motywami przewodnimi w stylu downtempo, rozbudowaną i charakterystyczną sekcją rytmiczną oraz dopełniającą, soczystą linią basową. Wszystkie te dźwięki zostały jeszcze otoczone ulotną, autorską aurą, która czyni z debiutanckiej płyty Blossoma materiał jednolity i pełnowartościowy. Blue Balloons został wydany w limitowanym nakładzie 140 sztuk.

Autor płyty o sobie:

Przygodę z muzyką rozpocząłem prawie osiem lat temu, wówczas mój starszy brat słuchał sporo hip-hopu, jego fascynacja tym gatunkiem udzieliła się i mnie do tego stopnia, że rozpocząłem robić bity w tym stylu. Jazz pojawił się później, wraz z premierą płyty Jazzurekcja. To właśnie dzięki płycie O.S.T.R'a zacząłem grzebać w jazzie, który zmienił moje spojrzenie na muzykę. Jakoś dwa lata później, znajomy od brata przekazał mi płyty – było ich zbyt wiele by policzyć. Wśród sterty albumów odnalazłem m.in. utwór „Reccuring” Bonobo. W ten sposób poznałem nu-jazz, triphop downtempo, które do dziś są mi najbliższe. Po prostu zakochałem się w tej muzycznej stylistyce. Postanowiłem więc przenieść te muzyczne preferencje na grunt produkcji. Pracę nad projektem Blue Balloons rozpocząłem w 2009 roku, gdy uznałem, że to co już potrafię pozwoli mi nagrać dość ciekawy album. Na potrzeby debiutanckiej płyty stworzyłem blisko 150 motywów nieustannie poddawanych muzycznej obróbce. Dość długo zwlekałem z wydaniem albumu, lecz wreszcie się udało.

Ralph MacDonald (1944 – 2011)

2011-12-19T13:20:00.001+01:00

W wieku 67 lat odszedł zdobywca nagrody Grammy, znakomity perkusista, współtwórca przebojów Roberty Flack,Donny'ego Hathawaya, Billa Withersa, Grovera Washingtona Jr. W latach70. pan MacDonald współpracował z CTI/Kudu Records, jako muzyksesyjny nagrywał m.in. z Arethą Franklin, Rahsaanem RolandemKirkiem, duetem Ashford & Simpson, Jonem Lucien, Herbie Manem,Lesem McCannem, Georgem Bensonem, Quincy Jonesem. Wydał osiemsolowych płyt.

Where Is the Love

Mr. Magic

Just the Two of Us

Pierwszy singiel z nadchodzącej płyty Lee Fieldsa

2011-12-13T22:13:00.001+01:00

Na potwierdzenie tej wiadomości czekaliśmy kilka dni. Lee Fields, autor cudownej płyty "My Word" (Truth & Soul, 2009) powraca z nowym albumem. Krążek "Faithful Man" powinien ukazać się na początku marca 2012 roku. Pierwszy singiel z nadchodzącej płyty pt. You're The Kind Of Girl dostępny jest za pośrednicwtem chmurki wytwórni Truth & Soul.

Lecz to nie koniec dobrych wiadomości. Być można Państwo wiedzą, że Lee Fields debiutował w 1979 roku albumem "Let's Talk It Over". Płyta ukazała się nakładem niewielkiej wytwórni Angle 3. Pierwsze tłoczenie nie należy do łatwo dostępnych, ale nie powinniśmy tym faktem się zamartwiać, ponieważ reedycja jest w drodze! Album odnają państwo po okładce.

Moment. To wciąż nie wszystko. Na dniach wytwórnia Truth & Soul wyda siedmiocalowy winyl "Ladies" z zawierający wersję 45 edit przygotowaną przez DJa Akalepse oraz instrumental.

Mniej teorii, więcej praktyki

2011-12-12T14:17:00.000+01:00

Po przerwie Soul-jazz.pl powraca do regularnego postowania. Soul i jazz w klasycznym wydaniu znajdą Państwo zawsze w kwartalniku PHONO, na blogu będziemy penetrować muzyczne okolice znanych Państwu gatunków. Piszemy mniej, (od dłuższych form dziennikarskich jest magazyn), słuchamy więcej. Zaczynamy od czwartej części serii PHONOcast pt. "The Longest Journey".

cover: RSO196

Miks utrzymany w stylu nu-jazz przygotował Blossom, autor płyty "Blue Ballons", która jeszcze w tym tygodniu powinna być dostępna za darmo w wersji digital na stronie wytwórni Export Label. O albumie Blossoma na pewno napiszemy w kolejnych postach, bo to pozycja warta Państwa uwagi. Tymczasem powróćmy do PHONOcastu, poniżej tracklista oraz przydatne linki:

1. Loka - fire Shepherds
2. Protassov - Steam and oil
3. Four tet - She moves she
4. Barakas - Kes
5. Quantic - Prelude
6. V love - The Wilderness
7. Berry Weight - Heart shaped rock
8. Loka - My life's in these bottles
9. Tm Juke - Just for a day (bonobo remix)
10. Blue States - Walkabout
11. Husky rescue - The good man
12. Shawn Lee - Black monday
13. Nils Petter - Vilderness (Cinematic Orchestra Mix)
14. Stac - Balls bounce (bonobo remix)enjoy

http://www.phono.pl/podcast/phonocast_4_blossom_the_longest_journey.zip http://www.facebook.com/phonomag
http://exportlabel.blogspot.com
http://www.facebook.com/lublossom

Wernisaż wystawy "PALLADO" + PHONO afterparty

2011-12-03T17:21:00.003+01:00

Jeśli mają Państwo ochotę potańczyć przy soul-jazzowej selekcji, zapraszamy 10 grudnia do Katowic.

PHONO afterparty odbędzie się w ramach wernisażu wystawy "PALLADO" w Galerii Negatyw. Tuż po oficjalnej części (około godziny 21.00), rozpoczynamy kręcić czarnymi płytami (soul, hip-hop, old school, psychodelic-soul, electro-soul, disco, jazz-funk, acid-jazz, r&b).

Galeria Negatyw/Scena Gugalander
Katowice, ul. Jagiellońska 17a

Początek wernisażu krótko po godzinie 20. Wstęp wolny.

Wydarzenie na Facebooku

Kwartalnik PHONO "Jesień 2011"

2011-10-30T18:16:00.002+01:00

PHONO „A Man Ain't Supposed to Cry” Mix

2011-09-09T09:52:00.001+02:00

W przyszłym miesiącu premiera kwartalnika PHONO, bezpłatnego magazynu online poświęconego muzyce soul oraz jazz. Z tej okazji wydaliśmy sweet-soulowy PHONOcast w wykonaniu męskich grup wokalnych z lat 70. pt. „A Man Ain't Supposed to Cry”. Nagrania ujęte w miksie pochodzą z płyt winylowych, rejestracji dokonano za pierwszym podejściem. Długość podcastu to 23 minuty i 40 sekund. Jest to trzecie wydawnictwo z serii PHONOcast kwartalnika PHONO. Za projekt graficzny projektu PHONO odpowiada RSO196 (www.rso196.pl).

W pierwszym numerze PHONO „Jesień 2011” znajdą Państwo m.in. obszerny artykuł na temat życia i śmierci Donny'ego Hathaway'a, jesienną selekcję muzyczną dopasowaną do panującej aury, ponadto wyjaśnimy dlaczego muzyka z winyli brzmi cieplej niż mp3.

Okładka pierwszego PHONO, spis treści, cykl PHONOtrack, aktualności, itp. na www.facebook.com/phonomag

Lista utworów „A Man Ain't Supposed to Cry” (PHONOcast 2)

1. The Delfonics - Walk Right Up To The Sun [Philly Groove Records, 1972]
2. The Modulations - Those Were The Best Days Of My Life [Buddah Records, 1975]
3. The Moments - Girls [All Platinum, 1974]
4. The Individuals - Together (We Can Make Something Happen) [P.I.P. Records, 1976]
5. Delegation - Oh Honey [Shadybrook Records, 1977]
6. J.R. Bailey - She Called Me [MAM, 1974]

Odsłuch online: http://www.mixcloud.com/phonocast/a-man-aint-supposed-to-cry-phonocast-2/
Podcast w formacie mp3 do pobrania z www.phono.pl

Soul-jazz.pl zmienia się w PHONO

2011-07-14T23:02:00.002+02:00

Jakby nie patrzeć to dobra informacja dla wszystkich zainteresowanych. Wczesną jesienią ruszamy z kwartalnikiem PHONO. Powyższa ilustracja przedstawia okładkę pierwszego numeru, który będzie dostępny do ściągnięcia za darmo pod koniec września br. Prace nad PHONO mogą Państwo śledzić na Facebook.com/phonomag, działa również domena phono.pl, lecz oprócz znaku magazynu nie doświadczą Państwo innych wrażeń. Za szatę graficzną projektu PHONO odpowiada jeden człowiek - RSO196.

Co dalej z Soul-jazz.pl? Blog będzie istnieć w formie archiwum, nowe artykuły nie są jednak przewidziane. O szczegółach będziemy informować na bieżąco. Adres do korespondencji: jms@soul-jazz.pl.

Footprints #17 x Soul-Jazz.pl - Nature Sounds

2011-06-07T12:55:00.003+02:00

Swego czasu Sun Ra ostrzegał istoty zamieszkujące naszą planetę. Jego artykuł stał się bardzo aktualny w kontekście tego co w ostatnich latach dzieje się na ziemi... Aktywność wulkaniczna, gwałtowne trzęsienia ziemi, pożary lasów, tornada i huragany. Natura zdaje się być wściekła. Modny ostatnimi czasy problem końca świata (a może bardziej cywilizacji?) zakłada, że armagedon przeżyje jedynie 5% całej populacji. Jeśli wierzyć tej hipotezie, to najnowszy mix z serii Footprints byłby w moim mniemaniu soundtrackiem do tematu, gdzie po zakończeniu ery destrukcyjnego hałasu świata ludzi, przychodzi czas na dźwięki natury. Dźwięki natury w wyobrażeniu muzyków, którym na planecie zależy bądź zależało. Jeśli lubicie słuchać jazzu o poranku, niezależnie od tego czy nie kładliście się spać wcale, czy właśnie wstajecie do pracy – ten mix jest dla Was, bo zwiastuje nadchodzący nowy, być może lepszy od wczorajszego dzień. Autorem #17 woluminu jest Jędrzej Siwek (Soul-Jazz.pl/Phono), znany już słuchaczom z hołdu dla Grover'a Washington'a Jr'a. Za projekt okładki odpowiedzialny jest Michał Księżuk.

Sebol (Sebol.com.pl/Footprints)

Dwa lata świadomych wyborów i przypadkowych odkryć, eksploatacji konta i portfela, palców skurzonych od przeglądania winylowych krążków oraz międzynarodowych spedycji. Dwa lata poszukiwań... A po tych dwóch latach ogromna satysfakcja z ukończenia analogowego projektu Nature Sounds. Oto przed Państwem klasyczny podcast na dwa gramofony i mikser. Można o nim powiedzieć „rytmiczna kołysanka” czy „analogowa medytacja” lub też po prostu ścieżka dźwiękowa do spaceru, joggingu, jogi... Czymkolwiek będzie 17 część Footprints, ostatnie słowo w kształtowaniu tożsamości tego jazzowego odcisku, należy do Państwa. Proszę to zrobić z głową, autorzy tych 11 utworów zasługują na godne potraktowanie.

JMS (Soul-jazz.pl/PHONO)

English version here.

Footprints #17 x Soul-Jazz.pl - Nature Sounds (Click here to download)
(June 2011)

Footprints #17 x Soul-Jazz.pl - Nature Sounds by footprints-jazz

1. Buster Williams - Veronica (Muse, 1979)
2. Jerzy Milian - Sheik of Urology (OBUH, 2005)
3. Yusef Lateef - Sunset (Atlantic, 1973)
4. Paul Horn - The Mahabhutas. Prithivi (CBS, 1972)
5. Hu Vibrational - Friends and Gardens (Soul Jazz, 2004)
6. AmmonContact - Our Cry for Peace (Plug Research, 2003)
7. Sabu Martinez - A Memo to Art Blakey (Mellotronen, 2008)
8. Build An Ark - Nature (Kindred Spirits, 2010)
9. Sławomir Kulpowicz - Ananda (Muza, 1987)
10. David Lee Jr. - Spirit Voice (Universal Sound, 2010)
11. Doug Carn - Peace (Black Jazz, 1997)

Dwa lata Soul-jazz.pl

2011-05-23T10:36:00.004+02:00

Dwa lata i niespełna 100 postów. Nawet nie 90 czy 80, bo jedynie 70 marnych wpisów o nieskończonej muzyce. To mało, bardzo jak na 24 miesiące działalności Soul-jazz.pl. Pierwszy post z 23.05.2009 roku dotyczył nagrania Be Thankful For What You Got Williama DeVaughn. Nie przez przypadek ten utwór i ten autor zainaugurował działalność strony. Muzyka soul oraz jazz w różnych ujęciach stanowi istotę projektu.

Po dwóch latach prowadzenia strony trzeba zadać pytanie: co dalej? Czy obecna forma wciąż jest źródłem obustronnej satysfakcji? Czy nadal warto iść w tym samym kierunku czy może zboczyć na nowe, wprawdzie nieznane acz fascynujące terytoria? Udzielenie na to pytanie odpowiedzi nie należało do najprostszych. W końcu się udało:

Cover by RSO196 (www.rso196.pl)

PHONO to projekt towarzyszący Soul-jazz.pl. Priorytetowa sprawa. Wkrótce w internecie. Domena phono.pl jeszcze nie funkcjonuje, dlatego najnowszych informacji oraz szczegółów projektu proszę szukać na Facebooku. Do czasu premiery PHONO mogą Państwo posłuchać jakże odległego muzycznie Space Experience oraz innych podcastów z serii Soul-jazz.pl/PHONO.

jms@soul-jazz.pl

Jazzowy kwiecień w Hipnozie

2011-04-02T21:16:00.003+02:00

Trio Marcina Wasilewskiego, ensemble Dave'a Douglasa oraz kwintet Wojtka Mazolewskiego. To kwietniowe propozycje katowickiego Jazz Clubu Hipnoza

Pierwszy koncert już w najbliższą niedzielę (3.03), wystąpi Marcin Wasilewski (pianino), Sławomir Kurkiewicz (kontrabas) i Michał Miśkiewicz (perkusja). Koncert promuje najnowsze wydawnictwo tria pt. Faithful. To trzeci album członków słynnej formacji Tomasza Stańki. Podobnie jak w przypadku dwóch poprzednich wydawnictw, również ten album ukaże się nakładem ECM Records. Fragmenty nowej płyty do posłuchania na tej stronie + do poczytania wywiad z panem Wasilewskim przeprowadzony przez Mariusza Hermę dla portalu Era Music Garden.

Prawie dwa tygodnie później (15.03) wystąpi dobrze znany śląskiej publiczności jazzowej (jeszcze z czasów cyklu Jazz i Okolice) Dave Douglas. W Katowicach trębacz występował aż czterokrotnie, za każdym razem ukazując inne artystyczne oblicze. Najbliższy koncert w ramach projektu Dave Douglas Brass Ecstasy zapowiada powrót do afro-amerykańskiej tradycji południowego jazzu. Na scenie Hipnozy wystąpią: Dave Douglas (trąbka), Vincent Chancey (waltornia), Luis Bonilla (puzon), Marcus Rojas (tuba) oraz Nasheet Waits (perkusja).

Jazzowy kwiecień w Hipnozie zakończy (17.03) kwintet Wojtka Mazolewskiego (Pink Freud) promujący najnowsze, znakomite wydawnictwo pt. Smell Like Tape Spirit.

Wszystkie koncerty odbędą się w ramach obchodów 10 urodzin Jazz Clubu Hipnoza.

Biogramy artystów, ceny biletów, godziny występów oraz inne szczegóły na stronie www.jazzclub.pl

Jon Lucien śpiewa Billa Withersa i na odwrót

2011-03-29T21:00:00.001+02:00

Debiutowali na początku lat 70. Nigdy nie występowali w zespołach czy grupach wokalnych. Nagrali po trzy płyty nim rozstali się z macierzystymi wytwórniami. W tym samym - 1975 roku - trafili do Columbia Records.

Pierwszy był pan Withers z utworem Hello Like Before, kończącym piąty album zatytułowany Making Music. Rok i 551 płyt Columbii później, pan Lucien rozpoczyna piątą płytę pt. Premonition - autorską wersję kompozycji Billa Withersa.

Bill Withers -- Hello Like Before, 1975 r.

Jon Lucien -- Hello Like Before, 1976 r.

W międzyczasie, po dwóch zmianach wytwórni, Grover Washington, Jr. nagrywa Winelight - kamień milowy smooth-jazzu. Album zdobywa nagrodę Grammy za utwór Just the Two of Us. Cztery lata po sukcesie nagrania, pan Washington Jr. zaprasza do studia Jona Luciena. Wraz z producentem płyty Inside Moves Ralphem McDonaldem i kompozytorem Williamem Eatonem rejestrują Watching You Watching Me.

Rok później Bill Withers w towarzystwie Ralpha McDonalda oraz Denny Diante nagrywa alternatywną wersję niedoszłej kontynuacji hitu sprzed pięciu lat.

Watching You Watching Me to również tytuł ostatniej płyty pana Withersa. Po roku 1985 pan Lucien wydał pięć albumów zawierających nowy materiał muzyczny. Spoczywa w pokoju od 2007 roku. Bill Withers niedawno obchodził 70 urodziny, na tę okazję powstał film dokumentalny pt. Still Bill. Mieszka z małżonką w dużym domu, rzadko odbiera telefony, gdy już to robi, informuje rozmówcę, że jeszcze żyje.

Niestety brak legalnych źródeł Watching You Watching Me nie pozwala na publikację nagrania.

Zapowiedź płyty No Time For Dreaming

2011-02-06T19:25:00.001+01:00

W pogoni za młodością i tym co z nią związane, wszechobecny zgiełk koliduje z naturalnym rozwojem - dojrzewaniem. I gdy pomiędzy kolejnymi donosami o następnych operacjach plastycznych gwiazd telewizji i kina, reklamami zabiegów kosmetycznych a zwolnieniami z pracy z powodu oznak starzenia się, czy też innych skonfliktowanych z naturą ludzką rzeczy, pojawia się soulmen, który być może dobrze poznał kolor ścian gabinetu urologa. Panie i Panowie, przed Państwem debiut na miarę cudownego powrotu Lee Fieldsa z 2009 roku – kolega z Daptone Records - Charles Bradley.

Debiut w wieku 62 lat rozbija bank najlepszych historii soulowych lub jazzowych artystów. Nawet koleżanka z Daptone, Sharon Jones, przegrywa na początku tej wymyślonej na potrzeby tekstu rywalizacji, a co dopiero taki Al Jarreau czy wciąż niedoceniony Bill Withers (nie wspominając już o tuzach muzyków przed trzydziestką bez pierwszej płyty na koncie). Album No Time For Dreaming to ważne wydarzenie nie tylko muzyczne, lecz – kto wie - nawet społeczne. Być może nie jest tak źle jak się wydaje; pomiędzy kolejnym wysłanym e-mailem a niespokojnym oczekiwaniem na odpowiedź pozostało sporo czasu do zagospodarowania.

Pan Bradley, choć tytuł wskazuje inaczej, nie oddalał się od sfery marzeń. Noce spędzone na torowisku nowojorskiego metra, czy na posadzie kucharza lokalnych barów przybliżały do celu. Własna płyta pomimo dalekiej drogi to marzenie z tych najintensywniejszych, charakterystycznych dla osób z dużą wytrwałością, pokorą, zrozumieniem. Bo jak inaczej myśleć o bohaterze dzisiejszej notki, jak nie o człowieku zdeterminowanym i gotowym walczyć o swoje marzenia, o prawo do posiadania marzeń skoro od 14 roku życia pragnął robić to co zrealizował 48 lat później?

Płyta ukaże się w tym tygodniu, krótki czas do premiery niestety nie obfituje w kolejne nagrania; oprócz promowanego teledyskiem The World (Is Going Up In Flames), w serwisie Youtube dostępny również odsłuch tytułowego nagrania. Pomiędzy niewiadomymi jednego można być pewnym: szczerego soulu Charlesa Bradleya, soulu jakiego w przestrzeni ciągle brakuje.

Album wyda zasłużona wytwórnia Daptone Records, nowojorski dom dla współczesnej muzyki soul inspirowanej latami 60. Autorami muzyki są The Menahan Street Band.

Sześć warunków do spełnienia, aby uznać album The Life Of Eugene Harrington za udany

2010-11-28T18:19:00.000+01:00

Płyty (nie wszystkie) powinny posiadać dołączoną instrukcję użycia, albo przynajmniej warunki, które musi spełniać słuchacz przy pierwszym odsłuchu. To nawet nie głupie. Nie może być skoro postąpił w ten sposób Gil Scott-Heron przy okazji wydania ostatniej płyty.

Być może spytają Państwo co pan Scott-Heron ma wspólnego z Eugene Harringtonem? Problem w tym, że nic. Na albumie pana Harringtona powinny znaleźć się warunki. Dla dobra wytwórni, artysty i odbiorców.

Autor I’m New Here zachęca do wyłączenia wszystkiego, co wydaje dźwięki lub sygnalizuje o nadchodzącym rozproszeniu. Minimalistyczny materiał z The Life Of Eugene Harrington wymaga pełnego skupienia, najlepiej w samotności. To pierwszy warunek do spełnienia. Drugi, za Gil Scott-Heronem, dotyczy okoliczności i sposobu; szerokim łukiem należy omijać samochód oraz przenośnie odtwarzacze.

O pozostałych warunkach dotyczących wyłącznie płyty Gil Scott-Herona przeczytają Państwo w środku okładki I’m New Here. Dla The Life Of Eugene Harrington można ustalić kolejne odrębne już zasady:

Warunek trzeci - nie przerywać odtwarzania. Raz rzucona igła na płytę powinna kręcić się do końca strony. Bez obaw, album nie trwa długo, przerwy nie są uzasadnione. Spełnienie tego warunku buduje spójny obraz płyty, to pierwsze spojrzenie, na szczegóły będzie czas potem.

Warunek czwarty - słuchać po zmroku. Banalne, jednak nadal nie wymyślono lepszego sposobu przebywania z muzyką. Z warunkiem czwartym powiązany jest piąty - nie zasypiać. Przypomina radę z Koszmaru z Ulicy Wiązów, lecz spełnienie 5 i 4 zbliża do pana Harringtona (bez podtekstów).

Warunek szósty, techniczny - odtwarzać na profesjonalnym sprzęcie. Czasem wypada docenić studyjną pracę inżynierów dźwięku, im również coś należy się od życia. Słowo uznania może zrekompensować niedogodności związane z wykonywanym zajęciem.

Spełnienie powyższych warunków objawi się satysfakcją. Jeśli będzie inaczej, sklep, który sprzedał album pieniędzy nie zwróci. To nie reklama, mimo wszystko. Na koniec mogą się Państwo zastanowić, kogo z grona znajomych warto poinformować o istnieniu The Life Of Eugene Harrington?

Więcej na temat autora oraz płyty przeczytają Państwo w marcowej zapowiedzi.

Utwór na zawsze: I’ve Had a Little Talk

2010-11-21T17:11:00.000+01:00

Andy Bey w kompozycji Horace’a Silvera postanawia zajrzeć w głąb siebie. Po krótkiej rozmowie i zawarciu porozumienia z brzuchem, płucami i sercem, wreszcie dostrzega światło

I’ve Had a Little Talk

Horace Silver urodził się 82 lata temu. Debiutował na płycie Stana Getz’a 60 lat temu. Przeżył artystów, z którymi współpracował najczęściej: Artem Blakey, Milesem Davisem, Hankiem Mobley, Miltem Jacksonem. Dzisiejszy „utwór na zawsze” pochodzi z drugiej części projektu o społeczno-politycznym wydźwięku United States Of Mind. Nagranie I’ve Had a Little Talk z udziałem wokalisty Andy Bey’a liczy „zaledwie” 40 lat.

Proszę Państwa, osiemdziesiąt dwa lata i nadal żyje. W 2005 roku napisał autobiografię pt. Let's Get to the Nitty Gritty. Wprawdzie nie znamy jego aktualnego stanu zdrowia, ale przyznają Państwo - to dużo a dla jazzmana jeszcze więcej - prawie wieczność.

Chciałoby się wierzyć, że istnieje jeden słuszny sposób na zachowanie długiego, satysfakcjonującego życia. Leonardo da Vinci twierdził, że „życie dobrze użyte jest długie”. Odejmując datę śmierci od daty urodzin (żył 67 lat na przełomie XV i XVI) włoskiego mistrza, warto przyjąć tę maksymę do serca. Warto również przyjąć do serca (i rozumu) tekst I’ve Had a Little Talk.

Czas powstania utworu jest nieprzypadkowy. Początek lat siedemdziesiątych w USA obfitował w złe zdarzenia. Przemysł samochodowy przechodzi kryzys wywołany przez rosnące ceny ropy. Równocześnie wzrasta bezrobocie, przestępczość, poczucie społecznej izolacji. Narkotyki i alkohol rozbijają rodziny. Niezadowolenie rodzi zamieszki tłumione przez brutalną w swych działaniach policję.

Na muzycznych barykadach staje Marvin Gaye, chwilę po nim pierwszy komentator Afro-Ameryki - Gil Scott-Heron. W muzyce jazz, bliższej sercu pana Silvera, wrze za sprawą działalności chociażby Tribe Records czy Black Jazz Records, choć to małe, lokalne oficyny wydawnicze operujące niskimi nakładami awangardowych, analogowych płyt, przesłanie dociera do adresatów.

W przeciwieństwie do wielu utworów z nurtu zaangażowanego społecznie jazzu i soulu, I’ve Had a Little Talk nie komentuje rzeczywistości wprost. To utwór z podpowiedzią, co należy zrobić by poczuć się lepiej z samym sobą. Niby wiemy o tym, że brzuch nie jest śmietnikiem, do którego można wrzucać cokolwiek, płuca nie są wentylatorem, a serce nie odpowiada wyłącznie za miłość. Czasem jednak warto to usłyszeć z ust innych niż własne.

Horace Silver
I’ve Had a Little Talk z albumu "Total Response"
Blue Note Records, 1970 r.

Niewydane albumy Marvina Gaye z czasów What’s Going On

2010-11-15T21:55:00.006+01:00

Na początku lat 70. wytwórnia Motown Records wstrzymała realizację czterech muzycznych projektów Marvina Gaye. Okoliczności nie są znane do dziś.

Zanim przejdziemy do niewydanych płyt, krótkie przypomnienie wydarzeń towarzyszących nagraniu najsłynniejszej płyty soul lat siedemdziesiątych.

Nagła śmierć Tammi Terrell, przyjaciółki i byłej partnerki Marvina Gaye oraz wojenne wspomnienia z czasów Wietnamu brata Frankie Gaye przyczyniają się do powstania najważniejszego dzieła muzyki soul: płyty What’s Going On. Berry Gordy Jr, założyciel wytwórni Motown, słysząc nowe, nieromantyczne nagrania gwiazdy wytwórni postanawia wstrzymać prace nad albumem. Artyści Motown nie mogą uczestniczyć w wydarzeniach oraz komentować w piosenkach tematów społeczno-politycznych. Marvin Gaye, który dopiero, co wyszedł z depresji, napotyka kolejną przeszkodę. Pomimo braku zgody na realizację albumu nie przerywa prac i powstają kolejne nagrania o społecznym, ekologicznym i duchowym wydźwięku. Berry Gordy Jr pod wpływem rosnącego zainteresowania projektem Marvina Gaye zmienia zdanie.

Pozycje singli z niechcianej przez pana Gordy Jr płyty na liście Billboard R&B:

What’s Going On - US R&B Singles #1
Mercy Mercy Me (The Ecology) - US R&B Singles #1
Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) - US R&B Singles #1

Czy można osiągnąć więcej? Oczywiście istnieją kolejne rankingi jak np. Billboard Hot 100, lecz numer jeden to zawsze numer jeden niezależnie od rankingu. Decyzja o wstrzymaniu kolejnych projektów i to w chwili, gdy pan Gaye ponownie szczytuje na listach – przyznają Państwo – jest niespodziewana oraz niezrozumiała nawet z marketingowego punktu widzenia… tym bardziej, że kolejny album pt. You're the Man o numerze katalogowym Tamla 322 w intencji autora miał brzmieć podobnie.

Macierz wydania zdradza zaplanowaną premierę pomiędzy What’s Going On a ścieżką dźwiękową do filmu Trouble Man. Na temat Trouble Man mogą Państwo przeczytać na Soul-jazz od dawna, natomiast o You're the Man dopiero dziś.

You're the Man to fascynujący konceptualny album odwołujący się do wcześniejszych dokonań na płycie What’s Going On. Zaangażowany społecznie, politycznie i ekologicznie album miał promować dwuczęściowy singiel wydany na 7” o tym samym tytule. Pośród znanych tytułów składających się na niewydany album, wyróżnić należy kompozycje The World Is Rated X, (Own) Piece of Clay oraz Where Are We Going spopularyzowaną przez trębacza Donalda Byrda.

W 1973 roku, pan Gaye planował nagrać kolejne trzy albumy. Najwięcej wiadomo o wspólnej płycie z Willie’m Hutchem, znane są cztery kompozycje zdradzające charakter wstrzymanego wydawnictwa, są to: I'm Gonna Give You Respect, You Are That Special One, We Can Make It Baby oraz Try It, You'll Like It. Wpływ pana Hutach na niezatytułowany album wydaje się ogromny, wymienione nagrania są zdecydowanie w stylu autora m.in. Fully Exposed.

O dwóch ostatnich niewydanych albumach wiadomo najmniej. Instrumentalny album z udziałem perkusisty Hamiltona Bohannona to planowany zwrot w stronę psychodelicznego soulu. Opublikowane z tej płyty utwory to Mandota i dwuczęściowy Running From Love. Natomiast o jazzowym projekcie pana Gaye, w zasadzie oprócz informacji o planach wydania nie wiadomo nic więcej.

Spora część niewydanej dyskografii Marvina Gaye trafiła na rzadkie dwunastocalowe single wciąż dostępne za pośrednictwem Ebay.com czy Discogs.com. To jednak zadanie dla kolekcjonerów/diggerów. Ceny bywają różne, warto prześledzić kilka aukcji nim podejmie się ostateczną decyzję. Proszę pamiętać, że nie każde limitowane wydawnictwo zasługuje na swoją cenę. Jeśli nie chcą Państwo trwonić czasu na przeszukiwanie internetowych zasobów, jest inne rozwiązanie. Wystarczy, że wejdą Państwo w posiadanie poniższej kompilacji: Marvin Gaye - Motown Remembers Marvin Gaye. To znakomity zbiór niewydajnych nagrań w wersjach (prawdopodobnie) ostatecznych.

Próbki wymienionych w tekście utworów mogą Państwo posłuchać za pośrednictwem serwisu społecznościowego Youtube.

Tematy filmowe: Jackie Brown

2010-10-25T22:29:00.004+02:00

Soul-jazz.pl pragnie Państwu zaoferować nową rozrywkę w ramach cyklicznej kolumny poświęconej muzyce filmowej. W pierwszej odsłonie przeczytają Państwo o najbardziej soulowym z filmów Quentina Tarantino, a mianowicie o kryminalnej historii Jackie Brown z legendarną aktorką nurtu blaxpolation - Pam Grier.

Od początku reżyserskiej kariery pana Tarantino muzyka stanowi integralną część fabuły. W Reservoir Dog, Mr. Blount grany przez Michaela Madsena torturuje młodego policjanta przy dźwiękach ulubionej radiowej audycji Super Sounds of the 70`s. W Kill Bill utwór napisany 60 lat wcześniej przez Bernarda Herrmanna, (dziś znany bardziej jako „gwizdany motyw”) stał się częścią współczesnej popkultury do tego stopnia, że na pewno ktoś z grona Państwa znajomych lub współpracowników ustawił Twisted Nerve jako dzwonek w telefonie. Jackie Brown była jednak pierwsza… Zanim cyfrowe dzwonki zaczęły wypełniać przestrzeń kinową, biurową czy pojazdów komunikacji miejskiej. W trzecim filmie Quentina Tarantino dwa soulowe nagrania powróciły do życia za sprawą scenariusza inspirowanego opowiadaniem Elmore Leonarda.

Pierwsze nagranie pojawia się w sekwencji otwierającej Jackie Brown. Quentin Tarantino wykorzystał znany w latach 70. utwór Across the 110th Street autorstwa Bobby’iego Womacaka oraz J.J. Johnsona. To ukłon w stronę klasyki kina blaxpolation o tym samym tytule, co wspólna kompozycja duetu Womack/Johnson.

Utwór Across the 110th Street w obrazie pana Tarantino pojawia się raz jeszcze: w finale tej kryminalnej historii. W ostatniej scenie Quentin tłumaczy postępowanie Jackie, czterdziestoletniej stewardessy zatrudnionej w najgorszych liniach lotniczych, która pozbawiona szansy na lepszą pracę robi to, co musi by przetrwać, niekoniecznie grając fair.

Doing whatever I had to do to survive.
I'm not saying what I did was alright,
Trying to break out of the ghetto was a day to day fight.

Relacja głównej bohaterki oraz poręczyciela Max’a nie możne ewoluować bez nagrania autorstwa męskiej grupy wokalnej - the Delfonics. Po raz pierwszy Max słyszy Didn't I (Blow Your Mind This Time) w mieszkaniu Jackie. Następnego dnia kupuje kasetę magnetofonową z tym numerem i rozkoszuje się dźwiękami z taśmy podczas jazdy samochodem. To nagranie, w rzeczywistości wielki hit grupy, w filmie Quentina Tarantino pojawia się czterokrotnie, najczęściej w scenach, w których Max Cherry prowadzi samochód.

Jackie Brown w amerykańskich kinach pojawiła się w 1997 roku zdobywając dwie nominacje do Złotego Globa, nominację do Oskara oraz Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Rok po premierze, wytwórnia Arista wydała na fali popularności filmu kompilację z największymi przebojami the Delfonics. W 1999 roku reaktywowana grupa nagrała swój ostatni album pt. Forever New. Album nawet nie trafił na listy przebojów. W tym samym okresie Bobby Womack wydał trzy płyty, z czego jedną koncertową. Pan Womack przypomniał o sobie dopiero w tym roku, w utworze Stylo grupy Gorillaz.

Filmy pana Tarantino uznawane za brutalne i wulgarne w rzeczywistości bywają hołdem dla dawnej muzyki i sztuki kręcenia filmów. Podobnie jak w dziełach Jima Jarmusha, autor Inglorious Basterds nie tylko dostarcza muzycznych wrażeń podczas 130 minutowych projekcji wypełnionych długimi dialogami, lecz oferuje znacznie więcej, gdyż jako równoprawny bohater opowieści, (muzyka) posiada te same prawa jak postacie występujące w filmach.

Bobby Womack & J.J. Johnson
Across 110th Street z albumu "Across 110th Street"
United Artists Records, 1972 r.

The Delfonics
Didn't I (Blow Your Mind This Time) z albumu "The Delfonics"
Philly Groove Recordings, 1970 r.

Utwór na zawsze: Music is My Sanctuary

2010-09-29T19:04:00.001+02:00

Choć jesienne, złote słońce potrafi jeszcze nieźle spiec skórę, zdarzają się tygodnie pozbawione uroku ciepłych dni. Wówczas deszczowe poranki wzmagają nienawiść do świata. Poranna kawa lub herbata smakuje obojętnie, a mała kromka chleba, nawet z samym masłem nie przechodzi swobodnie przez gardło.

Wygląda na to, że trampki czas zmienić na groźnie z nazwy obuwie przeciwdeszczowe. Od głowy po palce stóp jesteśmy jednym przeciwdeszczowym tworem poruszającym się szybko po chodnikach w obawie przed deszczem, wiatrem oraz przeziębieniem. Najgorsi są jednak inni ludzie… Państwo na pewno doskonale zdajecie sobie sprawę, że twarze mijanych ludzi w słońcu są inne od twarzy tych samych osób spotykanych deszczową porą - na szczęście spojrzenia nie potrafią zabijać.

Co w tej sytuacji należy zrobić? Wrócić do łóżka, zakopać się pod kołdrą i przeczekać aż jesienne słońce ponownie wyjdzie i obudzi promieniami słońca przenikającymi przez okna? To rozwiązanie niestety jest zarezerwowane tylko dla wybranych, ewentualnie bezrobotnych, których w kraju nie brakuje. Byłoby miło poleniuchować, lecz to rozwiązanie obraża naturę, której zmiany należy przyjmować, jeśli nie z otwartymi ramionami, to z pokorą.

Dlatego też, poniżej przepis na udane poranki:

Podczas przygotowywania pierwszej herbaty (będzie potrzebny duży kubek) proszę wrzucić kostkę słodkiego jazz-funku w wykonaniu saksofonisty Gary’ego Bartza oraz disco-soulowej wokalistki Syreety Wright i dokładnie wymieszać.

Smakuje wyśmienicie. Z pewnością ciężko się oprzeć, lecz zamiast wypijać całą zawartość kubka, proszę zrobić łyk a resztę wylać na siebie oraz ubrania. W ten sposób stworzą Państwo słodką osłonę przed tym co negatywne. Gotowe! Można już bez obaw wyjść z domu.

Krótko o autorze Music is My Sanctuary: karierę rozpoczął w 1967 roku albumem Libra. W niecały rok po wydaniu debiutanckiej płyty, rozpoczął współpracę z McCoy Tynerem. Jako sideman, Gary Bartz wystąpił na ponad 30 albumach, w tym The Cellar Door Sessions i Live-Evil Milesa Davisa. Być może pamiętają Państwo pana Bartza z okołojazzowych projektów znakomitego perkusisty Normana Connorsa – szczególnie z saksofonowej solówki w You Are My Starship z albumu o tym samym tytule. Jeśli to Państwu niewiele mówi wkrótce będzie okazja do głębszego spojrzenia na twórczość pana Connorsa, a wtedy nazwisko Batz padnie na Soul-jazz.pl nieraz. Na dziś to wszystko, proszę trzymać się ciepło i spróbować przepisu.

Gary Bartz
Music is My Sanctuary z albumu "Music is My Sanctuary"
Capital Records, 1977 r.

Standardy jazzowe: Autumn Leaves

2010-09-24T09:06:00.004+02:00

Soul-jazz.pl pragnie Państwu przybliżyć kompozycje uznane za jazzowe standardy. Muzyczne propozycje będą obejmować listę 10 autorskich interpretacji jednego ze standardów w wykonaniu muzyków jazzowych, których wysiłek został szczęśliwie zarejestrowany na analogowym nośniku.

Spadają nieoczekiwanie z drzew sprawiając radość dzieciom. W przedziwny sposób dobierają osoby, z którymi podróżują na wszelakich okryciach wierzchnich. Czy przypominają sobie Państwo jesienne liście, które przywędrowały do Państwa domu po popołudniowym spacerze? A może ktoś z Państwa zbiera jeszcze liście i wkłada pomiędzy kartki encyklopedii? To cudowny sposób archiwizacji zdarzeń: suszone liście po latach przypominają w nostalgiczny sposób o sytuacjach, których byliśmy uczestnikami. Dwa lata temu wytwórnia Mayera Hawthorne wydała płytę 10” w kształcie serca, szkoda, że nikt nie postanowił wydać kompozycji Autumn Leaves w formie liścia, na przykład kasztanowca. Dobry pomysł, prawa? Wtedy wszyscy moglibyśmy słuchać jesiennych opowieści o każdej porze roku.

Po chwili zastanowienia rozsądek dochodzi do głosu: słuchać Autumn Leaves o innej porze roku niż ujęta w tytule to jak słuchać piosenek świątecznych w czerwcu, czyli bez uroku. I właśnie o urok jesiennych dni chodzi najbardziej. Liście spadają, ogołocone drzewa chwieją się na wietrze, a złote słońce potrafi jeszcze nieźle dopiec skórze. Czasem słońce, czasem deszcz, nieprzewidywalna aura mąci w szafach. Trzeba starannie dobierać garderobę, selekcja niczym „na bramce” w klubach muzycznych.

Aha, gdyby to co zostało już napisane nie wyjaśniało w jakim celu to wszystko, Soul-jazz.pl tłumaczy: dzisiejsze spotkanie (choć to za dużo powiedziane) jest dedykowane kompozycji sprzed sześćdziesięciu lat autorstwa węgierskiego kompozytora Josepha Kosmy.

Trochę faktów: Pan Kosma skomponował w 1945 roku utwór Les Feuilles Mortes do tekstu poety Jacques Prévert’a. Ameryka odkryła komercyjny potencjał tego utworu dopiero 11 lat później, za sprawą Nat King Cole’a, choć należy odnotować, że wersja anglojęzyczna przetłumaczona przez Johnnego Mercera funkcjonowała już od 1947 roku. Skąd to opóźnienie? Prawdopodobnie żaden piosenkarz przed panem Cole’m nie potrafił dokonać udanego przeszczepu Les Feuilles Mortes na grunt amerykański, dlatego początek międzynarodowej kariery piosenki datuje się na rok 1956 (wówczas do amerykańskich kin wszedł film Autumn Leaves z Joan Crawford i Cliffordem Robertsonem w rolach głównych, a tytułową sekwencję otworzył temat jesiennych liści w interpretacji Nat King Cole’a).

Nie przedłużając, przed Państwem 10, odnalezionych interpretacji ułożonych chronologicznie:

Jimmy Smith z płyty At the Organ Vol.3, Blue Note Records, 1956 r.

Jedno z pierwszych soul-jazzowych wykonań, jakie kiedykolwiek powstało! Genialny organista Jimmy Smith rozpala lampę swojego hammonda do czerwoności. Znakomita „zadymiona” interpretacja, wzór dla wielu uczniów „Nieprawdopodobnego” pana Smitha wliczając Jacka McDuffa, Jimmy McGriffa, Richarda „Groove” Holmesa. Na elektrycznej gitarze Thornel Schwartz, perkusja Donald Bailey.

Cannonball Adderley z płyty Somethin' Else, Blue Note Records, 1958 r.

Kamień milowy jazzu, piękno w najczystszej postaci. To najczęściej komplementowana interpretacja standardu znana niemal pod każdą szerokością geograficzną. Nic dziwnego, obok „Cannonballa” w sesji udział wzięli: Miles Davis, Sam Jones, Hank Jones oraz Art Blakey.

Jack McDuff oraz Jimmy Forrest z płyty Tough 'Duff, Prestige Records, 1960 r.

Kolejna świetna wersja tym razem w stylu soul-jazz. Delikatny ton saksofonu pana Forresta doskonale pasuje do stylu Jacka McDuffa. W nagraniu pojawia się również Lem Winchester w wybornym wejściu na wibrafonie. Nad rytmem czuwa perkusista Bill Elliot.

Ahmad Jamal z płyty Alhambra, Argo Records, 1961 r.

Prawdopodobnie najlepsza wersja zarejestrowana przez całe lata 60. XX wieku! Znakomita sekcja rytmiczna, ogromny ładunek emocjonalny. Ahmad Jamal w zaskakującej interpretacji scala dwa światy jazzowej pianistyki, europejski i amerykański. Pianiście towarzyszą mniej znani acz utalentowani Israela Crosby (kontrabas) oraz Vernella Fourier (perkusja).

The Bobby Timmons Trio z płyty In Person, Riverside Records, 1962 r.

Koncertowe nagranie z klubu Village Vanguard w wykonaniu drugiego tria niedocenianego pianisty Bobbiego Timmonsa. Czołówka na prywatnej liście najlepszych interpretacji standardów jazzowych wg Soul-jazz.pl. Absolutnie genialny pan Timmons w otoczeniu Rona Cartera i Alberta Heatha brzmi ponadczasowo.

McCoy Tyner z płyty Today And Tomorrow, Impulse! Records, 1964 r.

Pianista grywający m.in. z Johnem Coltranem, Freddie Hubbardem czy Stanley Turrentinem tym razem z własnym zespołem. Klasyczne jazzowe wykonanie Autumn Leaves na pianino, kontrabas i perkusję, w dodatku wyprodukowane przez legendarnego Boba Thiele. Pomimo upływu ponad 40 lat od daty wydania na winylu, autorska wersja pana Tynera nie przestaje zachwycać.

The Charles Lloyd Quartet z płyty Dream Weaver, Atlantic, 1966 r.

Znakomita suita jazzowa o delikatnym spiritual jazzowym zabawieniu. W przeciwieństwie do innych wykonań, oryginalna kompozycja stała się tematem wyjściowym do osobistej wariacji kwartetu na temat jesiennych liści. W tym nagraniu Charlesa Lloyda towarzyszą znani z wytwórni Manfreda Eichera - Keith Jarrett, Gary Peacock oraz Jack DeJohnette.

Chet Baker z płyty She Was Too Good To Me, CTI Records, 1974 r.

Wersja dla miłośników smooth jazzowych okolic. Wokalista i trębacz tym razem w roli instrumentalisty. Obok pana Bakera, na pianinie elektrycznym mistrz brzmienia CTI i Kudu Records - Bob James. Na kontrabasie kolejna gwiazda wytwórni Creeda Taylora - Ron Carter.

Bill Evans z płyty Autumn Leaves, Lotus Records and Tapes, 1980 r.

Najbardziej europejski z amerykańskich pianistów temat jesiennych liści podejmował już w latach 50. XX wieku, jednak koncertowe nagranie z 1969 roku z obłędnym kontrabasistą Eddiem Gomezem, który – co tu dużo pisać – ukradł show panu Evansowi zasługuje na Państwa totalną uwagę.

Wynton Marsalis z płyty Marsalis Standard Time Vol.1, Columbia Records, 1987 r.

Jazz się tańczy, o czym przypomniał wówczas 26-letni Wynton, najbardziej znany, obok Brandforda, członek muzycznej rodziny Marsalisów. Jego wersja rozpisana na trio to świeże, pozbawione kompleksów ujęcie tematu przerabianego przez muzyków jazzowych od 42 lat. Trębaczowi towarzyszą Robert Hurt (kontrabas) oraz Jeff Watts (perkusja).

John Stubblefield: Prelude

2010-08-01T23:17:00.004+02:00

Jon Stubblefield
Prelude
Storyville Records, 1978 r. RE

Kawałek niezłego jazzu autorstwa John’a Stubblefielda wciąż pozostaje nieodkryty. Za sprawą reedycji Prelude, prawdopodobnie pierwszej solowej płyty, ta niekorzystna sytuacja może ulec zmianie na lepsze.

Dojrzały to debiut, nie z racji wieku autora (gdy nagrywał Prelude miał 31 lat), lecz posiadanych kompetencji. Otóż John Stubblefield prócz umiejętności gry na saksofonie posiadł zdolność komponowania muzyki. Według nielicznych biograficznych artykułów, najlepsze tematy pisał na potrzeby big bandu upamiętniającego twórczość Charles’a Mingusa.

Musi być w tym wiele prawdy, ponieważ z sześciu kompozycji na płycie Prelude dwie, nie napisane przez autora krążka, są najciekawsze. Za żywiołowe latin-jazzowe If You Only Knew odpowiada Onaje Allen Gumbs, natomiast subtelne i harmoniczne What’s Gonna Be Is Gonna Be, w dodatku przypominające Blue In Green Milesa Davisa napisał Cecil Bridgewater.

Niestety nie doświadczą Państwo tych dwóch kompozycji w ramach promocyjnego odsłuchu na Soul-jazz.pl. W zasadzie nie doświadczą Państwo żadnego utworu z tejże płyty z błahego powodu: w internetowej przestrzeni muzyka pana Stubblefielda nie znalazła jeszcze odpowiednich (legalnych) promotorów. Dlatego muszą Państwo polegać na słowie pisanym, w tym bądź innym miejscu/blogu, (co w cale nie jest złe, mając na uwadze fakt, iż niegdyś muzyka w formacie mp3 nie istniała).

Wracając do płyty. Album Prelude brzmi świetnie zarówno w aspekcie solowych partii pana Stubblefieda jak również kolektywnej gry całego sekstetu. To czysta przyjemność jednakże proszę nie oczekiwać po tej płycie za dużo (na prawdziwe jazzowe wykopaliska nadejdzie jeszcze pora na Soul-jazz.pl). Tymczasem Prelude to silny, post-bebopowy debiut muzyka, którego ton saksofonu być może znają Państwo z innych płyt.

Skład:
Jon Stubblefield – saksofon tenorowy i altowy
Cecil Bridgewater – trąbka, skrzydłówka
Onaje Allen Gumbs – klawisze
Cecil McBrige – kontrabas
Joe Chambers – bębny
Mtume – perkusja

Soul-jazz tribute podcast 2: Gil Scott-Heron (part I)

2010-07-21T00:20:00.008+02:00

Czasem mniej oznacza więcej, dlatego druga część serii Soul-jazz tribute podcast trwa niespełna pół godziny i przedstawia mniej znane i mniej rewolucyjne oblicze pana Scott-Herona. Brak najpopularniejszych utworów jak The Bottle czy Revolution Will Not Be Televised rekompensuje sześć wyjątkowych, jakże odmiennych kompozycji w dorobku tego wspaniałego artysty. Na Państwa szczególną uwagę zasługuje opublikowany dopiero w tym roku utwór My Cloud; jeden z wielu doskonałych przykładów współpracy na linii Gil Scott-Heron - Malcolm Cecil.

Znakomitą okładkę w klasycznej formie przygotował utalentowany RSO196. Więcej prac tego autora do obejrzenia za pośrednictwem strony rso196.pl.

Sometimes less means more and that is why the second part Soul-jazz tribute podcast series lasts for not even half an hour and presents less knows and less revolutionary side of mister Scott-Heron. The lack of most popular works like The Bottle or Revolution Will Not Be Televised is compensated by six unique and so different compositions found in the output of this magnificent artist. Your attention should be attracted by this year’s published My Cloud; one of many excellent examples showing cooperation between Gil Scott-Heron and Malcolm Cecil.

The perfect cover in its classical form is presented to you by our talented RSO196. Other works can be found at: rso196.pl.

Soul-Jazz Tribute Podcast 2: Gil Scott-Heron (Part 1) by Soul-Jazz.Pl on Mixcloud

Morning Thoughts (Arista, 1981)
A Prayer For Everybody/To Be Free (Arista, 1978)
Offering (TVT Records, 1975)
A Lovely Day (TVT Records, 1976)
My Cloud (XL Recordings, 2010)
Spirits Past (TVT Records, 1994)

Mixed & selected: JMS, July 2010
Cover: RSO196.

Download Soul-jazz tribute podcast 2:

http://rapidshare.com/files/405345957/soul-jazz.pl_tribute_podcast_2_gil_scott-heron__part_1_.rar
http://www.megaupload.com/?d=ZEMP7567

Utwór na zawsze: Everybody Loves The Sunshine

2010-07-06T22:02:00.002+02:00

Na początku lat 70. Stevie Wonder miewał pochmurne dni. Wówczas szeroki uśmiech – jego znak szczególny – znikał. Nieprawdopodobne, prawda? Są na to jednak dowody w postaci nagrań z tamtego okresu, tak na marginesie uznawanego za najlepszy czas w twórczości pana Wondera.

W nagraniu Blame It On The Sun z doskonałej płyty Talking Book, młody Stevie winą za nieudaną miłostkę obarcza słońce. Powód: słońce nie świeci. Proszę Państwa, jak tak można? Nie uśmiechać się, gdy cały świat pragnie ujrzeć białe zęby pana Wondera to jedno, ale winić słońce? To przecież nielogicznie, wiemy doskonale, że słońce należy kochać.

Powiedział o tym głośnio Roy Ayers w 1976 roku. Wie o tym również Seu Jorge, brazylijski muzyk i aktor, który wkrótce (27.07.2010) wyda nowy album nakładem Now-Again Records. Pierwszy singiel (12”, mp3) zapowiadający płytę Seu Jorge and Almaz to brazylijska wersja Everybody Loves The Sunshine. Tym sposobem najlepszy utwór świata (według Soul-Jazz.pl) po raz kolejny doczekał się przeróbki.

Być może pamiętają Państwo doskonały cover D’Angelo na stronie B singla Untitled (How Does It Feel) z 2000 roku? Piskliwe/Prince’owe wykonanie pana Archera (prawdziwe nazwisko D’Angelo) nawet po dziesięciu latach od daty publikacji świetnie znosi upływ czasu. Prawdopodobnie wersja pana Jorga podzieli los coveru D’Angelo, ponieważ w dniu internetowej premiery nagrania Everybody Loves The Sunshine utwór stał się „utworem na zawsze”. Nie wierzą Państwo? Proszę pobrać darmową empetrójkę lub włączyć play w poniższym, youtube’owym odtwarzaczu.

Dwunastocalowy singiel oprócz coveru kompozycji pana Ayersa zawiera wersję instrumentalną oraz dodatkowe nagranie Cirandar, które również ukaże się na LP.

Wracając do historii Blame It On The Sun: Stevie Wonder kończy utwór słowami „but my heart blames it on me”. Stary porządek powraca, ponownie everybody loves the sunshine.

Harold Melvin and the Blue Notes: Wake Up Everybody

2010-05-08T22:43:00.005+02:00

Harold Melvin and the Blue Notes
Wake Up Everybody (Part 1 & 2)
Philadelphia International, 1976.

Czy nie mają Państwo wrażenia, że w obliczu tragicznych wydarzeń, media pod pretekstem stonowanych utworów wypełniających audio-wizualną przestrzeń po prostu pogłębiają ból i smutek?

Niedawna żałoba narodowa to wciąż świeży temat, jednak dzięki swej aktualności najbardziej właściwy przykład na - kolokwialnie pisząc - dołowanie społeczeństwa. Oczywiście nie tylko media nie są winne tej sytuacji, wina leży również w nas - ktoś przecież zaakceptował okolicznościowy repertuar stacji radiowych składający się z trip-hopowych, chiloutowych czy rockowo-balladowych nagrań.

Muzyka soul zupełnie w tej materii zostaje pominięta. Zresztą niesłusznie bowiem, choć repertuar rzeczywiście odmienny, to na czas żałoby wręcz idealny. Proszę wskazać lepszy czas na kompozycję Wake Up Everybody niż momenty, w których refleksja o przemijaniu i byciu dobrym człowiekiem krąży najbliżej świadomości społeczeństwa? Muzyka soul nie przez przypadek tłumaczy się jako duszę.

Teddy Pendergrass głośno śpiewa z typowym dla siebie zaangażowaniem piosenkę dotyczącą codziennych problemów. Idealistyczne przesłanie właśnie teraz powinno trafić do ludzi. Teraz, gdy uzewnętrzniamy wrażliwość skrywaną pod warstwą codziennej obojętności. Nie powinniśmy jednak być dla siebie za surowi, bowiem przeszliśmy długą drogę od starożytnego niewolnictwa, średniowiecznych publicznych tortur, poprzez drugą wojnę światową a na zamachach terrorystycznych kończąc.

Pomimo wpadającej w ucho melodii i uskrzydlającego tekstu autorstwa tercetu John Whitehead, Gene McFadden i Victor Carstarphen, kompozycja Wake Up Everybody nie wzbudza dziś właściwego entuzjazmu. Problemy, o których śpiewa pan Pendergrass wciąż zaprzątają głowę wielu ludzi. To dość przykre, w dodatku temat na osoby post, lecz w zupełnie innej kategorii niż rozpatrywana w dzisiejszym wpisie.

Dziś zastanawiamy się dlaczego w obliczu tragicznych wydarzeń katujemy się depresyjnymi melodiami a nie piosenkami podobnymi do nagrania grupy Harolda Melvina. Proszę pisać, jeśli mają Państwo odpowiedź na to pytanie.

Utwór na zawsze: Intimate Friends

2010-04-25T21:28:00.006+02:00

Współczesna muzyka nie potrafi być ciepła. Nie brzmi to zachęcająco ale nie chodzi przecież oto aby się ogrzać, muzyka to nie piec rozpalany emocjami.

Choć tego nie widać, trwa wiosna, a sezon grzewczy dobiega końca. Ciężkie płaszcze typowe dla zimy z powrotem wiszą na wieszakach. W sklepach odzieżowych witryny zdobią modne bluzy oraz lekkie kurtki. Gdzieniegdzie spodnie i hitowe buty. Gdyby muzykę sprzedawano na podobnych zasadach jak ubrania, ciekawe czyje płyty witałyby klientów przed wejściem?

Skoro wiosna to coś lekkiego, powiedzmy Alicia Keys.

Jakieś nagranie z ostatniej, pseudo-soulowej płyty pewnie bardziej pasuje aniżeli staroć z duszą sprzed pięciu lat. Gdyby menadżer takiego sklepu ujrzał na wystawie Unbreakable, niechybnie chwyciłby się za głowę i wszczął śledztwo kto i dlaczego naraża na straty jego butik. Na wszelki wypadek szybko trzeba zmienić kompozycję na coś modnego, powiedzmy Erykah Badu? Być może jest modna. Jeśli nie, to przynajmniej kontrowersyjna, a to przecież prawie synonim, więc na jedno wychodzi.

Jednak nie wyszło, Fall in Love (Your Funeral) z jej nowej płyty New Amerykah Part Two (Return Of The Ankh) nie przyciągnie klientów, ten rodzaj intymności, zaproponowany przez panią Badu to nie seks w miejscu publicznym, choć klip do singla Window Seat może sugerować coś odmiennego.

Współczesna muzyka nie potrafi być ciepła. Ponoć to przez analogowe brzmienie, a właściwie cyfrowe, dominujące na falach radiowych oraz cyberprzestrzeni. Pani Badu była blisko, najbliżej Alicia. Mistrzem pozostaje Eddie Kendricks. Panie i Panowie oto kawałek, który potrafi podarować trochę słońca w pochmurny dzień.

Eddie Kendricks
Intimate Friends z albumu "Slick"
Tamla, 1977 r.

Winylowe wydanie debiutanckiego albumu CNQ

2010-04-20T21:43:00.009+02:00

Już jest. W sprzedaży internetowej i (prawdopodobnie) w wybranych sklepach. Album Pig Inside The Gentleman grupy Contemporary Noise Quintet po czterech latach od debiutu nareszcie na winylu. Sprawcą tej niespodzianki jest polska wytwórnia z siedzibą w Londynie - Lanquidity Records.

Lanquidity Records to - jak piszą o sobie założyciele wytwórni - niezależny projekt wydawniczy, który powstał z miłości do muzyki:

Działamy całkowicie niekomercyjnie, wyłącznie w oparciu o środki własne, a wszelkie dochody płynące z realizacji naszych działań przeznaczamy na przygotowanie kolejnego przedsięwzięcia.

Od niedawna na łamach Soul-Jazz mogą Państwo przeczytać o pierwszym wydawnictwie Lanquidity, czyli kapitalnej EP’ce Speakers Corner Quartet. Oznaczone numerem LQ 001 wydanie Further Back Than The Beginning przybliża polskim słuchaczom niezależny, brytyjski jazz. Z drugim wydawnictwem LQ czas na odwrotną sytuację; teraz mieszkańcy Wysp poznają współczesny polski jazz. To uczciwy układ.

Gdy w 2006 roku Contemporary Noise Quintet (obecnie Contemporary Noise Sextet) wydali pierwszy album, polskie media przyjęły krążek z otwartymi ramionami. Tak było cztery lata temu. Cztery lata to tysiące nowych jazzowych płyt, co prawda nie polskich, ale jednak wydanych i dostępnych własnymi kanałami dystrybucji. Jak Pig Inside The Gentleman brzmi po latach? Wciąż świeżo i z pazurem o czym mogą Państwo się przekonać z poniższego odsłuchu.

P.I.G.

Invisible Train

Sophie

Limitowane (350 sztuk) wydanie winylowe (2xLP) Pig Inside The Gentleman, mogą Państwo zamówić bezpośrednio ze strony www.cnq.electriceye.pl, lub pisząc na adres info@lanquidityrecords.com.

Tracklista:

Strona A
1. Million Faces
2. Army Of The Sun

Strona B
1. Walking Sin
2. Goodbye Monster
3. Coin Perfectly Spinning

Strona C
1. Evil Melody
2. Invisible Train
3. Even Cats Dream About Flying

Strona D
1. P.I.G.
2. Sophie
3. Chinese Customer (z płyty Theatre Play Music)

Ćmy: Kim Zonk Funk

2010-04-14T21:30:00.010+02:00

Ćmy
Kim Zonk Funk
2010 r.

<a href="http://cmymusic.bandcamp.com/album/kim-zonk-funk">Mr. Skeleton Pants by Cmy</a>

Zgodnie z przysłowiem „do trzech razy sztuka” - Kim Zonk Funk najlepszą płytą duetu Ćmy

Muzyka nie zna granic. Jazz może być wszystkim, w zależności od interpretacji autorów. I choć istnieje od początku XX wieku, nieustannie ewoluuje. To nic nowego - chciałoby się krzyknąć, przecież żadna myśl nie jest oryginalna, oczywiście za wyjątkiem muzyki, która potrafi być, wiek później.

Muzyka elektroniczna oraz jazz posiadają zarówno wyznawców jak i twórców również w Polsce. Trzeci album polskiego duetu Ćmy wzbogaca nasz współczesny jazz o ciekawą mieszankę turntablismu, hiphopu oraz elektroniki. Zresztą robią to skutecznie od 2002 roku, jednak dopiero w tym roku, albumem Kim Zonk Funk dokonali artystycznego przełomu.

Poprzednie płyty duetu, Foggy Style (2005 r.) oraz Eclipse (2002 r.) brzmiały dobrze. Mając na uwadze czas, w którym powstały - nawet bardzo dobrze. Najnowsza produkcja Miltona Waukee oraz Jorge Saxon’a sprawia, że szkoda na nie czasu, i proszę uwierzyć, to tylko dobrze świadczy o Kim Zonk Funk - zdecydowanie najlepszej z płyt duetu Ćmy. Co odróżnia Kim Zonk Funk od Foggy Style czy Eclipse? Oprócz czasu powstania niewiele. To dość zaskakujące odkrycie bowiem autorzy konsekwentnie tworzą foggy/jazzy i wydawać by się mogło, że już niewiele więcej można dodać. Ćmy jednak udowadniają, że autorski styl to worek bez dna.

Obecność na Kim Zonk Funk zaproszonych muzyków (np. Marcin Wasilewski) oraz wokalistów (np. Kasia Klich) jest wartością samą w sobie. Mniej sampli i więcej ludzi świadczy o chęci interakcji autorów z otoczeniem a więc i czerpania inspiracji z różnych źródeł. Być może wiąże się z tym faktem również ujawnienie swych prawdziwych tożsamości, które do ostatniej płyty były skutecznie ukrywane. Jeśli chcą Państwo poznać kto jest kim w duecie Ćmy to proszę zajrzeć na stronę www.cmy.pl, lecz przede wszystkim przesłuchać Kim Zonk Funk za pośrednictwem serwisu Bandcamp.com, ponieważ ten duet zasługuje na Państwa pełną uwagę.

Ćmy
Kim Zonk Funk z albumu "Kim Zonk Funk"
2010 r.

SCQ: Further Back Than The Beginning

2010-04-12T18:44:00.011+02:00

Speakers Corner Quartet
Further Back Than The Beginning
Lanquidity Records, 2009 r.

Angkor Vat

Znakomity, podwójny debiut ubiegłego roku: grupy Speakers Corner Quartet jako twórców oraz wytwórni Lanquidity Records w roli niezależnego wydawcy jazzowych nagrań na winylu

Panowie z Speakers Corner Quartet, podobnie jak bardziej znani koledzy z Portico Quartet, uzyskali oryginalne brzmienie odchodząc od archetypicznego układu jazzowego kwartetu. Instrumentalna koegzystencja perkusji, kontrabasu, wiolonczeli oraz fletu dostarcza niecodziennych wrażeń dźwiękowych. Ich debiutancka EP’ka Further Back Than The Beginning pomimo braku saksofonu tenorowego (w muzyce np. Rashada Rolanda Kirka czy Pharaoh Sandersa stanowił podstawę brzmienia) znakomicie odnajduje się w spiritual jazzowej stylistyce.

Choć płyta nie jest hołdem dla awangardowych twórców z lat 70, to zawarty na niej ładunek emocjonalny pozwala myśleć o Further Back Than The Beginning jak o zbliżeniu do tego muzycznego okresu pełnego niepokojących komunikatów. Poniekąd tak jest, gdyż Speakers Corner Quartet z każdą kolejną minutą przybliżają zapowiedziany na przyszły rok (według kalendarza Majów) koniec świata. Ten rodzaj ekspresji, nawet jeśli to efekt stylizacji wzbudza szacunek, nie tylko z racji lęku towarzyszącemu zakończeniu istnienia świata.

Jest za wcześnie by tworzyć spektakularne, jednozdaniowe recenzje w sam raz nadające się na reklamę płyty, jednakże obok takich grup jak Built An Ark, Portico Quartet, czy Sankorfa jest miejsce dla bohaterów dzisiejszej notki. A to proszę Państwa komplement, jeden z tych przyjemniejszych.

Najnowsze nagrania SCQ do posłuchania za pośrednictwem serwisu Myspace.com. Poniżej zapis wideo z jednego z koncertów grupy.

Zapowiedź płyty In Between Instruments

2010-04-11T16:52:00.004+02:00

Muzyka pojawia się znikąd. Nie jest dystrybuowana przez wytwórnie, sklepy, media, blogi czy z polecenia znajomych. Największym dystrybutorem muzyki jest przypadek. W dalszym obiegu muzyki wymienione formy oczywiście funkcjonują, jednak przede wszystkim liczy się zdolność bycia w odpowiednim miejscu o właściwym czasie. To rzadka umiejętność i dlatego warto się dzielić, bo to prawie jak misja.

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości: nie chodzi o udostępnianie plików za pomocą p2p czy innymi nielegalnymi sposobami. Liczy się wiedza i radość z - za przeproszeniem - popychania muzyki w kierunku słuchaczy. W końcu każdy zasługuje na muzykę, dlatego korzystając z łaskawości losu, przed Państwem znakomity kwartet perkusistów - Sankorfa.

Istnieją od 2004 roku lecz dopiero 19 kwietnia zadebiutują EP’ką zatytułowaną In Between Instruments. Jak można przeczytać w komunikacie prasowym: w swojej twórczości odwołują się do minimalistycznych dzieł Steve’a Reicha oraz rytmów salsy w wykonaniu Chano Pozo. Wyjątkowa trafność w ocenie brzmienia muzyki Sankorfy przez autorów komunikatu zdradza filozofię grupy. Podobnie jak w przypadku bardziej znanych kolegów, również z Londynu - Portico Quartet - bohaterowie dzisiejszej notki nie zapominają o przeszłości. Członkowie kwartetu Sankorfa uważają, że duchowy rozwój zależy od znajomości korzeni. Im głębiej kopią tym więcej zyskują jako ludzie i muzycy. Cudowna relacja, prawda?

Istotnym elementem wpływającym na jakość uprawianej twórczości kwartetu Sankorfa jest edukacja muzyczna. Członkowie zespołu oprócz koncertowania i wydawania płyt organizują warsztaty rozwijające muzyczne umiejętności. Ten rodzaj działalności jest skierowany głównie do studentów, jednak każdy z członków zespołu uczy indywidualnie, na różnych stopniach muzycznego zaawansowania.

Jak brzmi In Between Instruments mogą się Państwo przekonać za sprawą serwisu Myspace.com, gdzie grupa opublikowała swoje najnowsze kompozycje. Poniżej zapis wideo z jednego z koncertów grupy.

Footprints #14 x Soul-Jazz.pl: Tribute to Grover Washington Jr.

2010-03-14T16:42:00.009+01:00

Soul-Jazz.pl wraz z Footprints, serią jazzowych miksów prezentuje 14. część serii dedykowaną wczesnej twórczości Grovera Washingtona Jr. Miks w formacie mp3 jest dostępny do pobrania ze strony Footprints-jazz.blogspot.com. Okładkę przygotował RSO196.

Soul-Jazz Podcast 1: Grover Washington Jr by Soul-Jazz.Pl Podcasts on Mixcloud

Wstęp od wydawcy:

Krótko po wydaniu trzynastego woluminu serii jazzowych miksów Footprints, napisał do mnie JMS, pytając czy nadal zajmuję się tym projektem. Bez zastanowienia odparłem twierdząco. Jędrzej Siwek to współtwórca nieistniejącego już serwisu muzycznego wersalka.com, nad którym pracowaliśmy wspólnie od 2004 roku. Od tego czasu każdy z nas uciekł w swoje projekty. JMS incydentalnie publikuje na łamach kwartalnika kulturalnego "Opcje", a od połowy 2009 roku, prowadzi swoją stronę poświęconą muzyce soul oraz jazz - www.soul-jazz.pl. Czternasty Footprints jest inny od poprzednich, głównie przez koncept. Jest to pierwszy hołd złożony tylko i wyłącznie jednemu artyście. Dlaczego akurat Grover Washington Jr? Najlepiej odpowie na to pytanie sam autor miksu.

Soon after the 13th mix in the Footprints jazz series came out, JMS got in touch with me asking if I’m still engaged in the project. I replied positively with no hesitation. Jędrzej Siwek is a cofounder of wersalka.com, the music-oriented portal on which we worked together since 2004. From that point on we focused on each one’s own projects, JMS incidentally publishing in cultural quarterly journal "Opcje" and, since 2009, keeping his own soul and jazz-oriented website - www.soul-jazz.pl. When compared to the prior ones, Footprints vol.14 is different, mostly because of the concept: it’s the first tribute paid to one artist only. Now why Grover Washington Jr.? Let the author himself speak his mind on this issue.

Sebol, Footprints-jazz.blogspot.com, Sebol.com.pl

Od autora:

Grover Washington Jr uchodzi za ikonę stylu smooth-jazz lat 80. To ważne by zapamiętać: lat osiemdziesiątych. W tych gorszych czasach dla muzyki wielu artystów wraz ze zmianą trendów ukazała swe bardziej komercyjne oblicze. Wymieniać nazwiska inne niż bohatera miksu nie ma sensu, ale proszę uwierzyć na słowo, muzyków idących w komercje było sporo, co nie zawsze kończyło się dobrym rezultatem. Zasadnicze pytanie powinno brzmieć: czy nawet jako twórca smooth-jazzowy Grover Washington Jr trzymał poziom? Otóż trzymał - był najlepszy. Mistrzem można być bez wstydu przyjmując platynowe płyty.

Wybrałem dla Państwa nagrania z wcześniejszej dekady, ponieważ - moim zdaniem - najlepsze płyty pan Washington nagrywał w latach 70. Ówczesne brzmienie inspirowane dźwiękami natury kreowało nowe przestrzenie w muzycznym kolażu jazzu, soulu, funku i R&B. Twórczość Grovera Washingtona Jr była więc niejednoznaczna i - zdecydowanie daleka od skojarzeń z smooth-jazz’em o czym przekonają się Państwo słuchając 14. części serii Footprints.

Grover Washington Jr. is said to be an 80s’ smooth-jazz icon. Mind this one specifically: the eighties. In those times, apparently less favorable for the music, numerous artists unveiled- along with the change of trends- their more commercial side. There is no point in mentioning names other than that of the main character of this mix but honestly, there were many musicians who turned towards commercialism, which did not always end well. One may ask an essential question here: being a smooth-jazz artist, did Grover Washington Jr. create music of quality up to standard? Well, he did- he was the best. It is possible to be a master without the feeling of disgrace accompanying every platinum record.

I have selected the recordings from the earlier decade for you as, in my opinion, Mr. Washington recorded his best pieces in the seventies. The then sound inspired by nature gaped new spaces in the musical collage of jazz, soul, funk and R&B. Thus, the output of Grover Washington Jr. was diversified and definitely far from the smooth jazz style you have in mind, which you can see or listen for yourself while checking the fourteenth part of the Footprints jazz series.

JMS, Soul-Jazz.pl

Soul-Jazz.pl x Footprints #14: Tribute to Grover Washington Jr.
Marzec/March 2010

1. Moonstreams (Kudu, 1975)
2. Dolphin Dance (Kudu, 1976)
3. Earth Tones (Kudu, 1975)
4. Paradise (Elektra, 1979)
5. Mr. Magic Live (Kudu, 1977)

Zapowiedź płyty The Life Of Eugene Harrington

2010-03-10T21:02:00.009+01:00

Wytwórnia NOECHO Records ma dla Państwa prezent z okazji premiery płyty autorstwa Eugene’a Harringtona. I choć to zaledwie wirtualna paczka zawierająca singiel pt. She Always Asks (How Come There’s No Words) proszę przyjąć ten miły gest jako dobrą zapowiedź długogrającej płyty The Life Of Eugene Harrington.

Jeden utwór nie czyni płyty dobrą, dlatego trzeba mieć wiarę w talent pana Harringtona, tym bardziej, że według zapewnień przedstawiciela NOECHO Records, opublikowany niedawno singel nie jest reprezentatywny dla całej płyty. A skoro nie jest, to można przypuszczać że będzie lepiej, bardziej psychodelicznie oraz eksperymentalnie. Wiadomo natomiast o tym, że płyta będzie składać się z 10 instrumentalnych kompozycji w całości napisanych, zaaranżowanych oraz wyprodukowanych przez pana Harringtona. Premierę płyty w wersji winylowej i kompaktowej przewidziano na 20 kwietnia. Tymczasem trochę faktów z życia Eugene’a Harringtona za komunikatem prasowym:

Eugene Harrington pochodzi z miasta Hawthorne w Kalifornii gdzie przed laty jego ojciec prowadził warsztat naprawy instrumentów klawiszowych. Jako młody chłopak pomagał ojcu i naprawiał sprzęt w okolicznych studiach nagraniowych. Sprawiało mu to wiele przyjemności, lubił też patrzeć jak muzycy i realizatorzy pracują nad swoimi projektami. W tym czasie zaczęła się jego przygoda z elektrycznymi organami, na których mógł eksperymentować i szukać własnego stylu. Jakiś czas temu zaczął realizację swojego debiutanckiego albumu "The Life Of Eugene Harrington", który jest kolekcją nagrań inspirowanych psychodelicznymi breakami i groovami.

She Always Asks (How Come There’s No Words)

Przydatne linki:
NOECHO Records
Eugene Harrington MySpace

Marvin Gaye: Trouble Man

2010-03-09T21:47:00.003+01:00

Marvin Gaye
Trouble Man
Tamla, 1972 r.

Trouble Man

Epizodyczna rola pana Gaye’a jako kompozytora ścieżki dźwiękowej do filmu o tym samym tytule to - za wyjątkiem dzieła z 1971 roku - najlepsza płyta jaką nagrał za życia.

Mogą Państwo poczuć się dotknięci tym stwierdzeniem. Przecież pan Gaye po roku 1972 wydał wysoko lub bardzo wysoko ocenione: Let's Get It On, I Want You, Here, My Dear czy Midnight Love. W kontekście wyżej wymienionych wydawnictw oraz rozległej skali popularności, album Trouble Man powinien być zaledwie dziełkiem, lub też fanaberią autora, ot co. Pozwolą Państwo jednak dokończyć pisanie tej laurki dla Trouble Man, gdyż to po prostu znakomita i niedoceniona płyta.

W przewadze instrumentalny Trouble Man powstał krótko po What’s Going On. Czasowa bliskość z opus magnum pana Gaye’a nie jest więc bez znaczenia. Świeże pomysły i muzyczne rozwiązania z albumu zawierającego Mercy Mercy Me (The Ecology) czy Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) rozciągnięto na kolejny album. Można rzec, że Trouble Man jest niepopularnym bratem bliźniakiem What’s Going On.

Pomimo bliźniaczego brzmienia i dużego wpływu Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) na główny temat muzyczny Trouble Man, oba albumy różnią się od siebie. What’s Going On to album soul-jazzowy, a przedstawiana Państwu płyta jest utrzymana w jazz-funkowej konwencji i choć funk występuje tutaj w śladowych ilościach, to jednak gra saksofonisty Trevora Lawrence’a determinuje oblicze płyty, co zresztą musiało zostać uwzględnione z racji przynależności muzyki do gatunku blaxploitation.

Rezygnacja z soulowych kompozycji, z których Marvin Gaye był znany już od dobrych 10 lat jest zaletą Trouble Man. Wokalna wstrzemięźliwość pana Gaye’a, co za tym idzie brak seksualnych treści i płytkich miłosnych wyznań pozwala spojrzeć na jedyny soundtrack w karierze wokalisty Motown Records jak na dzieło dojrzałe, w pełni przemyślane, wręcz konceptualne. W końcu to produkt własnej roboty - producentem płyty jest Marvin Gaye. Z tej roli wywiązał się znakomicie. Angażując do współpracy ośmiu aranżerów (m.in. J.J. Johnson, duet Jack Hayes & Leo Shuken) decydował o brzmieniu płyty jednocześnie podśpiewując i grając na pianinie w tle.

Jeśli zdecydują się Państwo sięgnąć po ten album - Trouble Man będzie państwu towarzyszyć zawsze w słodko-gorzkich chwilach. To pewnie jak trzy rzeczy w życiu: podatki, śmierć i kłopoty.

Adrian Younge: Black Dynamite

2010-03-04T20:42:00.003+01:00

Adrian Younge
Black Dynamite Original Score to the Motion Picture
Wax Poetics Records, 2009 r.

Jimmy's Dead

Filmom z nurtu blaxploitation od zawsze towarzyszyła muzyka. Istniejące relacje pomiędzy tymi dwoma dziedzinami sztuki przypominały mocne więzy rodzinne. Gdy film okazywał się klapą doskonała muzyka pozwalała zachować resztki publicznego uznania dla dzieła i na odwrót. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ film i muzyka w czasach blaxpolaition wzajemnie na siebie oddziaływały. Ubiegłoroczna premiera Black Dynamite, filmowego hołdu dla afroamerykańskich produkcji z lat 70. przypomniała o istotnej roli jaką niegdyś odgrywała muzyka w filmie blaxploitation.

Trwająca dekadę dobra passa afroamerykańskiego bohatera kina blaxploitation skończyła się wraz z nadejściem chudych lat 80. Dopiero Quentin Tarantino w Jackie Brown (w głównej roli Pam Grier) przypomniał o esencjonalnej muzyce soul, funk towarzyszącej filmom lat 60-70. Oczywiście ścieżki dźwiękowe do współczesnych filmów wciąż odnoszą sukcesy jednak tworzone w duchu muzyki klasycznej nie pasują do funkowo-soulowej mieszanki zaproponowanej lata temu przez Curtisa Mayfielda, Jamesa Browna czy Johnny’ego Pate’a.

Adrian Younge przed podjęciem pracy nad muzyką do Black Dynamite prawdopodobnie przesłuchał najważniejsze soundtracki z lat 70., co pozwoliło mu określić żelazne zasady, którymi kierował się podczas komponowania własnej muzyki do filmu. Jeśli czytaliście Państwo poprzedni wpis dotyczący vintage soulu to wiadomo, że chodzi o użycie instrumentów nie młodszych niż 1979 rok. Fakt, że pan Younge zadebiutował albumem Black Dynamite podkreśla talent młodego kompozytora (to po zmierzchu) oraz (za dnia) doktora prawa. Dwunastogodzinny dzień pracy nad ścieżką dźwiękową oraz edycją muzyki w Black Dynamite to największe wyzwanie z możliwych. Jeśli pewnego dnia Adrian Younge do wachlarza swych umiejętności dołączy prowadzenie orkiestry to stanie się kompletnym autorem muzyki filmowej.

Wartość kompozycji pana Younge’a wzrasta z każdym kolejnym przesłuchaniem płyty, a trzeba uzmysłowić sobie, że Black Dynamite do najłatwiejszych soundtracków nie należy. Bogate, zazwyczaj orkiestrowe brzmienie muzyki filmowej tworzonej w latach 70. potrafi wywołać ból głowy. W dodatku podniosłość kompozycji wzmacnia ogromna - jak na dzisiejsze czasy - ilość użytych instrumentów. Dbałość o szczegóły oraz chęć oddania realizmu vintage soulowych nagrań w pewnym sensie skomplikowała Black Dynamite. Adrian Younge na potrzeby tej produkcji zagrał na 20 instrumentach, blisko połowa z nich zawsze występuje w każdym nagraniu - nieważne czy to kompozycja trwająca cztery minuty (np. Shot Me in the Heart) czy czasowa miniatura (np. Anaconda Malt Liquor).

Nie ulega wątpliwości, że pomimo początkowych trudności w odbiorze, Black Dynamite słucha się wybornie. Rewitalizacja muzyki soul przeprowadzona przez pana Younge’a ma podstawy edukacyjne. Powrót (być może to nienajlepsze określenie) do soundtrack’ów z czasów blaxploitation to z całą pewnością naturalna kolej rzeczy każdego fana brzmienia stworzonego przez młodego kompozytora. Jednak przede wszystkim to płyta dla miłośników dawnych brzmień tworzonych na nowo z niewielką ingerencją współczesnych metod studyjnych. Obok ubiegłorocznej płyty My World Lee Fieldsa, to najlepsza soulowa produkcja roku 2009, a nawet - co jest dość śmiałym stwierdzeniem - pierwszej dekady XXI wieku w swoje filmowej grupie.

Vintage soul w nagraniach Adriana Younge’a

2010-02-28T16:05:00.008+01:00

Idea vintage soulu jest bardzo młodą koncepcją współczesnej muzyki. Brak fachowych źródeł wyjaśniających znaczenie nowej terminologii potwierdza słabe rozpropagowanie tego muzycznego stylu wśród słuchaczy. Nieliczni współcześni autorzy stosują to określenie w celu nadania głębszego sensu tworzonej muzyki. Jednym z artystów szczerze zaangażowanych w tworzenie muzycznego ruchu vintage soul jest Adrian Younge, ubiegłoroczny debiutant, autor znakomitej ścieżki dźwiękowej do filmu Black Dynamite.

Vintage soul można interpretować na dwa sposoby. Pierwszy: jako archaiczne soulowe nagrania z lat 60-70 obecne w pierwszym obiegu dzięki winylowym i kompaktowym reedycjom. Drugi sposób: jako muzykę tworzoną tu i teraz w oparciu o rozwiązania techniczne stosowane w analogicznym okresie czasu. Nie ma sensu wprowadzać przedrostka „nu” jak w przypadku elektronicznej odmiany soulu, bowiem szatkowanie kolejnych muzycznych gatunków na szczegółowe style wprowadza zamęt. Muszą Państwo jednak zapamiętać, że choć vintage soul odwołuje się bezpośrednio do muzyki soul, to swój rozwój zawdzięcza ewolucji neo-soulu w latach 90.

Jest też inne podejście, mniej radykalne, tkwiące w głowach samych artystów. Proszę jednak potraktować ten akapit raczej informacyjnie a nie jako część głównego wywodu. Vintage soul to - parafrazując słynną sentencję Woody’ego Allena dotyczącą Nowego Jorku - stan umysłu. Każdy artysta posiada wyobrażenie na temat tworzonej muzyki, odczuwanie jest więc ważniejsze do formy. Ten sposób nie jest najlepszy z powodów czysto subiektywnych prowadzących do niepotrzebnych dyskusji czym jest a czym nie jest vintage.

Jak już wcześniej ustaliliśmy, nagraniem w stylu vintage soul będzie współcześnie tworzona muzyka w oparciu o przebrzmiałe metody pracy studyjnej. Adrian Younge zarejestrował muzyczny materiał sposobami analogowymi. W tym celu wykorzystał instrumenty oraz sprzęt studyjny wyprodukowane do 1979 roku (niektóre z nich pochodzą nawet z lat trzydziestych). Efekt końcowy okazał się zdumiewający. Bogate brzmienie vintage soulu zostało uchwycone dzięki użyciu 20 różnych instrumentów! Na wszystkich zagrał Adrian Younge, który uczył się gry na bieżąco wraz z kolejnymi etapami rejestrowania płyty. W komponowaniu muzyki instrumenty są narzędziami za pomocą, których osiągnięcie postanowionego celu jest możliwe. Cel określa koncepcja wedle, której pisana na nowo muzyka musi zachować zbieżność z oryginalnymi nagraniami z lat 70. W twórczości pana Younge bynajmniej nie chodzi o kopię konkretnej płyty (np. Superfly Curtisa Mayfielda), lecz o zrozumienie ówczesnego stylu i procesu tworzenia muzyki.

Podsumowując to co do tej pory zostało napisane, vintage soul odnosi się do konkretnej epoki, musi być autentyczny a więc nagrany przy użyciu oryginalnego sprzęt oraz nie może być pozbawiony konotacji z określonym stylem w muzyce lub winylowymi wydawnictwami. Vintage soul koncentruje się przede wszystkim na bogatym brzmieniu będącym efektem pracy muzyków a nie wirtualnie zaaranżowanych instrumentów.

Na temat ścieżki dźwiękowej do filmu Black Dynamite przeczytają Państwo w następnym poście, tymczasem klip do utworu Shot Me in the Heart promującego album.

Adrian Younge
Shoot Me in the Heart z albumu "Black Dynamite"
Wax Poetics Records, 2009 r.

Gil Scott-Heron: I’m New Here

2010-02-19T11:42:00.010+01:00

Gil Scott-Heron
I’m New Here
XL Recordings, 2010 r.

On Coming From A Broken Home (Part 1)

Gdy na kilka tygodni przed premierą, do publicznego użytku oddano stronę internetową imnewhere.net zawierającą pierwsze fragmenty z płyty, stało się jasne, że nowy album nie będzie kalką żadnego ze wcześniejszych dzieł autora The Revolution Will Not Be Televised. Ciepłe, jazz-funkowe kompozycje, będące w latach 70. i 80. znakiem rozpoznawczym Gil Scott-Herona zastąpiły chłodne, depresyjne nagrania oddające ludzką samotność w wielkim mieście. Duża w tym zasługa producenta płyty Richarda Russella współwłaściciela XL Recordings, który pozostając w cieniu takich artystów jak M.IA., Beck’a, czy Toma York’a, a teraz i Gil Scott-Herona odnosi spektakularne sukcesy w muzycznej branży.

I’m New Here

Warto zastanowić się czyją płytą jest I’m New Here. Czy należy sugerować się widniejącym na okładce obliczem pana Herona czy też zajrzeć głębiej do tzw. liner notes? Najwygodniej byłoby odpowiedzieć wymijająco, przekonując Państwa, że to efekt kolektywnej pracy w studiach XL. Niestety to nie jest prawda, bowiem Gil Scott-Heron jest gościem na własnej płycie. Argumenty popierające powyższy stan rzeczy są niepodważalne. W niespełna 30 minutach (tyle trwa płyta) mieszczą się m.in., cztery wywiady, trzy covery, dwa użyte sample oraz pokaźne zaplecze muzyków zaproszonych do udziału w projekcie. Jednakże nie należy deprecjonować nowego albumu, tym bardziej, że nagrania autorstwa pana Herona - choć stanowią mniejszość I’m New Here - w swej doskonałości sycą w pełni. Podobnie jak cztery wywiady, trzy covery i dwa użyte sample. Niechęć autora płyty do tworzenia nowych tekstów i melodii jest zrozumiała, w końcu nagrał 15 płyt. W latach świetności, pan Heron zachowywał twórczą aktywność, na co nie mógł pozwolić sobie w ostatnich dwóch dekadach, które spędził głównie w więzieniu na walce z uzależnieniami oraz chorobą (jest nosicielem HIV). Stąd prawdopodobnie decyzja o zapożyczeniu utworów od innych twórców. Utworów, które doskonale oddają stan ducha i umysłu ojca chrzestnego rapu.

Pierwszy singiel oraz jednocześnie teledysk Me And The Devil to elektroniczna przeróbka bluesowego nagrania Roberta Johnsona z 1937 roku. Tytułowy I’m New Here to współczesne nagranie z płyty A River Ain't Too Much to Love autorstwa Bill Callahan pod pseudonimem Smog. Wykonywanie coverów zarejestrowanych w połowie XX wieku dla artysty soul-jazz’owego jest rzeczą normalną, jednak samplowanie Kanye Westa to już zupełnie inny kaliber działań - przyznają Państwo, że zaskakujący. Gil Scott-Heron jest uznawany za protoplastę muzyki rap, nie dziwi więc jego legendarny status w hip-hopowej społeczności. Znane są gościnne udziały pana Herona na płytach raperów. On sam nawet do współpracy nad jednym utworem z płyty Spirits zaprosił Ali Shaheeda Muhammada z A Tribe Called Quest. Dotychczas jednak żadna z tych form nie burzyła istniejących relacji na linii mentor - uczeń, dopiero użycie fragmentu kompozycji pana Westa na potrzeby dwuczęściowego On Coming From A Broken Home. Silna pozycja współczesnego hip-hopu pośród innych muzycznych gatunków w ten sposób została potwierdzona.

I'll Take Care Of You

Przedstawiany Państwu album jest dostępny w trzech wersjach: CD, LP oraz download. O ile pierwszy i ostatni nośnik nie różni się od innych wydawnictw publikowanych w ramach tejże formy, o tyle wersja klasyczna - winylowa - wzbogacona o dodatkowy krążek jest całkiem przyjemną opcją zakupu, nie tylko z racji naturalnego formatu do słuchania muzyki jakim jest płyta gramofonowa. Limitowana edycja I’m New Here zawiera materiał zdecydowanie bliższy wyobrażeniu pasującemu do ewolucji twórczości Gil Scott-Herona aniżeli główna część płyty. Wersje akustyczne na pianino i głos dobrze znanych Home Is Where The Hatered Is, Winter in America i Is That Jazz w wykonaniu pana Herona wciąż fascynują pomimo wyrytych w pamięci tekstów piosenek. Nowe interpretacje oraz intymny nastrój dodatkowej płyty wieńczy niepublikowane nagranie My cloud z czasów - być może - Bridges lub Secrets. Rozpatrując nowy album w kategoriach wersji limitowanej, otrzymujemy dzieło kompletne, przemyślane i już wcale nie tak krótkie jak to wydawało się na początku.

New York Is Killing Me

I’m New Here to bardzo dobra, konceptualna płyta, lecz ostatecznie zupełnie niespodziewana. Zmiany dokonane w najnowszej twórczości Gil Scott-Herona są naturalną konsekwencją procesu starzenia. Powrót w tekstach do lat młodzieńczych w New York Is Killing Me czy hołd złożony matce i babci w dwuczęściowym On Coming From A Broken Home doprowadziło 60-letniego Herona do zamknięcia koła życia, jak również do początku afroamerykańskiej muzyki - bluesa. Mając na uwadze przerwy w wydawaniu płyt - 16 lat między najnowszą a Spirits oraz 12 lat między Spirits a Moving Target - to może być ostatnia wieczerza z mistrzem. Jeśli tak będzie, warto się nią delektować jak najdłużej.

On Coming From A Broken Home (Part 2)

Iceberg Slim: Reflections

2010-02-02T19:22:00.007+01:00

Iceberg Slim
Reflections
BLKGLV Records, 1976 r.

Zanim Robert Beck (prawdziwe imię i nazwisko Iceberga Slima) stał się poczytnym afroamerykańskim pisarzem, przez lata żył w cieniu. Ulice Chicago zapewniały mu schronienie przed ludźmi, którzy - w jego odczuciu - chcieli zepchnąć go na sam dół ziemskiego bytu. Gdy w końcu jego przeciwnicy osiągnęli zamierzony cel, paradoksalnie pan Beck odnalazł siebie na nowo.

Muszą Państwo wiedzieć, że Iceberg Slim był alfonsem przemienionym w pisarza. Swoje doświadczenia z branży sutenerskiej opisał barwnym, często brutalnym językiem w ośmiu książkach. Najsławniejsza z nich, wydana w 1969 roku pt. Pimp przyczyniła się do rozwoju kultury blaxpotation w USA na początku lat 70.

Płyta Reflections jest archaiczną formą audio-booka wysokiej próby. Unikatowym zapisem chwili prawdy człowieka, który w życiu robił rzeczy nie napawające go dumą. W przeciwieństwie do najpoczytniejszych książek, ten czarny krążek pochodzi ze schyłkowego okresu w twórczości Roberta Becka. Jest również jedyną sposobnością posłuchania historii napisanych oraz recytowanych przez samego autora przy jazzowym akompaniamencie kwartetu Reda Holloway’a, o czym mogą się Państwo przekonać odsłuchując poniższe nagranie Mama Debt.

Brakuje takich głosów, prawda? Nieskażonych cyfrową obróbką, gdzie dykcja, intonacja i barwa są wynikiem naturalności/umiejętności artysty a nie komputerowych procesów. Pod tym względem Iceberg Slim jest niepowtarzalny. Choć to jego płyta, koniecznie trzeba pamiętać o świetnym Redzie Hollaway’u, który stworzył idealny wypełniacz ciszy, elevator music, korespondujący ze spoken wordowym charakterem nagrań pana Becka.

Podobnie jak książki, ta płyta wymaga od słuchaczy znajomości języka angielskiego o korzeniach innych niż naukowe. Niestety. A może i lepiej, że tekst mówiony przez Iceberga zachował kontakt z uliczną rzeczywistością, dzięki czemu uczestniczymy w interesującej lekcji Amerykańskiego stylu życia.

Bielska Zadymka Jazzowa

2010-01-27T16:32:00.003+01:00

Jeśli mają Państwo ochotę pooddychać górskim, mroźnym powietrzem - nadarza się ku temu wspaniała okazja, bowiem już w najbliższą środę (03.02) rozpoczyna się XII Lotos Jazz Festival - Bielska Zadymka Jazzowa 2010.

W tym roku, podobnie jak w latach ubiegłych, młodzi twórcy jazzu spotkają przedstawicieli starszego pokolenia, co ni mniej ni więcej oznacza, że nowatorskie kierunki jazzu spotkają klasyczne podejście do tematu. Wszyscy powinni czuć się usatysfakcjonowani i wiele wskazuje na to, że tak właśnie jest. Chociażby wyniki zakończonego niedawno plebiscytu miesięcznika Jazz Forum na najlepszy ubiegłoroczny, krajowy festiwal jazzowy. Decyzją czytelników zwyciężyła Bielska Zadymka. Zwycięstwo z całą pewnością nie było by możliwe, gdyby nie głośnie nazwiska muzyków budujących reputację poszczególnych edycji: Blanchard, Carter, Hargrove czy Shorter.

W edycji 2010 Państwa uwagę mają przyciągnąć legendarny pianista McCoy Tyner (+ gościnny występ saksofonisty Gary’ego Bartz’a) oraz wokalistka Dee Dee Bridgewater w programie „To Billie With Love: A Celebration of Lady Day”. Spoglądając jednak na pełną listę zaproszonych wykonawców (w sumie 14 koncertów przez 5 dni) mogą to być zupełnie inne osoby, jak chociażby dobrze znany miłośnikom nu-jazzu niemiecki kolektyw Jazzanova (05.02, g. 22.00) czy nowomuzyczna, znakomita grupa Magic Malik Orchersta (03.02, g. 20.30). Polskę w gronie wykonawców reprezentować będą m.in. Jerzy Małek Quintet (04.02, g. 19.15) oraz Andrzej Jagodziński Trio (06.02, g. 19.15), który w ramach obchodów roku Chopinowskiego zaprezentuje program „Chopin”.

Bielska Zadymka Jazzowa to nie tylko koncerty, ale również imprezy towarzyszące silnie związane z muzyczną tematyką festiwalu, dlatego w tym roku, odbędą się trzy wystawy fotograficzne: Twarze jazzu w obiektywie Marka Duszy, Ladies of jazz Henryka Malesa oraz Fotozadymka Artura Strąka.

Pełen harmonogram festiwalu wraz z kompletną listą o zaproszonych muzyków oraz cenami biletów na stronie www.zadymka.pl.

Zapowiedź płyty I’m New Here

2010-01-23T21:25:00.006+01:00

Być może zgodzą się Państwo, że XXI wiek dla muzyków tworzących w złotych latach 60-70 ubiegłego stulecia, najczęściej sprowadza się do epitafium. Dlatego każda informacja o twórczych ruchach pozostałych przy życiu artystów soul czy jazz wprawia w doby nastrój.

Rozwijając dalej ten wątek, trzeba z ręką na sercu przyznać, że część artystów powracających z nowymi nagraniami w XXI wieku, próbuje odnaleźć się nowej rzeczywistości. Słowo „próbuje” idealnie pasuje, bowiem próbować wcale nie oznacza osiągnąć zamierzony cel.

Tak przynajmniej zdarzało się w minionej dekadzie. Co nas czeka w obecnej? Z całą odpowiedzialnością za słowa, coraz mniej dobrych płyt, za to więcej powrotów do starych nagrań.

Na szczęście jest wśród nas Gil Scott-Heron, który pragnie zaprzeczyć powyższemu wydając nową płytę I’m New Here. Soul-Jazz.pl oczywiście chętnie przyzna się do błędu jeśli tylko Ci którzy pozostali nagrają płyty na jej miarę. Co prawda do oficjalnej premiery pozostały dwa tygodnie, jednak opublikowane w sieci fragmenty i single pozwalają wypowiadać się o czternastej płycie pana Herona w sposób optymistyczny.

Można odnieść wrażenie, iż tytuł nowej płyty nie jest przypadkowy, ani nie jest nadany odgórnie przez wytwórnię jak to bywało z płytami np. Milesa Davisa. I’m New Here wiąże się ze stanem ducha pana Herona. Nowonarodzony, wyzwolony z problemów, w spokoju powrócił do tworzenia muzyki. Zachował przy tym niespotykaną dla artystów z jego pokolenia kreatywność. Piękne w tym wszystkim jest to, że otwartość Gil Scott-Herona na inne muzyczne wpływy nie równa się muzycznemu konformizmowi. On wciąż tworzy muzykę i pisze teksty ważne dla niego, być może dlatego, że w jego wieku niewiele co pozostało do udowodnienia. To raczej odbiorcy muszą udowodnić się są godni płyt Mistrza.

Nagrany dla niszowej wytwórni XL Recordings album I’m New Here jest powrotem na scenę po 16-letniej absencji. Płyta ukaże się w trzech wersjach: CD, download i LP. Wydanie winylowe zostanie wzbogacone o dodatkowy krążek zawierający materiał bonusowy. Europejska premiera 8 lutego.

Lista utworów:

1. On Coming From A Broken Home (Pt. 1)
2. Me And The Devil
3. I’m New Here
4. Your Soul And Mine
5. Parents (Interlude)
6. I’ll Take Care Of You
7. Being Blessed (interlude)
8. Where Did The Night Go
9. I Was Guided (Interlude)
10. New York Is Killing Me
11. Certain Things (Interlude)
12. Running
13. The Crutch
14. I’ve Been Me (Interlude)
15. On Coming From A Broken Home (Pt. 2)

Lista utworów (Deluxe LP):

Strona C:
1. Piano Player (Intro)
2. Home Is Where The Hatred Is*
3. Winter In America*

Strona D:
1. Jazz (Interlude)
2. Is That Jazz
3. A Place To Go (Interlude)
4. My Cloud (Unreleased exclusive track)

*nowe wersje

Zapowiedź koncertu Portico Quartet

2010-01-20T14:27:00.005+01:00

Już 31 stycznia w katowickim Jazz Clubie Hipnoza koncert grupy Portico Quartet.

Gdy czyta się artykuły w prasy, głównie zagranicznej, dotyczące twórczości tej młodej grupy, oprócz porównań do innych, będących poniekąd drogowskazem dla słuchaczy, zawsze wspomina się o wyjątkowym instrumencie jakim jest/stał się hang. Ten unikatowy instrument może przypominać w brzmieniu np. gong, lecz według specjalistów jest o wiele bardziej melodyjny od instrumentów podobnej klasy. W Jazz Clubie Hipnoza, w ostatnią niedzielę stycznia będą Państwo mogli usłyszeć na własne uszy jak wspaniała potrafi być gra na hangu. Proszę jednak pamiętać, że produkowany w Szwajcarii instrument, sam w sobie nie jest powodem, dla którego warto wybrać się na koncert Portico Quartet. Wydany pod koniec ubiegłego roku album Isa, o którym mogliście Państwo przeczytać w październiku na Soul-Jazz, dowodzi o pełnym zaangażowania podejściu artystów do tworzenia nowej, konceptualnej muzyki jazzowej. Dwa lata po wydaniu debiutu panowie z kwartetu brzmią jeszcze lepiej niż na początku muzycznej drogi. Wysoki poziom muzycznego stanu zrozumienia osiągnięty na ostatniej płycie z całą pewnością zachwyci Państwa podczas występu na żywo.

Dwa lata temu, czyli na starcie kariery i przed żywym zainteresowaniem twórczością José Jamesa przez europejską publicznością, w klubie Balsam odbył się jedyny, jak do tej pory, w Polsce koncert tego amerykańskiego wokalisty. Godną pochwały działalność prowadzi też stołeczny klub Powiększenie, który w ramach cyklicznej imprezy Warsoul Sessions sprowadza wyjątkowych artystów, jak chociażby Sa-Ra Creative Partners. Katowicki Jazz Club Hipnoza, zapraszając na jedyny w Polsce koncert Portico Quartet, odważnie wchodzi w rejony dobrze znane tym warszawskim klubom, propagującym nowe brzmienia. Mając na uwadze starania Katowic w walce o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016 r. tego typu przedsięwzięcia są ogromnie cenne i miejmy nadzieję, że satysfakcjonujące dla organizatorów.

Grupa Portico Quartet wystąpi w ramach obchodów 10-lecia istnienia Jazz Clubu Hipnoza. Cena biletu 35 zł. Do nabycia w klubie bądź w sprzedaży internetowej na www.ticketportal.pl. Więcej informacji na stronie www.jazzclub.pl.

Za tydzień (18.01, g. 21) w audycji Soul-Jazz w Radio Rewers kwadrans z twórczością Portico Quartet. Do usłyszenia.

Portico Quartet
Knee Deep In The North Sea z albumu "Knee Deep In The North Sea"
Babel Label 2007 r.

Ikona filadelfijskiego soulu nie żyje

2010-01-17T18:17:00.005+01:00

Theodore DeReese „Teddy” Pendergrass, Sr, odszedł w środę (13.01.2010) w gronie rodziny, miał 59 lat. Syn pana Pendergrassa - również Teddy - w krótkim oświadczeniu prasowym podziękował fanom za miłość do muzyki ojca, dodając, że pamięć o autorze Close The Door nie przeminie dzięki pozostawionym nagraniom.

Choć to banał - dopóki będziemy słuchać płyt pana Pendergrassa nie zapomnimy o wielkim artyście.

Dla Kennetha Gamble'a i Leona Huffa z wytwórni Philadelphia International nagrał osiem, najlepszych solowych płyt. W sumie, przez całą karierę trwającą dobre trzy dekady, wydał 16 albumów. Nawet po wypadku samochodowym, sparaliżowany od pasa w dół, powrócił do czynnego nagrywania i koncertowania. Wycofał się z muzycznego biznesu dopiero w 2006 roku. Kontynuował swoją pracę na rzecz fundacji Teddy Pendergrass Alliance niosąc pomoc osobom cierpiącym na tą samą dolegliwość co on.

Teddy Pendergrass był przykładem istnienia wewnętrznego piękna, bowiem dla fanów wygląd nie miał znaczenia, udowodnili to dwukrotnie zapewniając albumom Love Language (1984 r.) oraz Joy (1988 r.) status złotej płyty.

Jednak najlepszy czas w karierze pana Pendergrassa to koniec lat 70. Począwszy od roku 1977 przez trzy kolejne lata każdy wydany album sygnowany jego imieniem i nazwiskiem otrzymywał co najmniej status platynowej płyty. Dziś nagrania z platynowego okresu są niepodważalnymi klasykami gatunku często reprodukowanymi przez współczesnych wykonawców.

W najbliższy poniedziałek (18.01, godz. 21) audycja Soul-Jazz w Radio Rewers będzie poświęcona twórczości pana Pendergrassa. Przez godzinę posłuchają Państwo nagrań, które w latach 70 i 80 definiowały brzmienie muzyki soul i r&b.

Najlepsze płyty roku 2009 wg Soul-Jazz.pl

2010-01-15T23:57:00.000+01:00

Adrian Younge - Black Dynamite OST
Carlos Nino & Miguel Atwood-Ferguson - Suite For Ma Dukes
Jimi Tenor & Kabu Kabu - 4th Dimension
Lee Fields & The Expressions - My World
Maxwell - BLACKsummers'Night
Mayer Hawthorne - Strange Arrangement
Mulatu Astatke & The Heliocentrics - Inspiration Information 3
Portico Quartet - Isla
Q-Tip - Kamaal The Abstract
Robert Glasper - Double Booked
Shafiq Husayn - En A-Free-Ka
Speaker Corner Quartet – Further Back Than The Beginning

Zapowiedź płyty Blackmagic

2010-01-09T18:44:00.009+01:00

Wytwórnia Brownswood potwierdziła nową datę premiery drugiego albumu amerykańskiego wokalisty José Jamesa. Album Blackmagic trafi do sprzedaży tradycyjnej oraz internetowej 1 lutego 2010 roku. Pozostał więc niecały miesiąc do jednej z najważniejszych tegorocznych muzycznych premier. Fani pana Jamesa na krążek czekają jednak dłużej, bo co najmniej od końca lata 2009, kiedy to po raz pierwszy zaanonsowano nowe wydawnictwo autora The Dreamer.

Podjęta przez wytwórnię Gillesa Petersona decyzja o opóźnieniu płyty (zamiast LP ukazał się winylowy singiel z dwoma remiksami), pozytywnie wpłynęła na szum wokół Blackmagic. Pierwsze nagrania (np. Save Your Love For Me, Promise In Love) opublikowano jeszcze przed wakacjami, jednak dopiero informacja o współpracy José Jamesa z Flying Lotusem wstrząsnęła publicznością. W gronie zaproszonych gości znalazł się również Moodyman, producent kojarzony przede wszystkim z muzyką techno/house oraz z remiksem utworu Desire.

José James
Desire (Moodymann Remix) z singla "Desire & Love"
Brownswood Recordings, 2009 r.

José James śpiewając jazz zdobył największe uznanie słuchaczy i krytyków, dlatego albumem Blackmagic nie podetnie gałęzi na której siedzi. Zdecyduje się na inny krok, pod pozorem umacniania istniejących relacji ze słuchaczami, tworzy kolejne kanały komunikacyjne. Przykładem na to niech będzie nagranie Code (prod. Flying Lotus) dostępne za pośrednictwem serwisu MySpace.com.

Dwie muzyczne koncepcje grania jazzu w sposób tradycyjny i eksperymentalny, podobnie jak u Roberta Glaspera spotykają się na nowej płycie José Jamesa. Pan Glasper dla Blue Note Records w ubiegłym roku nagrał płytę Double-Booked ukazującą jego różnorodne podejście do muzyki jazz. W ten dualistyczny sposób pan James chce ponownie przedstawić się światu. Okazja jest doprawdy przednia, bowiem wraz z premierą Blackmagic José z grupą zaprzyjaźnionych muzyków (m.in. goszczącą niedawno w Katowicach, wokalistę Andreya Triana) rusza w trasę koncertową. Polskie miasta na liście występów nie zostały uwzględnione. Pozostaje udać się na koncert np. do Niemiec (aż cztery występy w czterech miastach od 12.03 do 16.03).

Lista utworów:

1 Code (prod. by Flying Lotus)
2 Touch
3 Lay You Down (prod. by BILO)
4 Promise In Love (prod. by DJ Mitsu the Beats)
5 Warrior
6 Made For Love (prod. by Flying Lotus)
7 Save Your Love For Me
8 The Greater Good
9 Blackmagic (prod. by Flying Lotus)
10 Detroit Loveletter (prod. by Moodymann)
11 Love Conversation feat. Jordana de Lovely (prod. by Taylor McFerrin)
12 Beauty
13 No Tellin' (I Need You)

Hołd Soul-Jazz.pl: Grover Washington, Jr (część II)

2009-12-30T18:15:00.006+01:00

Przeczytaj część I

Kudu Records (1971-1978)

Przytoczona na początku tekstu anegdota o pierwszej sesji dla Kudu, zdradza ówczesny sposób pracy przy nagrywaniu muzyki. Do dziś trwa spór o istotę odgrywanych przez artystów Creeda Taylora ról w maszynie zwanej CTI/Kudu Records. Niektóre źródła twierdzą, że muzycy na kontrakcie z wytwórniami pana Taylora zaprzedali dusze w imię sławy i pieniędzy, tym samym stając się muzykami-narzędziami pomocnymi w szerzeniu artystycznej wizji genialnego producenta. Ograniczenie swobody twórczej dla wyższego celu - brzmienia Kudu - w końcu doprowadziło do upadku wytwórni, nim jednak doszło do pogorszenia stosunków między panem Taylorem a zatrudnianymi muzykami (m.in.: Freddie Hubbard, Idris Muhammad, Bob James, Ron Carter, Hubert Laws) wydarzyło się wiele dobrego, na co dowodem są płyty Grovera Washingtona Jr.

Zrozumienie filozofii pracy Creed Taylora pozwala spojrzeć na działalność wytwórni oraz twórczość zrzeszonych muzyków w sposób odmienny od tradycyjnego przekonania o wpływie solisty na tworzony materiał muzyczny. Grover Washington Jr był jednym z narzędzi w narzędziowej skrzynce założyciela CTI. Z tego faktu nie należy jednak wyciągać zbyt pochopnych wniosków, ponieważ pan Washington posiadał własny styl.

Opracowany, a co najważniejsze sprawdzony schemat z sesji Inner City Blues doczekał się kontynuacji w postaci kolejnej płyty zatytułowanej All The King's Horses. Konsekwentnie ćwiczone brzmienie soul-jazz wytwórni Kudu w końcu stało się brzmieniem perfekcyjnym. Po trylogii Soul Box, zawierającej w głównej mierze nowe interpretacje utworów m.in. Marvina Gaye’a czy Stevie Wondera, przyszedł czas na opus magnum lat 70. w dyskografii Grovera Washingtona Jr. Album Mr. Magic uznawany za najbardziej wpływowy w dorobku nowojorskiego saksofonisty posiadał cechy charakterystyczne dla płyt wydanych nakładem Kudu Records. Za aranżacje ponownie odpowiadali Bob James oraz gitarzysta Eric Gale - dwie ważne postaci dla brzmienia Kudu. Zgodnie ze wskazówkami Creeda Taylora odrzucili czasowe ramy utworów wyznaczające radiowy sukces, pozwalając muzyce sięgnąć gwiazd. Największe nagranie w historii CTI/Kudu Records daje do myślenia; co skłoniło ludzi do uznania Mr. Magic za najlepszą płytę tego okresu, skoro album ten pod względem jakościowym nie odbiegał od wcześniejszych wydawnictw Kudu? Być może odpowiedzi na to pytanie należy szukać w prowadzonym marketingu. Wizerunek Grovera Washingtona Jr emanował seksualnością. Na okładce Mr. Magic co prawda widać tylko twarz, spływającą po brodzie wodę oraz kawałek torsu na tle basenu, lecz to wystarczyło masowej świadomości by w ten sposób zapamiętać obraz artysty. Sesje zdjęciowe, podobnie jak muzyka, zależały od pomysłu Creeda Taylora, dlatego też zdarzały się nieporozumienia. Żona pana Washingtona Jr niejednokrotnie wyrażała swój sprzeciw wobec ówczesnemu wizerunkowi męża, mając nadzieję, że zacznie on przypominać poważnego muzyka, kogoś w stylu Johna Coltrane’a. W przypadku pana Coltane’a wizerunek wynikał z naturalności natomiast każda próba zmiany wyglądu pana Washingtona na myśliciela jazzu, gdy on sam tworzył soul-jazz podszyty R&B była skazana na niepowodzenie. Nie znaczy to, że próby nie były podejmowane (np. frontowe zdjęcie płyty Feels So Good).

Dla Kudu Records Grover Washington Jr nagrał dziewięć płyt. Ostatnia, będąca zapisem koncertu z klubu the Bijou Cafe w Filadelfii podsumowuje nie tylko jego dotychczasowy dorobek artystyczny, lecz również brzmienie wytwórni Creeda Taylora.

Część III wkrótce.

Noworoczne postanowienie

2009-12-25T21:20:00.004+01:00

Zazwyczaj koniec roku wiąże się z postanowieniami. Zazwyczaj postanowienia dotyczą spraw duchowych oraz materialnych. Z reguły te materialne wymagają silnej woli, natomiast duchowe przychodzą niespodziewanie.

Soul-Jazz ma dla Państwa jedno soulowe postanowienie na rok 2010. Jeśli Państwa lista postanowień jest już zapełniona i każdy dodatkowy zapis, nawet pisany małymi literami nie mieści się na kartce, to nic nie szkodzi - proszę chociaż spróbować pamiętać o uczestnictwie w jednym z koncertów grupy Mako Boko. Dlaczego warto o tym pamiętać? Niech przemówi muzyka.

Egzotycznie brzmiący krakowsko-berliński projekt muzyczny o nazwie Mako Boko w skład którego wchodzą: Jim Dunloop (instrumenty klawiszowe), Mr. Krime (instrumenty klawiszowe) oraz Daniel Drumz (Akai MPC, gramofony), wkrótce wyruszy w trasę. Niewiadomo gdzie i kiedy, więc już jest ekscytująco i tajemniczo, bo oprócz kilku zachęcających wideo (w tym powyższe) niewiele można napisać. Proszę jednak się nie obawiać. We właściwym momencie Soul-Jazz poinformuje o koncertowych planach grupy.

A skoro już mowa o Mako Boko, to koniecznie proszę sprawdzić materiał z najnowszego miksu-cd autorstwa Daniela Drumza i Mr. Krime’a pt. Music For Night People. Więcej na ten temat na stronie Danieldrumz.com.

Setenta: Apariencias b/w Sonrisa

2009-12-19T23:58:00.006+01:00

Setenta
Apariencias b/w Sonrisa
Hot Casa Records, 2009 r.

To niesamowite ile muzyki potrafi się zmieścić na siedmiocalowym wydawnictwie. Państwo pewnie zapytają: jak to!? I słusznie, przecież płyta winylowa w formacie 7cali jest najkrótszą z możliwych opcji na rynku. Ale nie o czas chodzi, lecz o inspiracje. Francuski kolektyw Setenta na swym nowym wydawnictwie Apariencias b/w Sonrisa (premiera 15.12.2009 r.) udowadnia, że tylko niebo jest ograniczeniem.

Osiem minut. Zaledwie w osiem minut dookoła świata. Czy Phileas Fogg potrafiłby dziś przy zaawansowanej technologii tego dokonać? Kto to może wiedzieć... w każdym razie siedmiu muzyków mieszkających w Paryżu z całą pewnością potrafi. Dowodem w sprawie niech będzie singiel Apariencias b/w Sonrisa zapowiadający długogrający album (premiera: początek 2010 roku).

Przedstawiane wydawnictwo poniekąd przypomina dobrze skrojony diżejski set w stylu latin, soul, jazz, disco, funk, tyle że w wersji live z pełnym instrumentarium. Jak można przeczytać w komunikacie prasowym dostarczonym przez polskich promotorów z Jazzmentalism, „Apariencias to kompozycja funkowa, przepełniona masywnymi breakami, surowymi timbalesami i przeszywającymi liniami basu, którym towarzyszy bogate brzmienie fender rodów”. Na drugiej stronie jest jeszcze lepiej: „Sonrisa to rytmiczny klasyk nagrany w afro-kubańskim stylu z tradycyjnymi pieśniami Yoruba oraz głębokimi soulowymi harmoniami”.

Odsłuch:
Strona A: Apariencias
Strona B: Sonrisa

Hołd Soul-Jazz.pl: Grover Washington, Jr (część I)

2009-12-09T22:42:00.008+01:00

Amerykański saksofonista Grover Washington Jr pozostanie na zawsze postacią z XX wieku. Odszedł na dwa tygodnie przed powitaniem nowego tysiąclecia: 17 grudnia 1999 roku, pięć dni po skończeniu 56 lat. Nagrał 23 solowe albumy, wśród których znalazły się prawdziwe kamienie milowe współczesnej muzyki rozrywkowej. Kto wie, czy sam nie sprowokował śmierci. W decydującym momencie jego życie zatoczyło koło. Rozpoczynał jako muzyk klasycznie wykształcony, a przecież jego ostatni album - Aria - był powrotem do źródeł: Bizet, Puccini, Gershwin. Być może tą płytą powiedział wszystko co mógł, nie pozostawiając nic więcej do dodania.

Panie i Panowie, w tym miesiącu Soul-Jazz.pl pragnie oddać hołd ikonie stylu smooth-jazz.

Najlepsze historie są dziełem zrządzenia losu, dlatego nie byłoby Grovera Washingtona bez Hanka Crawforda, marihuany i policji z miasta Memphis. W dniu zatrzymania autora I Hear a Symphony za posiadanie narkotyków, właściciel wytwórni CTI oraz sublabelu Kudu - Creed Taylor zaplanował w studio Rudy’ego Van Geldera sesję specjalnie dla pana Crawforda. Pomimo nieobecności lidera, nagrań dokonano, a niedoszłego autora płyty Inner City Blues zastąpił muzyk pierwotnie wynajęty do sekcji saksofonowej. Jak łatwo się domyśleć był nim Grover Washington Jr.

Pierwszy solowy album pana Washingtona (wcześniej grał już jako sideman), w całości zaaranżowany przez Boba Jamesa dla Kudu Records, sprzedał się w nakładzie czterdziestu tysięcy egzemplarzy, i tym samym otworzył drogę do sukcesu dla większości artystów z wytwórni pana Taylora. Unikalna jak na początek lat 70. formuła łącząca jazz, soul, funk z domieszką R&B wywołała spore zamieszanie. Creed Taylor wymyślił nowe brzmienie, do którego idealnie pasował młody Grover Washington Jr.

Droga Mr. Magic (od tytułu jednej z płyty) nie trwała dłużej niż powinna. Syn Grovera Seniora pierwszy saksofon otrzymał mając 10 lat. Wychowany w domu pełnym muzyki jazz (matka śpiewała w chórze kościelnym, ojciec grał na saksofonie oraz kolekcjonował nagrania) otrzymał solidne podstawy wykształcenia muzycznego (ukończył Wurlitzer School of Music). Sposób, w jaki wychowywano Juniora wpłyną na jego zaradność i chęć nauki od najlepszych. Już w wieku 12 lat pracował w muzycznych klubach, aby jako nastolatek porzucić na cztery lata (1959-1963) stabilną pracę i móc zbierać doświadczenia muzyczne na trasie z grupą Four Clefs. Koniec wyjazdów w trasę zbiegł się w czasie z draftem do U.S. Army. Pobyt w wojsku wcale nie oddalił pana Washingtona od muzyki, wręcz przeciwnie, dzięki znajomości z bębniarzem Billy’m Cobhamem służącym w tej samej jednostce, poznał wielu muzyków. Nowe kontakty pozwoliły młodemu Groverowi rozpocząć samodzielne życie muzyka-freelancera.

Pierwsza sesja nagraniowa z udziałem Grovera Washingtona Jr odbyła się w 1970 roku dla wytwórni Prestige. Wystąpił na płycie soul-jazz’owego organisty Leona Spencera pt. Sneak Preview. W następnym roku ponownie został zaproszony do udziału w nagraniu drugiego albumu pana Spencera dla tej samej wytwórni. Podczas trwającej blisko trzy dekady kariery, zaledwie sześć razy występował jako sideman. Pozostałe 23 albumy nagrał sygnując je swoim imieniem i nazwiskiem. Gdyby podzielić Grovera Washingtona Jr periodycznie, otrzymamy trzy najważniejsze etapy: Kudu Records (1971-1978), Elektra Records (1979-1984) oraz Columbia Records (1986-1996).

Audycja Soul-Jazz w Radio Rewers

2009-12-05T00:28:00.013+01:00

Radio Rewers wraz z Soul-Jazz.pl prezentuje nową audycję poświęconą brzmieniu soul-jazz w różnych ujęciach. Przez godzinę, tylko z winyli klasyczne oraz zapomniane nagrania z najlepszego okresu, czyli lat 50, 60, 70 i 90. Posłuchaj muzyki, bez której nie byłoby hip-hopu. Premiera w każdy poniedziałek od godziny 21.00 na kanale True Beats.

AUDYCJA ODWOŁANA DO MARCA

Słuchaj online
Kontakt z redakcją
Płytoteka audycji w portalu Discogs

Archiwum audycji:

#08 (08.02.2010)
Jimmy Forrest - Soul Street [Prestige Records, 1961 r.]
Jackie McLean - These Foolish Things [New Jazz Records, 1957 r.]
Brother Jack McDuff - The Midnight Sun [Prestige Records, 1968 r.]
Sonny Criss - Don't Rain On My Parade [Prestige Records, 1969 r.]
Harold Vick - Laura [Blue Note, 1963 r.]
Leon Spencer Jr. - Message From The Meters [Prestige Records, 1971 r.]
Pharoah Sanders - Love Is Everywhere [Impulse, 1974 r.]

#07 (25.01.2010)
Carlos Nino & Miguel Atwood-Ferguson - Fall In Love [Mochilla, 2009 r.]
Bobby Hutcherson - Slow Change [Heavenly Sweetness, RE, 2009 r.]
Magic Malik Orchestra - Onvi [Label Bleu, 2000 r.]
Alicia Keys - You Don't Know My Name [J Records, 2003 r.]
Alicia Keys - If I Ain't Got You [J Records, 2003 r.]
Portico Quartet - Paper Scissors Stone [Real World Records, 2009 r.]
Portico Quartet - Line [Real World Records, 2009 r.]
Jose James & DJ Mitsu The Beats - Promise In Love [Jazzy Sport, 2009 r.]
Jose James - Save Your Love For Me [Brownswood Recordings, 2010 r.]
Gil Scott-Heron - Me And The Devil [XL Recordings, 2010 r.]

#06 (18.01.2010) - Teddy Pendergrass, wydanie specjalne
In My Love [Asylum Records, 1984 r.]
One Of Us Fell In Love [Asylum Records, 1985 r.]
The Whole Town's Laughing At Me [Philadelphia International, 1977 r.]
You're My Latest, My Greatest Inspiration [Philadelphia International, 1981 r.]
Is It Still Good To Ya? [Philadelphia International, 1980 r.]
Heaven Only Knows [Philadelphia International, 1983 r.]
Joy [Elektra Records, 1988 r.]
Close The Door (Live) [Philadelphia International, 1979 r.]
Turn Off The Lights (Live) [Philadelphia International, 1979 r.]
Love T.K.O [Philadelphia International, 1980 r.]
Feel The Fire ft. Stephanie Mills [Philadelphia International, 1980 r.]
Come Go With Me [Philadelphia International, 1979 r.]

#05 (11.01.2010)
Donny Hathaway - I Believe In Music [ATCO Records, 1971 r.]
The Ahmad Jamal Trio - I Love Music [Impulse!, 1970 r.]
Eugene McDaniels - Jagger The Dagger [Atlantic, 1971 r.]
Terry Callier - Still Water (Love) [Elektra, 1979 r.]
Bobbi Humphrey - Harlem River Drive [Blue Note, 1973 r.]
Idris Muhammad - Could Heaven Even Be Like Dis [Kudu Records, 1975 r.]
Janko Nilovic & Dabe Sucky - In The Space [Montparnasse 2000, 1970 r.]
Eddie Kendricks - My People Hold On [Tamla Motown, 1974 r.]
The Heath Brothers - Smilin' Billy Suite Part II [Strata-East, 1976 r.]
Minnie Riperton - Lovin' You [Epic, 1974 r.]
Gil Scott-Heron - Free Will [Flying Dutchman, 1972 r.]

#04 (04.01.2010)
El Michels Affair - Walk On By (Short Version) [Truth & Soul Records, 2009 r.]
Smokey Robinson - Time Flies [Robso, 2009 r.]
Mayer Hawthorne - Maybe So, Maybe No [Stones Throw Records, 2009 r.]
Eric Roberson ft. Lalah Hathaway - Dealing [Blue Erro Soul, 2009 r.]
Maxwell - Badhabits [Columbia, 2009 r.]
Lee Fields & The Expressions - Love Comes And Goes [Truth & Soul Records, 2009 r.]
Shafiq Husayn - The U.M. Plan [Plug Research, 2009 r.]
Robert Glasper ft. Bilal - All Matter [Blue Note Records, 2009 r.]
Q-Tip - Even If It Is So [Battery Records, 2009 r.]
The Roots - How I Got Over [Def Jam Recordings, 2009 r.]
Georgia Anne Muldrow - Roses [Epistrophik Peach Sound, 2009 r.]
Speaker Corner Quartet - Angkor Vat [Lanquidity Records, 2009 r.]
Speaker Corner Quartet – 9/8 [Lanquidity Records, 2009 r.]
DJ Cam Quartet - Inside My Love (For Minnie) [Inflamable, 2009 r.]
Portico Quartet - November [Imagem Music Publishing, 2009 r.]
Mulatu Astatke & The Heliocentrics - Masenqo [Strut Records, 2009 r.]
Build An Ark - Celebrate [Kindred Spirits, 2009 r.]
Gil Scott-Heron - Where Did The Night Go [XL Recordings, 2010 r.]

#03 (21.12.2009)
The Ramsey Lewis Trio - The Sound Of Christmas [Agro, 1961 r.]
Adrian Younge - Gloria (Zodiac Lovers) [Wax Poetics Records, 2009 r.]
The Ramsey Lewis Trio - The Christmas Song [Agro, 1961 r.]
The Ramsey Lewis Trio - Jingle Bells [Agro, 1965 r.]
The Ramsey Lewis Trio - The Twelve Days Of Christmas [Agro, 1965 r.]
The Ramsey Lewis Trio - White Christmas [Agro, 1965 r.]
Miles Davis - Blue In Green [Columbia, 1959 r.]
Elan Mehler - Scheme For Thought (Brownswood Recordings, 2006 r.]
Jimi Tenor ft. Allonymous - Barcelona Sunrise [Kitty-Yo, 2004 r.]
The Ramsey Lewis Trio - Christmas Blues [Agro, 1961 r.]
Bobby Womack & Peace - If You Don’t Want My Love (United Artists Records, 1972 r.]
The Ramsey Lewis Trio - Winter Wonderland [Agro, 1961 r.]
Luther Vandross - A House Is Not a Home [CBS Inc, 1981 r.]
Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Peace Go With You, Brother [TVT Records, 1998 r.]

#02 (14.12.2009) - Grover Washington Jr., wydanie specjalne
Inner City Blues (Kudu Records, 1971 r.)
Ain't No Sunshine/Better Days (Kudu Records, 1971 r.)
Paradise (Elektra/Asylum, 1979 r.)
Be Mine (Elektra/Asylum, 1981 r.)
A Secret Place (Kudu Records, 1976 r.)
Dolphin Dance (Kudu Records, 1976 r.)
Let It Flow (Elektra/Asylum, 1980 r.)
Just The Two Of Us (Elektra/Asylum, 1980 r.)

#01 (07.12.2009)
Richard „Groove” Holmes - Heavy Groove [World Pacific Jazz Records, 1961 r.]
Cynda Williams - Harlem Blues [CBS Records, 1991 r.]
Yusef Lateef - Purple Flower [Prestige Records, 1961 r.]
Jose James - Velvet [Brownswood Recordings, 2008 r.]
Jon Lucien - Would You Believe In Me [RCA Records, 1973 r.]
Teddy Pendergrass - Close The Door [Philadelphia Records, 1980 r.]
Teddy Pendergrass - Feel The Fire [Philadelphia Records, 1978 r.]
Marvin Gaye - I Want You [Tamla, 1976 r.]
Leon Ware - Instant Love [Gordy, 1976 r.]
Donny Hathaway - Love Love Love [ATCO Records, 1973 r.]
Miles Davis - The Man With The Horn [CBS, 1981 r.]
Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Delta Man (Where I'm Coming From) [Arista, 1977 r.]

Zapowiedź płyty Love Part 1

2009-11-11T18:09:00.007+01:00

Wersja CD jest już w sprzedaży, na 2xLP trzeba jeszcze trochę poczekać, lecz doprawdy miło to napisać już dziś: trzeci studyjny album kolektywu Build An Ark wreszcie się ukazał!

Jesień dla fanów grupy z Kalifornii to dobry czas. Ponad miesiąc temu do sklepów trafił dwunastocalowy singiel This Prayer: For The Whole World zapowiadający nowy album. Z czterech zawartych kompozycji na Love Part 1 powtórzono połowę. Niewielka to strata dla osób, które czekały na album rezygnując ze względów ekonomicznych z zakupu 12”. Oczywiście Soul-Jazz.pl zachęca do uzupełnienia dyskografii Build An Ark o brakujące wydawnictwa, gdyż grupie na pewno przyda się Państwa wsparcie, nie tylko duchowe.

Skoro już o duchowości mowa, to z pewnością na Love Part 1 nie zabraknie odwołań do spiritual-jazzowej stylistyki. Na stronie internetowej holenderskiego wydawcy, można już odsłuchać fragmenty z nowej płyty. Z zawartego tam opisu wynika, że kolektyw dojrzał i jest gotów zgłębić tajemnicę folk-jazzu. Przyznają Państwo sami, że brzmi to dość interesująco.

Swoją drogą, świetny tytuł. Lepszego, w niepewnych czasach, członkowie nie mogli wymyślić. I ta zapowiedź kontynuacji pozwala uwierzyć, że w przyszłości czekają nas dobre rzeczy. Zresztą, proszę przyjrzeć się niektórym tytułom nowych utworów; Sweet Thing, Sunflowers In My Garden, Love Is Everywhere czy In The Park - wzbudzają pozytywne skojarzenia. Oto w muzyce Build An Ark chodzi, o dobry stan ducha podczas wypełniania przestrzeni dobrymi dźwiękami autorstwa kolektywu.

Build An Ark
How Do We End All Of This Madness z albumu "Love Part 1"
Kindred Spirits, 2009 r.

Utwór na zawsze: Levels

2009-11-08T15:41:00.008+01:00

Jesteśmy wszyscy świadkami narodzin nowej odmiany muzyki soul. Jeśli z różnych powodów nie zdążyliście Państwo wsiąść do pociągu zwanego neo-soul dobra informacja: future-soul właśnie wjeżdża na peron.

Ten zdumiewający klip zapowiada album artysty, o którym mogliście Państwo przeczytać w notce „Album-widmo”. Chodzi o autora 1st Born Second oraz Love For Sale (recenzja wkrótce na Soul-Jazz.pl). Po latach milczenia i niepowodzeń Bilal Olivier powraca z nowym albumem w nowej wytwórni! Jeśli nazwa Plug Research mówi Państwu niewiele, proszę koniecznie sprawdzić solowy album członka Sa-Ra Creative Partners - Shafiqa Hussayna. En'a-free-ka, bo taki nosi tytuł krążek pana Hussayna to nadal świeże wydawnictwo na rynku, które z całą pewnością znajdzie się w wielu muzycznych podsumowaniach roku 2009.
Premiera nowej płyty Bilala została zaplanowana na początek 2010 roku.

Facts of Life: The Soul of Bobby Womack

2009-10-31T00:13:00.006+01:00

Zmierzyć się z legendą i wrócić z tarczą należy do największych wyzwań. Calvinowi Richardsonowi prawie udało się tego dokonać. Mimo wszystko wrócił z tarczą chociaż jego nowy album wypełniony muzyką Bobby’iego Womacka jest tylko w połowie wart Państwa czasu.

Magia oryginalnych nagrań po raz kolejny zadziałała. W dodatku sprawiła, że Calvin Richardson odkrył swój głos na nowo, dzięki czemu brzmi jak nigdy dotąd. Spotkanie z twórczością Bobby’iego Womacka to prawdopodobnie punkt zwrotny w karierze pochodzącego z Północnej Karoliny wokalisty. Zmianę w śpiewie pana Richardsona można porównać do chłopca, który staje się mężczyzną. W końcu dorósł do śpiewania muzyki soul. Trzy wcześniejsze płyty utrzymane w stylu contemporary R&B co prawda ukształtowały jego twórczość, lecz nie przetarły nowych szlaków w muzyce. Najnowszym wydawnictwem próbuje przełamać ten impas. Szanse są niestety małe, ponieważ próbuje cudzym talentem.

Połowa utworów z Facts of Life: The Soul of Bobby Womack zasługuje na Państwa uwagę, szczególnie piosenki nie odbiegające daleko od oryginalnych wykonań, w których to Calvin Richardson brzmi jak Bobby Womack. Nowe aranżacje również nie wywracają porządku, ponieważ są bardziej ugrzecznione, tak jakby pan Womack grał niszowy soul, co nie jest prawdą, przecież doskonale wiemy, że zajmował singlami wysokie miejsca na listach przebojów. Z drugiej strony wszystkie zmiany ułatwiające odbiór muzyki są uzasadnione. Proszę spojrzeć na datę. Jest rok 2009, czas łatwych, wpadających w ucho przebojów z marnymi tekstami. Publiczność równie łatwa co piosenki, akceptuje ten stan rzeczy. Niestety.

Na szczęście materiał muzyczny na płycie pana Richardsona ma silne fundamenty i przed ewentualną krytyką broni się sam. Nie sposób na nowo oceniać jakość nagrań pana Womacka z tej prostej przyczyny, że już dawno dokonano oceny i wydano osąd: klasyka gatunku. Dlatego wiele spoczywało na barkach Calvina Richardsona. Ciężar udźwignął w kontekście muzycznego recyklingu XXI wieku: przypomniał nowym pokoleniom o legendzie oraz dokonał interpretacji w sposób przystępny dla wszystkich słuchaczy zarazem nie kompromitując się w oczach twórcy oraz jego fanów.

Czy dla Państwa to wystarczająca zachęta by sięgnąć po album? Proszę posłuchać jeszcze pięciu utworów z Facts of Life: The Soul of Bobby Womack dla wyrobienia własnego zdania.

Accross the 110th street

You're Welcome Stop On By

Harry Hippie

That's The Way I Feel About 'Cha

I'm Worthy

Calvin Richardson
album "Facts of Life: The Soul of Bobby Womack"
Shanachie, 2009 r.

Home Is Where The Heart/Hatred Is

2009-10-22T11:28:00.008+02:00

W języku angielskim funkcjonuje przysłowie „home is where the heart is”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „tam jest dom mój, gdzie jest moje serce”. Nie oszukujmy się, w muzyce to temat całkiem wyprany z oryginalności, lecz wciąż dobry na refren piosenki o miłości.

Wydaje się, że tylko wielcy indywidualiści potrafią wbrew trendowi nagrać utwór w pełni autorski i przewrotny. Utwór w wersji Gil Scott-Herona pt. Home Is Where The Hatred Is trafił na płytę Pieces of a Man wydaną nakładem Flying Dutchman w 1971 roku. Pięć lat po tym fakcie, Bobby Womack, soulman z krwi i kości nagrał album-odpowiedź Home Is Where The Heart Is.

Oczywiście wszystkie próby kreowania między muzykami rywalizacji będą uznane za niedorzeczne, ale dlaczego by nie poświęcić chwili na te dwa utwory w jednym poście?

Ponoć przeszłość każdego z nas tworzy nasza przyszłość. Idąc tym tropem może skutecznie determinować uprawianą sztukę. Skrawki biografii Gil Scott-Herona i Bobby Womacka poniekąd pozwalają uznać, iż tak właśnie jest. Proszę się przyjrzeć się twórczości obu panów; Scott-Heron to artysta małych jazzowych knajpek niż wielkich sal koncertowych, do których przywykł pan Womack. Choć obaj muzycy byli (a może nadal są) uzależnieni od narkotyków, autor Home Is Where The Hatred Is przeżył więcej rozczarowań. Co prawda ciężko licytować się kto bardziej cierpiał, lecz w wielu miejscach biografia Scott-Herona daje mu prawo pierwszeństwa, dlatego nie dziwią słowa refrenu:

Home is where the hatred is
Home is filled with pain and it,
might not be such a bad idea if i never, never went home again

Czyż nie jest dobrze czasem kontestować istniejący porządek świata, być wręcz jego adwersarzem? W potopie piosenek o miłości warto lukier zalać szambem. W przypadku Bobby’iego Womacka i piosenki Home Is Where The Heart Is napisanej przez Prince’a Phillipa Mitchella, wokalista pozostaje wierny znaczeniu przysłowia. Pamiętając o gorzkiej wersji Gil Scott-Herona, czy to źle wyrażać w ten sposób uczucia? Z pewnością nie, jeśli nie robi się tylko tego, a pan Womack na swoich płytach zdecydowanie nie ogranicza się do miłosnej problematyki, ponieważ jest wspaniałym artystą o skierowanej jak u Gila wrażliwości na ludzi.

Jaki jest więc wynik tej rozgrywki? Po której stronie Państwo jesteście? Proszę komentować.

Bobby Womack
Home Is Where The Heart Is z albumu "Home Is Where The Heart Is"
Columbia, 1976 r.

Gil Scott-Heron
Home Is Where The Hatred Is z albumu "Pieces of a Man"
Flying Dutchman, 1971 r.

Line - Take 5 at Abbey Road

2009-10-14T20:11:00.007+02:00

Świetna wiadomość: niepowtarzalni Portico Quartet wracają z nowym albumem. Drugi krążek Brytyjczyków zatytułowany Isla, ukaże się nakładem wytwórni Petera Gabriela Real World Records już w najbliższy poniedziałek (19.10). Tyle w tym „wejściu”. Więcej po obejrzeniu wideo-zapowiedzi.

Należą się Państwu szybkie wyjaśnienia. Powyższe wideo promuje zapowiedziany album Isla. Utwór zagrany przez muzyków Portico Quartet to alternatywna wersja kompozycji Line z nowej płyty. Do nagrania doszło w legendarnych przestrzeniach Abbey Road Studios. Producentem krążka (niestety tylko wersja cd lub mp3) jest John Leckie obecny podczas sesji nagraniowych m.in. Johna Lennona, George’a Harrisona czy Pink Floyd. Koniec wyjaśnień.

Jeśli nie mieliście Państwo okazji przesłuchać debiutanckiego albumu pt. Knee Deep In The North Sea, jest jeszcze wystarczająco dużo czasu aby to zrobić przed premierą Isla. To chyba właściwy kierunek, gdyż pewne rozwiązania powielone na nowej płycie wcale nie muszą zrobić równie dobrego wrażenia jak za pierwszym razem. Dotyczy to przede wszystkim zastosowania elitarnego instrumentu zwanego hangiem. Wytwarzany w śladowych ilościach przypomina w brzmieniu np. gong, lecz według specjalistów jest o wiele bardziej melodyjny od instrumentów podobnej klasy.

W kompozycjach chłopaków z Londynu, hang brzmi całkiem spiritual. Co prawda kwartetowi daleko do grania spiritual jazzu czy „easter sound” Yusefa Lateefa, lecz proszę posłuchać i przyznać (lub nie) rację, że coś jest na rzeczy.

Portico Quartet
Knee Deep In The North Sea z albumu "Knee Deep In The North Sea"
Babel Label 2007 r.

Utwór na zawsze: Too Young To Die

2009-10-11T21:48:00.010+02:00

Artyści mają lepiej. W każdej chwili mogą spojrzeć na swoje dotychczasowe życie poprzez uprawianą sztukę. Ich „lepszość” nie polega na zaspokajaniu narcystycznych potrzeb, lecz na odnalezieniu odpowiedzi na pytanie: kim jestem lub kim zostałem.

Każdy z Państwa zostawia mniejsze lub większe ślady, które z upływem czasu ulegają zatarciu. Tymczasowość sama w sobie nie jest powodem do archiwizowania przeżyć czy aktów człowieczeństwa. Nie oszukujmy się, albumy ze zdjęciami to przeżytek. Liczyć na spotkanie z trzema duchami: przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, naprawdę nie warto. Otóż trzeba wziąć sprawy w swoje ręce, samemu zadbać o to, aby pewne zdarzenia nie uleciały z pamięci i w chwili zwątpienia zawsze były dostępne. Możecie Państwo spytać się o celowość tych działań. Proszę bardzo: Dla pewności, że pomimo upływu lat nadal funkcjonujemy na ustalonych, zazwyczaj młodzieńczych zasadach.

Muzycy mają lepiej i gorzej jednocześnie, ponieważ są postrzegani przez pryzmat twórczości. Nie uciekną od prawdy. Czym ona jest? Niezależną, zgodną z sumieniem oceną życia. Na ogół oceniają fani, którzy potrafią przestać być nimi z różnych powodów. I wcale nie świadczy to źle o nich, lecz o muzyku, który nie potrafi utrzymać wspólnej emocjonalnej relacji ze słuchaczem. Jako ludzie, nieustannie poddawani jesteśmy zmianom, naturalnym jest wybierać różne drogi, lecz fani często bywają do tego zmuszani w momencie radykalnych zmian w twórczości wielbionego zespołu.

Na początku lat 90. XX wieku, acid-jazzowa grupa Jamiroquai pod przywództwem charyzmatycznego wokalisty Jay-Kay’a próbowała zmienić świat na lepszy dzięki muzyce. Pomimo kilku przebojów i gościnności w ludzkiej świadomości, świat okazał się odporny na zmiany. Po dwóch płytach brytyjski zespół zaprzestał dalszych prób, poddając się ówczesnym trendom. Mając na koncie sześć płyt, Jamiroquai płynie z głównym nurtem popkultury. Niektórzy fani pozostali na lądzie.

Jeśli wskazać winnego będzie nim Jay-Kay. Ogromny talent do pisania muzyki i piosenek uleciał niczym powietrze z dziurawego balonu. Medialnie Jay-Kay był jednym z pierwszych celebrytów zbytnio skupionym na romansach, używkach i szybkich samochodach niż muzyce. Albumy po roku 1996 roku brzmiały coraz gorzej aż do dwukrotnego osiągnięcia artystycznego dna w roku 2001 (A Funk Odyssey) i 2005 (Dynamite).

Czy usłyszymy jeszcze kiedykolwiek album Jamiroquai na miarę Emergency on Planet Earth lub The Return of the Space Cowboy. Skoro nadzieja umiera ostatnia jest szansa. Wystarczy z pokorą przejrzeć nakręcone klipy i odrzucić poczucie pseudo-rozwoju. Jeden warunek: musi to zrobić Jay-Kay, nie fani.

Jamiroquai
Too Young To Die z albumu "Emergency on Planet Earth"
Sony Music, 1993 r.

II Festiwal Muzyki Improwizowanej: Jazz i okolice

2009-09-22T11:56:00.009+02:00

Drodzy Państwo już najwyższa pora zawiesić uczestnictwo w plenerowych imprezach i powrócić do ciepłych wnętrz muzycznych klubów. Jesień coraz bliżej, więc gdy liście zaczną spadać z drzew na wiele sposobów, warto oddać się w pełni muzyce jazz, na przykład na II Festiwalu Muzyki Improwizowanej Jazz i okolice w Katowicach.

Jeśli znacie Państwo propozycję kulturalną Katowic, to z pewnością kojarzycie cykl koncertów Jazz i okolice organizowany do 2002 roku w Górnośląskim Centrum Kultury. Jeśli nie, właśnie pojawiła się doskonała okazja by poznać atuty festiwalu nastawionego na udział wybitnych osobowości muzyki improwizowanej i jazzowej. Jesienna edycja Jazz i okolice rozpocznie się ostatniego dnia września koncertem nowojorskiego pianisty oraz kompozytora Uri Cane'a.

Szczegółowy program koncertów:

30 września 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
URI CAINE BEDROCK TRIO + special guest BARBARA WALKER(USA)

Uri Caine - fortepian, fender rhodes
Tim Lefebrvre - bass
Zach Danziger - perkusja
Barbara Walker - wokal

Support: ME, MYSELF AND I (Polska)
Magdalena Pasiecka - głos
Zgas- beatbox
Michał Majeran - głos

Bilety: 60 zł

8 października 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
THE REFUGE TRIO (USA)

Theo Bleckmann - głos
John Hollenbeck - perkusja, perkusjonalia, wibrafon
Gary Versace - fortepian, akordeon, keybord

Bilety: 50 zł

22 i 23 października 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
FONDA/STEVENS GROUP (USA)

Michael Jefry Stevens - fortepian
Joe Fonda - kontrabas
Herb Robertson - trąbka
Harvey Sorgen - perkusja

22/23 października 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
(otwarta próba i konferencja z udziałem polskich muzyków Macieja Obary - saksofon altowy oraz Irka Wojtczaka - saksofon tenorowy i klarnet
basowy odbędzie się w dniu 23.10.2009 od godziny 14:00)

29 października 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
MARCIN WASILEWSKI TRIO (Polska)
Marcin Wasilewski - fortepian
Sławomir Kurkiewicz - kontrabas
Michał Miśkiewicz - perkusja

Bilety: 40 zł

5 listopada 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
JOEY BARON: KILLER JOEY(USA)

Joey Baron - perkusja
Steve Cardenas - gitara
Brad Shepik - gitara
Tony Scherr - gitara basowa, kontrabas

Bilety: 50 zł

24 listopada 2009, godz. 20.00, GCK/jazz club Hipnoza
REBECCA MARTIN GROUP (USA)

Rebecca Martin - gitara, śpiew
Kurt Rosenwinkel - gitara
Larry Grenadier - kontrabas
Dan Rieser- perkusja

Bilety: 60 zł

13 grudnia 2009, GCK/jazz club Hipnoza
POLISH BRASS ENSEMBLE (Polska) + special guest Ed Partyka

Antoni "Ziut" Gralak - tuba
Alek Korecki - saksofon altowy
Irek Wojtczak - saksofon tenorowy
Bronek Duży - puzon
Tymon Tymański - kontabas
Kuba Staruszkiewicz - perkusja
Ed Partyka - puzon basowy, tuba

Bilety: 40 zł

Bilety na koncerty festiwalu są do nabycia w:
- sieci Ticketportal
- punkt sprzedaży w Górnośląskim Centrum Kultury (pl. Sejmu Śląskiego)
- Jazz Club Hipnoza (codziennie w godzinach otwarcia klubu)

I'm New Here

2009-09-21T17:12:00.004+02:00

Szanowni Państwo, nowy rok 2010 zapowiada się ekscytująco. Proszę w to wierzyć, ponieważ już 11 stycznia, po 15 latach milczenia, nowy album wyda Gil Scott-Heron. To doprawdy doskonała wiadomość tym bardziej, że autor The Revolution Will Not Be Televised przez lata borykał się z wieloma problemami natury ludzkiej. Zapowiadany album pt. I'm New Here powstawał przez 18 miesięcy w mieście Nowy Jork. Czego możemy się spodziewać po „nowym” Gil Scott-Heronie? Oddana niedawno do użytku strona projektu Imnewhere.net zdradza charakter płyty. Dzięki możliwości przesłuchania fragmentów czterech utworów można uznać, że będzie to album różnorodny; klasyczny i nowatorski, zarówno w stylu spoken word jak i śpiewany do folkowych melodii.

Więcej na temat życia i twórczości Gil Scott-Herona możecie Państwo przeczytać w rzetelnym tekście autorstwa Sebastiana Jóźwiaka.

Utwór na zawsze: You Are the Sunshine of My Life

2009-09-06T00:14:00.007+02:00

Zazwyczaj porównując twórczość wybranych muzyków uwypukla się cechy wspólne, zupełnie zapominając o skrajnościach. Rezygnacja z przeciwieństw na rzecz podobieństw nie współgra z aktywnym podejściem do muzyki, lecz przypomina słuchanie albumów Groovera Washingtona Jr.

Proszę dobrze zrozumieć. Pan Washington napisał wiele wspaniałych, wręcz klasycznych już kompozycji, jednak tworząc w ramach nurtu smooth-jazz, podlegał ścisłym ograniczeniom. Nie będzie przesadą napisać, że pierwszy kontakt z jego nagraniami zlewa się w jedną nieskończoną melodię.

Na szczęście Stevie’go Wondera, autora You Are the Sunshine of My Life z saksofonistą Tyrone’m Washingtonem dzieli więcej niż łączy. Pan Wonder jest ikoną popkultury wykreowaną przez słuchaczy i media (głównie za sprawą hitów: Happy Birthday, I Just Called to Say I Love You czy Part-Time Lover), gdy pan Washington pomimo kontraktu z Blue Note Records pozostał w cieniu muzyków nagrywających dla wytwórni założonej przez Alfreda Liona.

Jest tego więcej. Skrajności. Komercja kontra niezależność, dziesiątki wydanych albumów kontra garstka trudnodostępnych winyli, miliony fanów na świecie kontra tysiące fanów, koktajlowy styl życia kontra medytacyjny styl życia Wreszcie R&B kontra spiritual jazz. Ekscytujące, prawda?

Proszę sobie wyobrazić, że pomimo różnic doszło do muzycznego spotkania, dłoń ponad podziałami wyciągnął Tyrone Washington dokonując własnej interpretacji You Are the Sunshine of My Life. Jeśli znacie Państwo oryginał Stevie'go Wondera, to wiecie, że utwór jest kompletny. W kategorii muzyki pop/R&B nie da się więcej powiedzieć. Z jazzem bywa różnie, dlatego wykonanie pana Washingtona potrafi - uwaga - powalić na kolana.

Nagranie pochodzi z płyty Roots, wydanej w 1973 roku i podobnie jak u pana Wondera, otwiera płytę. Cover powstał w zaledwie rok po wydaniu doskonałej Talking Book, co nie powinno dziwić, gdyż w tamtych czasach to całkiem nieźle dezinformujące działanie należało do codziennych praktyk. Prawdę mówiąc, gdyby nie tzw. liner notes zawierające informacje m.in. o autorach i muzykach ciężko byłoby dojść do twórcy oryginalnego wykonania.

Wracając jeszcze na chwilę do Tyrone'a Washingtona i jego dziełka, a w zasadzie dzieła. Proszę spojrzeć na czas trwania nagrania, jest dwa razy dłuższe od oryginału. W dodatku zamianie uległy instrumenty; syntezator zastąpiono pianinem, conga i wokale - saksofonem tenorowym. Oprócz tego dodano perkusję, natomiast niezmieniony pozostał bass.

Nagranie You Are the Sunshine of My Life ciągle brzmi świeżo pomimo 40 lat na karku, to niesamowite jak dobrze się trzyma. Szczególnie w trakcie saksofonowych partii Tyrone’a Washingtona (który tak naprawdę nie przestaje grać) i kluczowych momentów - za przeproszeniem - zarzynania instrumentu. Znakomite, wręcz ociera się o geniusz.

Na koniec, aby utwór pozostał zgodny z zamysłem autora - młody, uśmiechnięty Stevie. Doprawdy radosny to widok.

Stevie Wonder
You Are the Sunshine of My Life z albumu "Talking Book"
Motown, 1972 r.

Tyrone Washington
You Are the Sunshine of My Life z albumu "Roots"
Perception Label, 1973 r.

Festiwal Jazz i okolice - jesień 2009

2009-08-25T23:22:00.003+02:00

W przyszłym roku, być może w Państwa okolicy, zostaną umieszczone billboardy promujące 12 kulturalnych wydarzeń miasta Katowice. Występujące pod wspólnym sloganem „Katowice. Miasto wielkich wydarzeń”, będą próbować zachęcić Państwa do wizyty w centrum Metropolii Silesia. Zanim jednak oferta kulturalna miasta starającego się o miano Europejskiej Stolicy Kultury roku 2016 zostanie przedstawiona, warto przyjechać do Katowic jesienią, ponieważ jesień będzie pełna jazzu. Więcej informacji w poniższym wideo.

Brownswood Bubblers Four

2009-08-23T22:54:00.007+02:00

Drodzy Państwo, proszę przygotować karty płatnicze lub przypomnieć sobie hasło do systemu PayPal – czas wydać trochę pieniędzy.

Powód prozaiczny: premiera kolejnej części kompilacji Gillesa Petersona pt. Brownswood Bubblers Four. Jeśli do tej pory nie mieliście Państwo okazji wysłuchać wcześniejszych płyt, nadal można to zrobić, w dodatku oszczędzając kilka funtów. Paczka zawierająca trzy płyty cd (w sumie 43 utwory) jest dostępna w internetowym sklepie wytwórni Brownswood za 20£. Proszę pamiętać o wysokich kosztach przesyłki, które najlepiej podzielić składając wspólne zamówienie.

Przed zakupem „w ciemno” broni 40 minutowy mixtape prezentujący najlepsze - według pana Petersona - utwory opublikowane w ramach serii Brownswood Bubblers. Fragmenty z najnowszej, czwartej części również zostały uwzględnione w miksie, dlatego tym bardziej warto wejść w posiadanie Best Of Bubblers Mixtape.

Lecz czym jest seria stworzona przez brytyjskiego radiowca, didżeja, propagatora muzyki? W jednym zdaniu jest to kompilacja nagrań niezależnych i kreatywnych muzyków tworzących w granicach nurtu future soul i jazz. Gilles Peterson jako ceniony propagator muzyki wprowadził na scenę m.in. Bena Westbeecha, Soil & "PIMP" Sessions i Jose Jamesa. W tych działaniach jego rola jest nieoceniona.

Wracając do serii Brownswood Bubblers i dostępnych nośników dźwięku. Niestety nie istnieją kompletne wydawnictwa w wersji LP. Jedynie 7” i 12” z wybranymi utworami. Nie jest ich dużo, dlatego dla Państwa wygody wszystkie wydane single wraz z numerem katalogowym zostały wypisane poniżej. Można je kupić u wydawcy, czyli Brownswood Recordings.

BW004 Elan Mehler - Scheme for Thought
BW006 Shawn J Period / Yellowtail - Bubblers Vinyl Sampler Volume 1
BW007 Ben Westbeech / Tita Lima - Bubblers Vinyl Sampler Volume 2
BWOOD008 Jose James / Ayak And First Man - Bubblers Vinyl Sampler Volume 3
BWOOD010 Iman / Eric Lau feat. Rahel - Bubblers Vinyl Sampler Volume 4
BWOOD016 Middlewood Sessions - Fall Back

Na koniec utwór promujący Brownswood Bubblers Four w wykonaniu duetu New Look.

New Look
Everything z albumu "Brownswood Bubblers Four"
Brownswood Recordings, 2009 r.

Soul-jazz.pl

2009-08-22T01:36:00.002+02:00

Mija pierwszy kwartał działalności „Soul-Jazz”. Pomimo rzadkich aktualizacji, Państwo nie ustajecie w codziennych działaniach przyczyniających się do wzrostu odwiedzin. Oczywiście coraz lepsze wyniki oglądalności nie są głównym celem, lecz pozwalają sądzić, iż zawartość „Soul-Jazz” przypadła Państwu do gustu. To cieszy i wpływa pozytywnie na proces pisania kolejnych postów.

Poniekąd z tym faktem wiąże się zmiana adresu www. Dotychczasowy adres, a mianowicie www.soul-jazz.blogspot.com nadal funkcjonuje, lecz zachęcam Państwa do korzystania z nowej, przyjaźniejszej domeny www.soul-jazz.pl.

Na koniec krótka informacja dotycząca aktualizacji: z nadejściem nowego tygodnia proszę spodziewać się nowych wpisów.

Utwór na zawsze: Mother Earth

2009-08-14T00:00:00.007+02:00

W przyszłym roku przypada 40. rocznica ustalenia Międzynarodowego Dnia Ziemi. Czy mają Państwo już pomysł na prezent?

Na ogół, przy okazji różnych świąt prezenty się kupuje. Ba, są nawet produkty specjalnie dedykowane na konkretne okazje jak np. kwiaty, słodycze, sprzęty elektroniczne, znicze. Wyjątkiem są dzieci, które choć oczekują suwenirów, wykonują podarunki ręcznie. Proszę Państwa, przed nami niepowtarzalna okazja wrócić do lat dziecięcych i dać coś od siebie, a nie za pośrednictwem karty płatniczej czy gotówki.

Oczywiście pomoc materialna w przypadku organizacji ekologicznych jest ważnym elementem walki z dobra ze złem, o czym bardzo chętnie przypominają wolontariusze na ulicach co poniektórych miast. Jednak zostawmy ich w spokoju, zasłużyli na to swą ciężką pracą.

Więc jak z tym prezentem? Potrzebny on czy nie? Wypada zadać pytanie: czy chodzi o czystość sumienia? Jeśli chodzi, to musi zdechnąć aby miało sens. Zapewne Państwo się zgodzą, iż nie możemy działać tylko dla poprawy własnego samopoczucia lub wizerunku. Raz w roku to za mało. I o tym, żyjąc w społeczeństwie poinformowanym, każdy wiedzieć powinien. Jeśli nie, z pomocą przychodzi muzyka, najlepsza z możliwych form kampanii edukacyjnych.

Historia muzyki soul i jazz posiada wiele dowodów na istnienie artystów podejmujących tematy związane z ochroną środowiska. Ich czas nadejdzie jeszcze w niejednym poście, tymczasem dzisiaj na „Soul-Jazz” twórcą promującym styl życia zgodny z oczekiwaniami Matki Ziemi jest Lanu, członek deep-funkowej grupy The Bamboos.

Otóż na początku 2007 roku, Lanu, wydał solową, bardzo interesującą 12” pt. Dis-Information. Winylowy singiel poprzedzał długogrający album This Is My Home, który ukazał się nakładem wytwórni Tru Thoughts, dobrze znanej przede wszystkim dzięki albumom Animal Magic Bonobo czy Mishaps Happening Quantica. Nas jednak nie interesuje LP, lecz nagranie Mother Earth ze strony AA Dis-Information.

Wspólne dzieło Lanu, Aloe Blacc i Quantica elektryzuje z każdym pełnym obrotem płyty. Doskonałość roku 2007. Pulsujący afro i broken beat’owy podkład wsparty uskrzydlającym soulowym wokalem pana Blacca rusza. Aż chce się krzyczeć i tańczyć manifestując w ten sposób bezgraniczną miłość do Matki Ziemi. Jesteśmy drodzy Państwo szczęściarzami. Rodząc się posiadamy dwie matki, nawet jeśli jedna zawodzi, zawsze pozostaje ta po której stąpamy.

Lanu
Mother Earth z albumu "Dis-Information" / "This Is My Home"
Tru Thoughts, 2007 r.

Build An Ark: Dawn Remixes

2009-08-08T22:48:00.009+02:00

Build An Ark
Dawn Remixes
Kindred Spirits, 2009 r.

Dawn (Ras G and The Afrikan Space Program Remix)

Dobra wiadomość z wytwórni Kindred Spirits: jesienią nowy album Build An Ark, wcześniej 12” This Prayer: For The Whole World. Część nowego materiału grupa zdążyła już opublikować w serwisie Myspace i tam warto się udać przed rozpoczęciem następnego akapitu.

Jeśli po wysłuchaniu nowych utworów nie możecie Państwo doczekać się dnia premiery LP, warto sięgnąć po całkiem świeżą płytę Dawn Remixes. Pod warunkiem, że nie jest Państwu jeszcze znana. Załóżmy jednak, iż pierwsze spotkanie dopiero przed Państwem.

Jak sugeruje tytuł, wydawnictwo to zawiera remiksy utworów z płyty Dawn. Wydany dwa lata temu album zawierał między innymi kompozycje, które dziś - w kontekście remiksów - wydają się skrajnie przeciwne. Nic dziwnego skoro jazz grany przez Build An Ark, w wykonaniu artystów remiksujących ostatecznie jazzem nie jest. Zbyt wiele wpływów muzyki elektronicznej, eksperymentalnej tworzy obraz płyty, aby móc z czystym sumieniem pisać o jednej konkretnej muzycznej wizji. Stylistyczna rozpiętość oraz różnorodność remiksów potrafi przytłoczyć, głównie za sprawą daleko posuniętych interpretacji względem oryginalnych wersji. Ale nie tylko, gdyż remiksy same w sobie są fascynujące. Wśród artystów zaproszonych do projektu znalazł się m.in. Daedelus (remiks In Her Smile). Śmiało można napisać, że pan Weisberg-Roberts (prawdziwe nazwisko) zrobił go w swoim stylu, co nadal jest ogromnym komplementem. Na uwagę zasługuje mniej znany, lecz niemniej utalentowany Ras G w klubowym utworze Dawn rozpoczynającym stronę B.

Stronę A oprócz In Her Smile dopełniają dwa minimalistyczne remiksy: “You Yourself Are The Key To The Universe” oraz space-jazzowy, a jednocześnie bardzo organiczny Morning Glory pozbawiony wspaniałego wokalnego udziału Dwighta Trible.

Być może zastanawiacie się Państwo, dlaczego akurat ta płyta powinna trafić do Państwa domów, skoro - prawdę mówiąc - nie ma wiele wspólnego z dotychczasowymi, autorskimi dokonaniami kolektywu Build An Ark. Oprócz powodu kolekcjonerskiego, towarzyskiego, istnieje kolejny, kto wie czy nie najważniejszy; nieustająca potrzeba poszerzania muzycznych horyzontów o wydawnictwa godne uwagi. Z pewnością Dawn Remixes zasługuje na Państwa czas i przychylność w ocenie, ponieważ to płyta jakich doświadczamy nieczęsto.

Black Magic EPK

2009-08-03T18:40:00.006+02:00

Pewnie Państwo nie uwierzą, ale data 26.10.2009 będzie dobrą datą. Nieważne co będzie się działo, jedno zdarzenie tego dnia z pewnością uznamy za pozytywne: premiera nowej płyty Jose James’a. Więcej informacji o nadchodzącej płycie pt. Black Magic w dołączonym video.

The Ballad of Birmingham

2009-07-30T10:23:00.005+02:00

We wrześniu minie 46 lat od bombowego zamachu na Kościół Baptystów z Birmingham w stanie Alabama. Zamachu dokonali członkowie Ku Klux Klanu podkładając pod schody prowadzące do kościoła the Sixteenth Street Baptist Church ładunek wybuchowy. Zginęły cztery dziewczynki.

Proszę wybaczyć za ten dramatyczny akapit. Do aktów przemocy dochodzi niezmiennie, dlatego proszę nie rozpatrywać tego postu w sposób wyjątkowy. Ludzkie tragedie nie posiadają skali w ramach, której można dokonać oceny, ewentualnie licytować kto bardziej ucierpiał.

Dlatego za Państwa zgodą, najważniejszym wątkiem będą reakcje w poezji i muzyce na wydarzenia z 15 września 1963 roku. To dość nietypowe połączenie, które dotychczas nie miało sposobności szerszego zaistnienia. Owszem, można uznać niektóre z dotychczas przedstawionych nagrań za balansujące na granicy poezji i muzyki, jednak świadomie nigdy to nie miało miejsca. Do dzisiaj.

Dwa lata po tragedii w Brimingham, amerykański poeta Dudley Randall napisał utwór poetycki zatytułowany The Ballad of Birmingham. Według dostępnych źródeł jest to pierwsza literacka próba podjęcia tematu zakończona sukcesem, gdyż wiersz natychmiast został uznany za najważniejszy tekst w dorobku literackim pana Randalla. Utwór muzyczny powstał później, bo w 1967 roku. Słowa napisane przez poetę, użyte w piosence, pozostały niezmienione. Powstała jedynie muzyka skomponowana przez Jerry’ego Moore’a, znanego już Państwu z płyty Life Is A Constant Journey Home.

Ponieważ możliwość zaprezentowania obu utworów nie stanowi problemu, po raz pierwszy (i nie ostatni) na łamach „Soul-Jazz” poezja spotyka muzykę.

"Mother dear, may I go downtown
Instead of out to play,
And march the streets of Birmingham
In a Freedom March today?"

"No, baby, no, you may not go,
For the dogs are fierce and wild,
And clubs and hoses, guns and jails
Aren't good for a little child."

"But, mother, I won't be alone.
Other children will go with me,
And march the streets of Birmingham
To make our country free."

"No, baby, no, you may not go,
For I fear those guns will fire.
But you may go to church instead
And sing in the children's choir."

She has combed and brushed her night-dark hair,
And bathed rose petal sweet,
And drawn white gloves on her small brown hands,
And white shoes on her feet.

The mother smiled to know that her child
Was in the sacred place,
But that smile was the last smile
To come upon her face.

For when she heard the explosion,
Her eyes grew wet and wild.
She raced through the streets of Birmingham
Calling for her child.

She clawed through bits of glass and brick,
Then lifted out a shoe.
"O, here's the shoe my baby wore,
But, baby, where are you?"

The Little Giant

2009-07-25T18:00:00.013+02:00

W tym miejscu tego dnia powinien znajdować się post upamiętniający życie i twórczość saksofonisty Johnnego Griffina. Powinien, lecz w oryginalnej formie nie przetrwał do momentu planowanej publikacji. Pieczołowicie przygotowywany od tygodni post, ulotnił się z pulpitu po cichu.

I taka również jest pierwsza rocznica śmierci pana Griffina, cicha, bo - nie oszukujmy się - pozostał w cieniu kolegów, z którymi nagrywał. Thelonious Monk, Dizzy Gillespie, John Coltrane, Max Roach, czy Art Blakey grali razem z „Little Giant” jak mawiano o Johnnym Griffinie. Zresztą nie tylko oni. Pan Griffin uczestniczył w wielu sesjach, zarówno jako solista, sideman, czy po prostu członek wieloosobowych projektów. Pisząc „wieloosobowych projektów” naprawdę chodzi o prawdziwe ensembla i orkiestry. Ciężko policzyć w ilu sesjach nagraniowych uczestniczył, według amerykańskiej wikipedii nagrał ok. 30 solowych albumów, w tym słynny A Blowin' Session (Blue Note, 1957 r.) z Johnem Coltrane’nem jako sidemanem. To i tak kropla w morzu dyskografii artysty okrzykniętego przez magazyn Down Beat „najszybszego saksofonisty świata”.

Być może jest to najbliższa śmierć z ostatnich, gdyż pół roku przed wiecznym spoczynkiem, Johnny Griffin odwiedził Katowice. Ci z Państwa, którzy byli 1 lutego 2008 roku w sali „Symfonia” Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego z pewnością doskonale pamiętają ten zimowy wieczór. Pan Griffin, owszem „Little Giant”, lecz z racji wieku już nie „najszybszy saksofonista świata” dał niezapomniany, ostatni przed polską publicznością koncert.

Life Is A Constant Journey Home

2009-07-21T12:41:00.005+02:00

W sezonie letnim tytuł jak i słowa całej piosenki napisanej przez Jerry’ego Moore’a nabierają głębszego znaczenia. Tak naprawdę trudno pozbyć się wrażenia iż są głębokie nieustannie, o każdej porze roku.

Co jest ważne podczas podróżowania? Towarzysze? Bezpieczne schronienie? Dobre warunki? To wszystko ma znaczenie ale ograniczonym stopniu. Całkiem dobrze jest jeszcze wtedy, gdy Słońce pozostaje na właściwym miejscu na niebie, a podróż trwa przez całe życie. Nie musimy przecież przemierzać tysięcy kilometrów by spojrzeć z dystansem na miejsce zamieszkania. Wystarczy kilka kilometrów codziennej wędrówki ścieżkami, które znają doskonale markę noszonego obuwia. Wszyscy jesteśmy turystami, i wszyscy czasem myślimy o najwłaściwszym dla nas miejscu na Ziemi.

Jerry Moore jest postacią fascynującą, nie tylko potrafi za sprawą muzyki skłonić do refleksji, ale również odsunąć na bok zmartwienia. Jego historia przypomina losy niedawno przedstawionego William DeVaughna. Odkryty w Greenwich Village, miejscu nowojorskiej bohemy, ruchu beatników, w wieku 25 lat Jerry Moore nagrywa siedem utworów w tym Life Is A Constant Journey Home dla wytwórni ESP-Disk. Płyta ukazuje się w tym samym roku jako Ballad Of Birmingham/Life Is A Constant Journey Home. Jest to ostatnie oficjalnie zarejestrowane i wydane dzieło folkowego barda końca lat 60, ponieważ pan Moore został pastorem, który na ulicach ratuje ludzkie dusze od wiecznego potępienia. Żyje, ma blisko 70 lat.

Jerry Moore
Life Is A Constant Journey Home z albumu "Life Is A Constant Journey Home"
ESP-Disk, 1967 r.

Lee Fields & the Expressions: My World

2009-07-17T10:28:00.005+02:00

Lee Fields & the Expressions
My World
Truth & Soul Records, 2009 r.

Jest pewnym niedopatrzeniem brak postu o cudownej płycie Lee Fieldsa & the Expressions pt. My World. Proszę wybaczyć to opóźnienie spowodowane dobrymi intencjami. Państwo doskonale wiedzą, że dobry research to podstawa dziennikarskiej rzetelności. Jako, że „Soul-Jazz” szanuje Państwa czas, nie sposób popełnić tekst o treści niezgodnej z prawdą.

Pan Fields, soulman z krwi i kości o aparycji Jamesa Browna nie jest młodzieniaszkiem. Prawda, wystarczy spojrzeć na dowolne zdjęcie artysty, które - tak między nami - wcale nie jest ważne. To zabawne jak czasem muzyka potrafi wysyłać mylne komunikaty; brzmienie My World jest niezwykle świeże (przy całej tradycyjności) aż trudno uwierzyć, że autorem jest artysta obecny na scenie od ponad 40 lat. Sami Państwo przyznają, że to dość imponujące.

Gdyby Lee Fields dziś debiutował płytą My World, byłby prawdopodobnie uznany za jednego z naśladowców Al Greena, Otisa Reddinga, Bobby Womacka czy wspomnianego Jamesa Browna. On debiutantem jednak nie jest. Świadczy o tym co najmniej 11 albumów sygnowanych jego nazwiskiem. I nie są to albumy tak czasowo odległe, by nie pamiętać daty premiery, ponieważ większość z nich powstała w ostatniej dekadzie poprzedniego wieku.

Fascynujące w muzyce pana Fieldsa jest poczucie przebywania z prawdziwym artystą przesiąkniętym muzyką soul, funk, blues. Korzenie autora My World sięgają Północnej Karoliny i okolic, a więc i muzyki południa Stanów Zjednoczonych. Być może dlatego na płycie nagranej z the Expressions nie ma miejsca na stylizację, modne retro. Wyłącznie naturalność wyssana z mlekiem matki. Za to powinniśmy być wdzięczni. Za twórczość, która nie jest zamachem na muzykę soul lecz hołdem.

Lee Fields & the Expressions
Love Comes And Go z albumu "My World"
Truth & Soul Records, 2009 r.

Album-widmo

2009-07-11T11:20:00.004+02:00

Czy spotkaliście się Państwo z określeniem album-widmo? Semantyczna płytkość zwrotu napawa obawą, iż podobne językowe (po)twory pojawią się w kolejnych linijkach, co zapewne zniechęca do dalszej lektury. Proszę jednak zacisnąć pięści, szczękę w ostateczności przekląć i wytrwać, proszę to zrobić dla artysty skrzywdzonego przez czasy, w których przyszło mu tworzyć.

Bilal Oliver należy do drugiego (z)rzutu artystów z nurtu neo-soul. Wylądował na scenie w 2001 roku, gdy opadł już kurz wywołany globalną celebracją nadejścia nowego wieku. Debiut filadelfijczyka zatytułowany 1st Born Second sprawił, że gwiazda Bilala zaświeciła jaśniej. Bynajmniej nie chodzi o zachowania pozamuzyczne warte pierwszych stron tabloidów. Gwiazda Bilala, a raczej jego gwiazdki to najczęstsze kryteria oceny wydawnictw muzycznych przez prasę fachową. Po wydaniu albumu, który okazał się być wspólnym sukcesem wokalisty i zaproszonych producentów (m.in. Raphael Saadiq, kolektyw the Soulquarians), druga płyta była już tylko formalnością. Jednak Bilal Oliver to nie przebojowy Musiq Souchild eksploatujący do granic możliwości te same pomysły.

Drugi album pana Olivera zatytułowany Love For Sale - gdyby tylko został wydany - mógł być rewolucją na miarę VooDoo D’Angelo. Dla tych z Państwa, którzy nie uznają polemiki „co by było gdyby” to samo zdanie ostudzone przez możliwość utraty Państwa codziennych wizyt: Drugi album pana Olivera zatytułowany Love For Sale - gdyby tylko został wydany - mógł być traktowany na równi z klasykami gatunku: Brown Sugar, Baduizm, The Miseducation of Lauryn Hill, VooDoo.

Nic podobnego nie miało miejsca. Płyta Love For Sale (rocznik 2003) nigdy oficjalnie nie doczekała się premiery. Została więc albumem-widmem krążącym po World Wide Web. Po latach można jedynie spekulować o powodach wycofania albumu przez wytwórnię Universal Motown. Ta płyta podzieliła los każdej innej - wyciekła do Internetu, gdzie akurat spotkała się z niewielkim zainteresowaniem słuchaczy. Drugim powodem, bardziej racjonalnym może być fakt, iż materiał w większości nagrany przez Bilala wyprzedzał swój czas. Otóż całkiem niedawno pojawiła się informacja o planowanym wydaniu również drugiej solowej płyty Q-Tipa, lidera A Tribe Called Quest. Album Kamaal The Abstract pierwotnie miał ukazać się w 2001 roku. Sytuacja Bilala jest więc analogiczna do sytuacji Q-Tipa: wszystkie nagrania tworzące płytę wyciekły do Internetu oraz wyprzedzały swój czas.

Co jest w muzyce Bilala i Q-Tipa groźnego dla słuchaczy, że płyty oficjalnie nigdy nie ujrzały światła dziennego? Przesłanie, futurystyczne brzmienie, brak komercyjnego potencjału? Proszę wybaczyć ten manewr, ale odpowiedzi wkrótce, w części drugiej. Stay tuned.

Utwór na zawsze: Let The Music Play

2009-07-04T10:44:00.004+02:00

Barry White
12.09. 1944 - 04.07.2003

Hawthorne Radio #2

2009-07-03T09:30:00.004+02:00

Dobrze znany Państwu Mayer Hawthorne właśnie opublikował kontynuację projektu Hawthorne Radio. Pisząc mniej enigmatycznie, jest to darmowy podcast wydany przez wytwórnię Stones Throw Records mający na celu przybliżyć Państwu muzyczne inspiracje autora „wydawnictwa z sercem”.

W epizodzie drugim audycji pana Hawthorne, dominują męskie grupy wokalne skupione wokół największych, bądź też najbardziej uznanych ośrodków muzyki soul. Tym sposobem miasto Nowy Jork reprezentuje trio the Main Ingredient, Chicago the Impressions, Filadelfię w utworze Searching mniej znani the Ethics. I to prawdopodobnie jest kluczem do tej kompilacji - stopień rozpoznawalności wykonawców. Im mniejszy tym lepiej. Mayer Hawthorne sięgnął naprawdę głęboko, nie zmieni tego nawet nagranie grupy the Marvelettes, pierwszej w historii Motown Records, która osiągnęła status złotej płyty.

Pełna tracklista:
Robert Parker - I've Caught You In A Lie
The Mighty Lovers - I Ain't Gonna Run No More
The Toys - Deserted
The Continental Four - The Way I Love You
Sly, Slick & Wicked - Ready For You
The Marvelettes - Don't Mess With Bill
The Moments - So This Is Our Goodbye
The Ethics - Searching
The Main Ingredient - Spinning Around
OC Smith - On Easy Street
The Impressions - A Woman Who Loves Me

::: Hawthorne Radio, Episode 2 :::

Utwór na zawsze: Never Too Much

2009-07-01T09:27:00.007+02:00

Niespełna tydzień temu odszedł Michael Jackson, który niejako rozpoczął niefortunny czas dla fanów muzyki. Właśnie mija czwarty rok bez Luthera Vandrossa, natomiast w sobotę obchodzić będziemy szóstą rocznicę śmierci Barry’ego White’a. Panie i Panowie nie kryjcie łez, teraz jest odpowiedni moment.

Tak naprawdę nie ma dobrego momentu na pożegnanie, każda śmierć jest nagła i rujnuje małe światy osób emocjonalnie związanych z odchodzącymi. Egoiści z nich, prawda? – Oczywiście, że nie. Egoistą nie może być człowiek, który za życia nagrywa dziesiątki płyt, dzieląc się sobą z innymi w najlepszy z możliwych sposobów.

Luther Vandross odszedł w rodzinnej miejscowości Edison, genetycznie naznaczony cukrzycą i nadciśnieniem walczył z przeznaczeniem. Niestety w tej bitwie jego piękny głos mógł co najwyżej uleczyć duszę, lecz nie ciało. Podobnie jak inni członkowie rodziny Vandross przegrał długą walkę z chorobą.

Do końca pozostał artystycznie aktywny, album Dance With My Father wydany na dwa lata przed śmiercią pozwolił odświeżyć (w dobrym znaczeniu) jego muzykę. Otrzymał wówczas cztery nagrody Grammy w kategorii R&B za: najlepszy singiel, najlepszą piosenkę, najlepszy duet oraz najlepszy album roku.

Pozostawił po sobie płyty, w tym jedną najlepszą ze wszystkich – Never Too Much. To właśnie z niej pochodzi nagranie o tym samym tytule, które zapewne oddaje stosunek milionów ludzi na świecie do pana Vandrossa.

Never too much, Luther.

Luther Vandross
Never Too Much z albumu "Never Too Much"
Epic, 1981 r.

Build An Ark: Sunshine E.P.

2009-06-23T23:37:00.007+02:00

Build An Ark
Sunshine E.P.
Kindred Spirits, 2008 r.

Czy zastanawialiście się Państwo nad okolicznościami sprzyjającymi odbiór muzyki? Bynajmniej nie chodzi o uniwersalne rozwiązania, właściwym kierunkiem jest indywidualizm, niepowtarzalność typowa dla wybranych twórców muzyki jazzu.

Proszę sobie wyobrazić, że pewnej nocy, gdy zza okna dobiegają odgłosy uderzeń kropli deszczu o parapet, kolektyw Build An Ark rozpoczyna swoją przeszło 14 minutową wersję A Love Supreme (strona B, nagranie na żywo z Bovard Auditorium, Uniwersytet Południowej Kalifornii). I choć już późno, nie ma innego wyboru; trzeba pokręcić gałką odpowiadającą za głośność. Lepiej słychać prawda? Po paru minutach wprowadzenia do głosu dochodzą chórzyści powtarzając niczym mantrę tytuł kompozycji Johna Coltraine’a. Wraz z pierwszym letnim grzmotem zwiastującym burzę, przy mikrofonie staje Dwight Trible, współzałożyciel zespołu. Jego głęboki głos został stworzony do śpiewania duchowego jazzu. Pan Trible jest fantastyczny w tym, co robi. To muzyk starej daty (choć nie tak jak np. Pharoah Sanders) próbujący kolejnym pokoleniom przybliżyć fascynujący świat dźwięków Pana Coltraine’a i wielu innych ważnych jazzowych artystów epoki spiritual jazzu. Proszę wierzyć, że to połączenie aury i muzyki potrafi zakręcić w głowie.

Należą się Państwu wyjaśnienia. Kim jest Build An Ark? - Pokojowym kolektywem kreatywnych muzyków utworzonym z inicjatywy Carlosa Niño i Dwighta Trible po wydarzeniach z 11 września. Oprócz założycieli, grupa liczy około 30 osób, co jak na współczesne warunki, gospodarczy kryzys, itp. jest liczbą imponującą. Pod wspólnym szyldem Build An Ark nagrali dwie płyty, w tym przedstawianą EP’kę. Lada dzień ukaże się najnowsza 12” w dyskografii zespołu pt. Dawn Remixes. Fragmenty pięciu utworów do posłuchania w playerze.

Uzupełnić lub rozpocząć swoją dyskografię Build An Ark możecie Państwo za pośrednictwem sklepu internetowego holenderskiej wytwórni Kindred Spirits. Dla utwierdzenia w słusznym przekonaniu, iż warto zaopatrzyć się w płyty – nagranie z drugiego albumu:

Build An Ark
Love, Sweet Like Sugar Cane z albumu "Dawn"
Kindred Spirits, 2007 r.

Utwór na dziś: Honey

2009-06-19T12:12:00.008+02:00

Pierwszy singiel Erykah Badu i producenta 9th Wondera z płyty New Amerykah Part One zwrócił uwagę na istotną kwestię: ile soulu i jazzu jest w hip-hopie? Państwo doskonale wiedzą o tym, że ostatni z wymienionych gatunków jest chętniej przedstawiany na innych blogach, lecz w przypadku twórczości pani Badu wreszcie jest okazja do zamieszczenia ekstra linijek tekstu o tej muzyce.

O narastających kontrowersjach wokół Erykah Badu nie będzie wcale. Chyba, że uznać Honey za jedną z nich. Gdyby się uprzeć można to nagranie zakwalifikować do tej grupy, przecież artystka kojarzona z nurtem neo-soul zerwała z tradycyjnym podejściem do muzyki uprawianej dotychczas. Zaangażowanie hip-hopowego producenta (zresztą nie jednego na płycie), odświeżyło twórczość autorki czterech studyjnych płyt. Zapewne dla Erykah Badu hip-hop jest naturalny jak śpiewanie soulu, lecz dla fanów już niekoniecznie, dlatego zapis „soul + jazz = hip-hop” choć bardzo uproszczony, daje do myślenia.

Powyższy klip jest ciekawy nie tylko z powodu tożsamości muzyki hip-hop z poruszanymi na łamach „Soul-Jazz” gatunkami. Jest interesujący z racji licznych odniesień do konkretnych płyt będących - jak wynika z oglądania teledysku - inspiracjami dla pani Badu. W sumie 13 klasycznych albumów plus specjalna „dedykacja” dla André 3000. Kompletna lista występujących okładek poniżej.

01. Rufus & Chaka Khan - Rufus featuring Chaka Khan, 1975 r.
02. Diana Ross - Blue, 2006 r.
03. Funkadelic - Maggot Brain, 1971 r.
04. Eric B. & Rakim - Paid In Full, 1987 r.
05. Ohio Players - Honey, 1975 r.
06. Minnie Ripperton - Perfect Angel, 1974 r.
07. Labelle - Chameleon, 1976 r.
08. De La Soul - Three Feet High and Rising, 1989 r.
09. The Beatles - Let It Be, 1970 r.
10. Nas - Illmatic, 1994 r.
11. Olivia Newton John - Physical, 1981 r.
12. Grace Jones - Nightclubbing, 1981 r.
13. Earth, Wind & Fire - Head to the Sky, 1973 r.
14. John Lennon and Yoko Ono's Rolling Stone Cover, 22.01.1981 r.

Erykah Badu
Honey z albumu "New Amerykah Part One (4th World War)"
Universal Motown, 2008 r.

Utwór na zawsze: Superman

2009-06-16T18:36:00.011+02:00

Superman posiada wiele twarzy, jedna z nich przypomina Rogera Troutmana, ojca chrzestnego auto-tune. Chwytliwe i w dodatku przyciąga Państwa wzrok, więc musi to być nieprawda. Pan Troutman protoplastą wymienionego przed chwilą wynalazku nie jest, na to miano zasługuje Cher oraz producenci Believe. Proszę się nie obawiać, ponieważ w trosce o Państwa dobre samopoczucie nie będzie przypominania tego monumentalnego nagrania. Niech pozostanie w naszych pamięciach, jak zmarli.

Naprawdę nie wypada pisać o auto-tune’nowej gorączce dobrze, gdyż każdy podobny stan odbija się negatywnie na zdrowiu. Chorych artystów (i odbiorców) przybywa, dlatego zachowując najwyższe środki bezpieczeństwa ponownie obejdzie się bez przykładów audio/wideo. Wszystko wskazuje na to, iż po przesłuchaniu auto-tune’owego utworu pojawiają się pierwsze objawy „zaprzyjaźniania się” z wirusem. Lecz proszę się nie martwić tym faktem. Nie potrzebujemy przecież takiej sztuki, która pod postacią auto-tune skrywa brak odpowiednich wokalnych umiejętności wykonawców.

Zjawisko auto-tune posiada cechy wspólne z okresem, w którym tworzył członek grupy Zapp - Roger Troutman. Powtarzalność zdarzeń nie jest w muzyce wyjątkowa, więc i współczesne odniesienia nie są odkrywcze jak na początku lat 80 ubiegłego wieku. Wówczas jeszcze mało znany szerokiej publiczności Roger i Lary Troutman opracowali formułę dzięki której stali się ponadczasowi. W oparciu o dokonania muzyki p-funk, bracia T. stworzyli własną odmianę muzyki George’a Clintona i przyjaciół z Parliament-Funkadelic. Muzyka Rogera i Lary’ego polegała na zastosowaniu talk-boxa.

To niewielkie urządzenie z wystającą gumową rurką wkładaną do ust, podłączone do syntezatora lub gitary, modyfikuje naturalną barwę głosu w sposób przypominający odgłosy wydawane w filmach przez najeźdźców z kosmosu. Pierwszy singiel I Heard It Through The Grapevine w wersji talk-box’owej zdobył szczyt listy R&B, podobnie jak dwa wcześniejsze wykonania tego samego utworu. Świeże podejście do tematu zapewniło młodszemu Rogerowi popularność.

Na tym kończą się wspólne cechy auto-tune oraz talk-boxa. Uwidaczniają się za to dzielące różnice. Auto-tune od wykonawcy nie wymaga podjęcia ryzyka związanego z możliwą infekcją brzucha, utratą przytomności czy bólów migrenowych. Nie wymaga również dodatkowych, wielogodzinnych praktyk poprawiających dykcję niezbędną do śpiewania zrozumiałych przez odbiorców tekstów. Nie wymaga umiejętności w ogóle. Komputer wyposażony w odpowiednie oprogramowanie wykona całą pracę, auto-tune’owy artysta musi tylko wydać z siebie dźwięki.

Roger Troutman był talk-box'owym supermanem. Pomimo super mocy tworzenia wybitnych utworów, jak każdy bohater posiadał swój kryptonit. Był nim Lary w chwili dokonania zabójstwa.

Roger Troutman
Superman z albumu "The Many Faces Of Roger"
Warner Bros./Rhino, 2002 r.

Utwór na zawsze: Marvin, You're the Man

2009-06-13T19:43:00.011+02:00

Na początku roku magazyn muzyczny Mojo opublikował listę 100 najlepszych piosenek nagranych przez artystów pod skrzydłami Motown Records. Numerem jeden według brytyjskiej redakcji zostało nagranie pochodzące z 1964 roku, a mianowicie Dancing In The Street autorstwa Martha And The Vandellas. Jak się Państwo domyślacie po tytule postu, zwycięzcą jest ktoś inny.

Proszę sobie wyobrazić, że istnieje tylko jeden człowiek w branży muzycznej o imieniu Marvin, którego nazwisko nie musi zostać wypowiedziane, a i tak wiadomo o kogo chodzi. Aby tego dowieść, do ostatniego zdania wpisu Marvin zostanie - bez spoufalania się, za to z należytym szacunkiem - Panem Marvinem.

Pan Marvin jest postacią romantyczną. Nagła śmierć z ręki ojca przeddzień 45 urodzin działa pobudzająco na opinię publiczną, co wcale nie ujmuje mu talentu. Był artystą zmagającym się z problemami podzielonej Ameryki. Na znak protestu zapuścił brodę by ukryć pożądane przez media rysy twarzy. Ten gest nie znaczył wiele w porównaniu do pozostawionych po sobie utworów będących wyzwoleniem dla milionów ludzi czujących na karkach ciężki oddech systemu.

Ranking Mojo - umówmy się - jest zalewie próbą kompilacji legendy Motown na stustopniowej skali. Państwo zapewne jesteście przyzwyczajeni, że tego typu przedsięwzięcia są niedokładne i na ogół sprzeczne z własnym systemem oceny muzyki. Z całą pewnością ten wpis nie próbuje odebrać zwycięzcy zaszczytnego miejsca numer 1. Jedna rzecz nie pozwala zgodzić się z wynikiem, to 14 utworów Pana Marvina na 100 zamieszczonych w rankingu. Tyle nie miał Stevie Wonder, bo „zaledwie” 10. Podobnym wynikiem mogą pochwalić się the Temptations. Pan Marvin wyłgałby nawet gdyby nie uwzględnić jego trzech duetów. Miałby wtedy 11. To ciągle najwięcej ze wszystkich wykonawców Motown.

02. What’s Going On, 1971 r.
08. I Heard It Through The Grapevine, 1968 r.
22. Ain’t No Mountain High Enough (duet z Tammi Terrell), 1967 r.
29. Inner City Blues (Make Me Wanna Holler), 1971 r.
32. Let’s Get It On, 1973 r.
36. It Takes Two (duet z Kim Weston), 1966 r.
40. Mercy Mercy Me (The Ecology), 1971 r.
46. Baby Don’t You Do It, 1964 r.
63. I Want You, 1976 r.
65. Hitch Hike, 1962 r.
73. Trouble Man, 1972 r.
82. How Sweet It Is (To Be Loved By You), 1964 r.
84. I’ll Never Stop Loving You Baby (duet z Tammi Terrell), 1968 r.
90. Gonna Give Her All The Love I’ve got, 1969 r.

Z tej okazji dedykacja dla najbardziej wpływowego artysty wytwórni z Detroit.

Digable Planets
Marvin, You're the Man z albumu "Inner City Blues: The Music of Marvin Gaye"
Motown Records, 1995 r.

Utwór na dziś: O-o-h Child

2009-06-08T14:00:00.008+02:00

Ten bardzo znany utwór choć liczy sobie blisko 40 lat, wciąż podtrzymuje przy życiu artystów siłujących się z twórczą bezradnością. To niesamowite, że mimo upływu lat coverowanie pozostaje najlepszym narzędziem promocyjnym... Ale nie o tym, stanowczo nie dzisiaj, przecież dopiero co rozpoczął się kolejny tydzień, zapewne pełen zmagań, wyrzeczeń i wysiłku, dlatego nie warto myśleć o łatwych pieniądzach. Lepiej posłuchać nagrania.

Prawda, że inaczej? Te wszystkie wersje O-o-h Child, które Państwo znacie lub zaledwie kojarzycie są nijakie. Odkąd rodzinna grupa The Five Stairsteps nagrała po raz pierwszy tę piosenkę, rzesze artystów zapragnęło mieć w swoich repertuarach właśnie to nagranie napisane przez Stana Vincenta. Nic dziwnego, że chcieli, kto by nie chciał nieść pozytywnego przesłania śpiewając ten soulowy klasyk? Który z muzyków był w stanie poskromić własne ambicje przed dokonaniem nieznacznych reinterpretacji poprawiających rzecz doskonałą? Zbyt przewrotnie napisane, ale tylko z jednego powodu: zazwyczaj kolejne wersje są wtórne, ale nie w przypadku Dee Dee Sharp.

Pani Sharp jest autorką kilku hitów dwóch dekad – 60 i 70. W najlepszym czasie to za nią podążano niż na odwrót. Pomimo pierwszeństwa i narzucania własnego stylu milionom słuchaczy, postanowiła wyrazić swój szacunek „pierwszej rodzinie soulu” jak przyjęło mawiać się o The Five Stairsteps. Jej wersja O-o-h Child, a w zasadzie wersja wytwórni Philadelphia International, w której to cover został popełniony nie jest już tak jednoznaczna. Paradoksalnie słodka piosenka w fabryce słodkiego filadelfijskiego soulu nie powoduje mdłości. Wręcz przeciwnie, smakuje niczym zielona oliwka w ustach żółtodzioba.

W wersji wyprodukowanej i zaaranżowanej przez Bobby’iego Martina słychać smutek. Nie długo, ponieważ w refrenowych momentach, gdzie wokal spotyka się z rozwinięciem tematu muzycznego – słychać nadzieję. Wykonanie Dee Dee Sharp wyraża totalnie to, o co chodzi w tej piosence: po nocy zawsze przychodzi dzień.

Dee Dee Sharp
O-o-h Child z albumu "Let’s Clean Up The Ghetto"
Philadelphia International, 1977 r.

Utwór na zawsze: Everywhere

2009-06-06T17:10:00.003+02:00

Jest artystą nietuzinkowym choć prawdopodobnie skończonym. Żyje i Państwo dobrze go znacie, nawet jeśli jego muzyka nie jest Państwa muzyką. Przez lata pozostawał w cieniu, będąc tylko dla wtajemniczonych, którzy wiedzieli jak mają się do niego zwracać. Mówili „Przyjacielu” i milkli na długie sekundy i gryźli się w język jeśli przypadkiem chcieli wypowiedzieć prawdziwe imię. Był Bogiem. Wydawał płyty tylko zatytułowane bez obowiązkowej sygnatury. Publikował w internecie, był jednym z pierwszych cyfrowych artystów... Artysta, tak również zwracano się do niego.

Jego wpływ na pokolenia jest nieoceniony, zmienił muzykę, choć to zaledwie patetycznie brzmiąca prawda ledwo do przełknięcia jak gorzkie łzy. Dziś powiela swoje najlepsze pomysły i robi to w gorszy sposób. Stracił moc, a na to nie ma pigułek.

Kontroluje internet pod pozorem dbania o pozytywny wizerunek. Dlatego ciężko spotkać jego nagrania, nawet błahe „me singing...” – niezwykle popularne w serwisie YouTube. Gdyby nawet prawne ograniczenia przestały obowiązywać, nagrania z albumu The Rainbow Children (2001 r.) prawdopodobnie nie zapełniłyby serwisów muzycznych czy portali społecznościowych. Są zbyt eklektyczne i uduchowione – to połączenie wystarcza by wywoływać skrajne reakcje. Prezentowany utwór pochodzi właśnie z tej zaskakującej, kipiącej soulem i jazzem płyty, której cena za wydanie winylowe rozpoczyna się od 150 dolarów.

Przed Państwem ostatnie tchnienie geniusza.

Mayer Hawthorne: Just Ain't Gonna Work Out

2009-06-03T17:22:00.005+02:00

Mayer Hawthorne
Just Ain't Gonna Work Out
Stones Throw Records, 2008 r.

Jeśli uznać, że wszystko już zostało napisane i nagrane to bez porównań się nie obejdzie. Mayer Hawthorne jest jednoosobowym wcieleniem panów z the Temptations, przynajmniej na tym kultowym już winylu w kształcie serca. Państwa obawy przed kultowością ogłaszaną po kilku miesiącach od wydania 10” są uzasadnione, lecz nie czas i miejsce na szacowanie ile w sercu jest marketingu. Jedno natomiast jest pewne, pan Hawthorne nagraniem Just Ain't Gonna Work Out podbił serca słuchaczy na całym świecie, zarówno tych, którzy wyczerpali nakład wydawnictwa jak i tych, co bez ograniczeń pobierali muzykę z Internetu.

Ceny za płytę, którą czasem można jeszcze kupić są nieprawdopodobne. To inwestycja godna sztabki złota w dobie kryzysu, gdyż z całą pewnością wartość serca będzie rosnąć z roku na rok, szczególnie w okresie święta serca. Dla Państwa zapewne najważniejsza jest muzyka, dlatego wyjątkowo cały singiel jest dostępny do odsłuchu, wystarczy kliknąć w odpowiednim miejscu. Proszę to zrobić i czytać dalej, wykonywanie tych dwóch czynności jest możliwe do pogodzenia.

Czyż pierwszy odsłuch nie jest porażający? Poczuliście Państwo tę niepewność czy aby na pewno mamy do czynienia z nagraniem AD 2008? Proszę sobie wyobrazić, że ten sam problem miał wydawca Mayera Hawthorne’a - Peanut Butter Wolf - który po pierwszym przesłuchaniu tychże dwóch miniaturek nie wiedział co o nich myśleć. W pierwszym momencie uznał zaprezentowane nagrania za jakieś odkurzone piosenki z głębokich lat 70. XX wieku. Gdy usłyszał od autora, że to jego dzieło, a w dodatku w całości przez niego zagrane - założyciel Stones Throw Records podpisał z nim kontrakt. Uwierzycie Państwo, dwa utwory wystarczyły by pan Hawthorne stanął przed szansą nagrania profesjonalnej płyty? Niesamowite, a z drugiej strony jakie to typowe dla historii dziejących się w Stanach Zjednoczonych.

Zdjęcia z planu oraz teledysk do tytułowego utworu jest dostępny na stronie StonesThrow.com.

Utwór na dziś: Promise In Love

2009-06-01T11:14:00.005+02:00

José James, spadkobierca wokalnych umiejętności Leona Thomasa coraz częściej przypomina o nadchodzącej płycie. Do Państwa informacji: José James wydał w ubiegłym roku ciepło przyjęty przez entuzjastów nieortodoksyjnego jazzu album The Dreamer, z którym nawet zawitał na jeden koncert do Warszawy. Tym z Państwa, którzy byli na właściwym miejscu o właściwej porze składam wyrazy szacunku i gratuluję słusznego wyboru spośród wielu innych kulturalnych ofert, gdyż był to koncert wybitny.

Pozostawiając ciągle żywe wspomnienia, powróćmy na właściwy tor. Pan James przypomina o sobie nie bez powodu. Drugi album jest w drodze, doczekał się nawet pierwszej audio prezentacji w postaci coveru nagrania Nancy Wilson i Cannonballa Adderley pt. Save Your Love For Me. Jednak nowa wersja nie jest powodem, dla którego José James otrzymuje dzisiejszy post. Powodem również nie jest Little Bird czy Nubian Queens należące - w kolejności - do niemieckiego kolektywu Jazzanova oraz włoskiego artysty nu-jazzowego Nicola Conte. Powodem jest poniższy klip do utworu Promise In Love.

Prawda, że miło? Warto o takich utworach pisać, choć to zaledwie smooth-jazzowe klimaty, a nie ekwilibrystyczny jazz młodej rewolucji. Jak Państwo zapewne doskonale wiedzą, formuła smooth-jazzu już dawno została wyczerpana. A tu proszę, Dj Mitsu The Beats, producent znany ze swych hip-hopowo-jazzowych remiksów stworzył utwór funkcjonujący na smooth-jazzowych zasadach w duchu ciągle świeżego soul-hopu. Jak sama nazwa wskazuje, to połączenie soulu i hip-hopu zyskuje nowy wymiar dzięki perfekcyjnym, w żadnym przypadku przesadzonych bębnach i łagodnych dęciakach.

W celu poszerzenia wiedzy z zakresu tego interesującego stylu muzycznego, proszę koniecznie sprawdzić jeszcze gorący, drugi album pana Mitsu zatytułowany A Word To The Wise. Aby posłuchać m.in. wymienionych nagrań José James wystarczy odwiedzić oficjalny profil artysty w serwisie Myspace.

DJ Mitsu The Beats & Jose James
Promise in Love z albumu "A Word To The Wise"
PlanetGroove/Jazzy Sport, 2009 r.

Speech: Like Marvin Gaye Said (What’s Going On)

2009-05-27T18:54:00.004+02:00

Speech
Like Marvin Gaye Said (What's Going On)
Capitol Records, 2005 r.

Jeśli wierzyć doniesieniom, istnieje ponad 150 wersji What’s Going On. Oczywiście są to covery nagrane przez artystów pragnących spędzić chwilę w butach przedwcześnie zmarłego Marvina Gaye. Jak to zwykle bywa, niektóre wykonania dobrze kultywują pamięć o wielkim soulowym wokaliście, pozostałe, niekwalifikujące się do tej prestiżowej grupy są zwyczajnym marketingiem. Dla Państwa, z całą pewnością wykonanie drugiej kategorii nie istnieje, dlatego mając ten uskrzydlający fakt na uwadze, What’s Going On zaśpiewa Speech, lider grupy Arrested Development.

W przeciwieństwie do oryginału, gdzie muzyczny temat jest znacznie bardziej rozbudowany, Speech Thomas pisząc własną wersję What’s Going On postanowił zrezygnować z bogatego brzmienia na rzecz kameralnego nastroju studyjnej sesji. I to słychać, chociażby w subtelnych dźwiękach harfy i tamburynu będących kontrapunktem dla wyraźnie dominującej perkusji. Jeśli dodać do tego ciepły wokal Speecha i świetne solo organów Hammonda, to otrzymujemy w pełni indywidualne nagranie inspirowane klasycznym dziełem muzyki soul, które dostępne jest na debiutanckiej płycie Speecha oraz znakomitym tribuit albumie Inner City Blues z 1995 roku.

Teledysk do zamieszczonego utworu jest dostępny w serwisie YouTube.

Utwór na zawsze: Harlem Blues

2009-05-25T22:33:00.006+02:00

Powyższy utwór pochodzi z dramatu Spike’a Lee Mo’ Better Blues. Ścieżkę dźwiękową skomponował ojciec sławnego reżysera – Bill Lee oraz najmłodszy z trójki muzycznych braci Marsalis – Delfeayo. Jeśli idzie o przedstawianą piosenkę, to autorem słów jest „Father of the Blues” W.C. Handy (1878-1958). Oryginalną blues’ową melodię przystosował do nowych czasów Raymond Jones, natomiast wokalnej interpretacji dokonała niepowtarzalna Cynda Williams. Drodzy Państwo, wystarczy faktów, pora na uczucia.

Pani Williams zaśpiewała Harlem Blues, jak gdyby przeczuwała, że później, po tym nagraniu nie spotka ją już nic podobnego. Miała rację, jej debiutancka płyta nigdy nie została wydana. Może dlatego w przedstawianym utworze śpiewa z ogromnym zaangażowaniem obnażając swą wrażliwość, jednocześnie narażając się na dodatkowy ból. Jako życzliwi ludzie musimy wierzyć, że dzięki temu utworowi jedynym doznanym przez panią Williams uczuciem była miłość.

Wypada wspomnieć o teledysku, który wcale nie musiał powstać. A to tylko dlatego, że piosenka nie potrzebuje więcej niż posiada. Utwór jest kompletny, piękny. Jednak klip ze względu na scenariusz i estetykę był wart taśmy filmowej. Nakręcony w sposób prosty zawiera codzienne sceny na tle harlemowskich osiedli oraz dowód na to, że Cynda Williams w czerwonej sukience wygląda zjawiskowo.

Cynda Williams
Harlem Blues z albumu "Mo’ Better Blues OST"
CBS Records, 1990 r.

Utwór na zawsze: Be Thankful For What You Got

2009-05-23T12:33:00.006+02:00

William DeVaughn
Be Thankful For What You Got
Collectables, 1994 r.

Czyż nie są fascynujące krótkie historie osób tworzących muzykę? Państwo pewnie powiecie o takich ludziach „autorzy jednego przeboju”, co na ogół bywa prawdą. Pisanie piosenek, których po wydaniu nikt nie słucha jednak różni się od świadomego wyboru bycia takim właśnie twórcą. Gdyby przymknąć oko na dwa inne przeboje, to historia Williama DeVaughna doskonale pasuje do schematu. Fascynujące jest to, że będąc na posadzie państwowego urzędnika postanowił nagrać utwór motywujący w chwilach zwątpienia. Szczodrość pana DeVaughna została nagrodzona popularnością, on jednak będąc człowiekiem głębokiej wiary, po wydaniu longplaya o tym samym tytule odrzucił daną mu szansę. Jakkolwiek podejść do tej decyzji, trzeba przyznać jedno: tylko ludzie o wielkiej pokorze są wstanie wykonać podobny ruch.

Wracając do tej inspirującej piosenki napisanej w 1972 roku, przesłanie Be Thankful For What You Got niezależnie od koloru skóry, wykonywanej pracy czy pozycji społecznej jest zrozumiałe w każdej szerokości geograficznej. To rzadkość i jednocześnie specyfika ponadczasowych utworów. A za taki z pewnością należy uznać dzieło Williama DeVaughna i MFSB, grupy studyjnych muzyków związanych z wytwórnią Philadelphia International.

Though you may not drive a great big Cadillac
Gangsta whitewalls
TV antennas in the back
You may not have a car at all
But remember brothers and sisters
You can still stand tall

Just be thankful for what you've got

O stronie/About us

2009-05-22T23:46:00.004+02:00

{Soul-jazz.pl} poczytaj & posłuchaj. Blog muzyczny dedykowany brzmieniu soul oraz jazz w różnych ujęciach. Identyfikuje się z myślą „there’s a message in the music”, studiuje relacje łączące muzykę i ludzki byt oraz składa hołd twórcom nagrywającym w latach 60-70 ubiegłego wieku. Soul-jazz.pl dostarcza rzetelnych informacji w oparciu o wiedzę zawartą w antologiach, artykułach prasowych oraz internetowych publikacjach.

{Soul-jazz.pl} read and listen. Music blog dedicated to soul and jazz in different perspectives. Identifies itself with “there’s a message in the music” theory, studies relations between music and humanity, pays tribute to musicians of the 60s and the 70s. Soul-jazz.pl provides you with reliable information based on anthologies knowledge, press articles and the Internet publications.

{Soul-jazz.pl} podcast. Seria internetowych miksów tworzonych wyłącznie przy użyciu płyt winylowych, dwóch gramofonów oraz miksera. Przygotowywane podcasty mają charakter niekomercyjny i edukacyjny. Jednocześnie przedstawiają mniej znane oblicza artystów z kręgu muzyki soul oraz jazz odpowiednio dopasowane do tematu przewodniego podcastu. W ramach serii „Tribute” do tej pory ukazały się:

Soul-jazz tribute podcast 2: Gil Scott-Heron (part I), July 2010.
Soul-jazz tribute podcast 1: Grover Washington Jr (aka Footprints vol. 14.), March 2010.

{Soul-jazz.pl}cpodcast. A series of internet mixes done with vinyl, two turntables and a mixer only. The shown podcasts are non-commercial and educational nature only. At the same time they present soul and jazz musicians in a different perspective, matching the podcast major topic. The following were released within “Tribute” series:

Soul-jazz tribute podcast 2: Gil Scott-Heron (part I), July 2010
Soul-jazz tribute podcast 1: Grover Washington Jr (aka Footprints vol. 14), March 2010

Legalność:

Prezentowana na łamach Soul-Jazz.pl muzyka pochodzi z oryginalnych płyt winylowych, próbki dźwiękowe są wykorzystane do celów promocyjnych twórczości wybranych artystów głównie wykorzystują platformę Youtube.com, gdzie prawa autorskie są regulowane przez administratorów portalu. Jeśli jesteś twórcą/przedstawicielem twórcy i nie zgadzasz się na tego typu rozpowszechnianie swojej muzyki, po prostu napisz jms@soul-jazz.pl a plik/link zostanie niezwłocznie usunięty ze strony.

Authorized usage:

The music presented within Sou-Jazz.pl comes from original vinyl only, the sound samples are used to promote selected musicians via Youtube.com where copyrights are regulated by the website administrators. If you are the musician/musician representative and do not agree to this form of popularizing your music please write to us at jms@soul-jazz.pl and the file/link will be deleted.

Soul-jazz ensemble

2009-05-22T23:36:00.005+02:00

Autor/Author: Jędrzej Siwek
Korekta/Proof-reading: Paulina Zasempa
Opracowanie graficzne podcastów/Graphic podcasts: RSO196, rso196.pl
Tłumaczenia/Translation: Michał Matysiak (michal.matysiak@gazeta.pl)

Letters/ads/cooperation: jms@soul-jazz.pl

Soundcloud.com/soul-jazz
Mixcloud.com/souljazzpl
Myspace.com/souljazzpl

Kobiety z okładek

2009-05-22T21:03:00.000+02:00

Fragment okładki Sophisticated Funk Jacka McDuffa tworzący niewielki bannerek - promocję tego działu, zobowiązuje do publikowania treści godnych Państwa oczu. Niestety przez chwilę pozostaną one niezaspokojone, gdyż ta (w przyszłości) rozpoznawalna sekcja jest w fazie tworzenia. Jednak aby nie pozostać posądzonym o niewyjaśnione działania, wyjaśniam. Będzie o kobietach z okładek płyt, które chętnie zdobiły wartość duchową nagrań, nierzadko stając się klasykami na równi z muzyką. Wiele z okładkowych kobiet pozostaje nieznanych z imienia i nazwiska, jedynie ciało może zdradzić tożsamość. Podjęta próba dotarcia do personaliów i szczegółów sesji zdjęciowych – jak to zawsze bywa – będzie kończyć się różnie. Już wkrótce wspólnie zobaczymy efekty. Informacja o każdej dodanej okładce będzie wyświetlana na stronie głównej. Własne propozycje można zgłaszać w komentarzach lub e-mailem. Wyprzedzając ewentualne pytania, wersja dla Pań (czyli "Mężczyźni z okładek") jest przewidziana.

Stay thirsty.

Kontakt

2009-05-22T15:35:00.006+02:00

W sprawach każdego rodzaju proszę pisać na adres: jms@soul-jazz.pl

Autor

2009-05-22T15:35:00.005+02:00

Jędrzej Siwek - ur. w 1983 r. Zbieracz płyt. Za najlepszy okres w muzyce uważa lata 50, 60, 70 i 90. Incydentalnie publikuje na łamach kwartalnika kulturalnego "Opcje" oraz w wydawnictwach literackich. Dwukrotny uczestnik projektu "Towarzystwo Śląskich Iksów" organizowanego przez portal Silesiakultura.pl. Stale współpracuje z portalem Nowamuzyka.pl. Współtwórca nieistniejącego już serwisu muzycznego Wersalka.com.

Wstęp

2009-05-22T15:34:00.000+02:00

Dla tych z Państwa, którzy odwiedzają tę stronę po raz pierwszy śpieszę z wyjaśnieniami. Będzie klasycznie, lecz nie hermetycznie. Tematem strony jest muzyka soul + jazz w różnych ujęciach. Artyści, o których będą posty zazwyczaj już nie żyją. Na szczęście pozostawili po sobie dobre rzeczy, więc będzie o nich, o dobrych rzeczach Donny’ego Hathawaya, J.J. Johnsona czy Jona Luciena. To oczywiście nie wszyscy, bo miejsca do postowania jest naprawdę sporo. Ci co nadal szczęśliwie oddychają otrzymując już tylko czeki za wczesną pracę też zostaną przedstawieni. W końcu godnie zapracowali i należy im się szacunek, chociażby wyrażony w internecie.

Jest w tej pracy sens. A raczej chęć przedstawienia muzyki innej niż współczesna, posługująca się tymi samymi etykietami określającymi tożsamość, co kiedyś. Nie chodzi o namawianie, przekonywanie za wszelką cenę do wyższości dawnych form nad obecnymi trendami. Nie ma w tym celu, sens jest w zgłębianiu wiedzy.

Jeszcze o muzyce. Będzie folkowo, bo Terry Callier gra od dobrych trzech dekad folk-jazz. Będzie funkowo, jak może nie być skoro Stevie Wonder nagrał kilka zabójczych petard. Będzie też o zapomnianych producentach, bo Gamble & Huff, Richard Evans czy Creed Taylor zmienili oblicze muzyki. Wreszcie będzie o muzykach posiniaczonych przez życie, a nagrywających wielkie rzeczy. Podnosili się na chwilę z rynsztoka, by trwać ponad ziemskim czasem, wyłącznie na trzeszczących 12”.

Nie ma być hermetycznie, więc będzie o młodych kotach pokroju Jose Jamesa, Jamie Lidla, Coultraina czy Oliviera Day Soula udanie eksplorujących soul-jazzowe peryferia. Będzie... a może już jest?

Stay human.